Vanaf Terschelling een openingslied, een overpeinzing en een amen. In die volgorde ook.

Deel 2 van de serie die in het teken staat van Het Goddelijke Lichaam. Vooral met het idee om veel vrienden te maken. Hoop ik.

De eerste aflevering van een korte serie over het schrijven van mijn nieuwe theatervoorstelling. Ik hou u wekelijks op de hoogte van de vorderingen en de tegenslagen met zo af en toe een meevaller.

Over moeders en hun onvoorwaardelijke liefde en natuurlijk jammer dat ze desondanks sterfelijk zijn. Dat zou verboden moeten worden. 

Waarom je elkaar beter om de oren kunt slaan met argumenten dan met kapmessen. Van Rushdie via Reve naar de Russen.

Over de mensen en hun wensen om elkander te bedonderen en op hun muil te meppen en alles tot in alle eeuwigheid en tot in den treure te herhalen en te herhalen en te herhalen. Een enorm gezellige uitzending!

Met een lied voor de eeuwigheid, zolang het duurt. Het nummer 'Al Zing Ik Ut Zelf' van de nieuwste plaat van Dancing Dollekamp, Volksheil. En als toetje het nummer 'Net Niet' van de gelijknamige net niet verschenen cd Net Niet

In aflevering 4 heeft André een nummer geschreven voor Hedy d'Ancona en de allernieuwste single van Dancing Dollekamp, Hé Hé!  Plus nog een liedje waarin hij zijn onvoorwaardelijke liefde voor Rory Gallagher uit. Die is namelijk voor eeuwig.

In aflevering 3 neemt André Manuel u mee langs schilderende muzikanten en musicerende schilders. En dat er altijd en overal ellende zal zijn en dat het vervolgens aan de kunstenaar is om daar weer wat moois van te maken. Met dank aan Rocco Osterman voor een aantal prachtige gitaren en Jan te Wierik voor een openluchtzwembad vol inspiratie.

Liederen uit de gelijknamige theatershow en enkele improvisaties op het thema. U kan er bijna op dansen! Is niet verplicht.