Radio Einstein

In de aanloop naar seizoen 3 van Radio Einstein luisteren we naar de mooiste verhalen van de afgelopen seizoenen. Met vandaag de laatste aflevering van deze mini-serie. We hebben het over werk. Iets dat voor veel bewoners van het azc onmogelijk is, want om te kunnen werken heb je een verblijfsvergunning nodig. Vrijwilligerswerk is vaak ook geen optie, want meestal heb je daar op z’n minst een VOG voor nodig. En zonder papieren kom je daar niet aan. Gelukkig zijn er een aantal organisaties die heel laagdrempelig vrijwilligerswerk aanbieden, gewoon om bezig te blijven. Koken in een verzorgingstehuis of fietsen repareren, dat soort werk. In Utrecht is er bijvoorbeeld de Vrijwilligerscentrale, die activiteiten aanbiedt waar je spontaan aan kunt meedoen. En de Vrijwilligerscentrale heeft zelf ook vrijwilligers die als tolk werken om de asielzoekers uit te leggen wat ze doen. Zoals Dunya uit Iran.

Dunya vluchtte elf jaar geleden vanuit Iran naar Nederland. “Ik ben hier al zo lang. En toch voel ik me nog steeds een gast. Ik mis de geur van mijn eigen land, het brood uit mijn land, de groenten van mijn land. Een plant wil in zijn eigen pot groeien, wil niet verplaatst worden! Zo zijn wij mensen ook. Elke mens wil in eigen pot groeien. Weet je wat ik vooral mis? Ik mis het werken. Werk zorgt ervoor dat je ergens je weg vindt, dat je je beter voelt, dat je kan doorgaan met leven, met vechten voor je leven. Als je werk hebt wordt alles lichter. Stel je voor dat je niet kan werken, dat je niet mág werken… Dat maakt het leven van een asielzoeker misschien wel het zwaarst.”

We spreken ook met Saleem. Hij klimt langzaam op binnen het restaurant van de familie Alizadah. Saleem gaat van afwasser naar keukenhulp, wordt chefkok en schopt het uiteindelijk tot de bediening, het visitekaartje van het restaurant. En ondertussen heeft hij een droom. Hij wil z’n eigen restaurant openen. Na veel dagen hard werken en korte nachten heeft hij nu samen met Esmat restaurant Sarban geopend.

Luister naar hun verhalen in deze Mooie Momenten podcast over de waarde van werk.

Volg Radio Einstein via Instagram of Facebook voor meer verhalen en beelden. Kijk op radioeinstein.nl voor meer informatie.

Radio Einstein is een initiatief van Stut Theater en Theatergroep Vreemde Vis en wordt mede mogelijk gemaakt door Gemeente Utrecht en Fonds ZOZ.

Radio Einstein wordt gemaakt door Misha Koole, Anne Hogewind, Stefanie Bonte en Lilian Vis Dieperink.

Foto: Cas van Vliet

Dit is Radio Einstein, een podcast over het leven in en rond het Utrechtse asielzoekerscentrum.

In de aanloop naar seizoen 3 van Radio Einstein luisteren we naar de mooiste momenten van de afgelopen seizoenen. Met vandaag een bijzonder verhaal uit seizoen 1.

We gaan een paar jaar terug in de tijd, naar een aflevering van Radio Einstein over het thema kunst. Een aflevering die uitkwam in september 2018. In die tijd had Radio Einstein z’n hoofdkwartier naast de tijdelijke asielzoekersopvang in Overvecht, op de Einsteindreef. Daar was ook project Plan Einstein, bedoeld om de bewoners van het azc te verbinden met mensen uit de wijk. Inmiddels is Plan Einstein verhuisd naar Oog in Al en is de tijdelijke opvang gesloten. Ten tijde van deze aflevering over kunst zat die sluiting eraan te komen. En te midden van die laatste loodjes van Plan Einstein maakte Lilian deze bijzondere reportage.

Mooie Momenten #4 KUNST | Maryam komt oorspronkelijk uit Iran. Ze schildert graag, een hobby die haar bijna het leven kostte. “Ik schilder het leven van vrouwen in Iran. Ik ben zelf een vrouw en kan mij daarom beter verplaatsen in vrouwen. Veel vrouwen in Iran zijn vaak depressief…. Ik schilder hun rauwe realiteit. Daarbij gebruik ik graag naaktmodellen. Modellen vinden was moeilijk in Iran. Dat loste ik op door m’n eigen lichaam te schilderen met een ander hoofd erboven. Op een gegeven moment zei de overheid: je moet een man schilderen. Maar ik kan dat niet. Dus ik ging er gewoon mee door, maar dan vanuit mijn huis, in m’n atelier. Ik kon in geen enkele galerij terecht, dus stelde mijn man voor om mijn werk tentoon te stellen op het kantoor van zijn bedrijf. Ik was bang dat hij daardoor in de problemen raakte, maar daar wilde hij niets van weten. Hij zei: je werk moet getoond worden, dat is belangrijker! Het ging goed tot de laatste dag van de tentoonstelling. Er was een inval. Bijna alle schilderijen werden vernield en Amir werd gearresteerd. Dat was het moment om het land te verlaten…"

Volg Radio Einstein via Instagram of Facebook. Luister en kijk naar meer verhalen via radioeinstein.nl

Radio Einstein wordt gemaakt door Misha Koole, Anne Hogewind, Stefanie Bonte en Lilian Vis Dieperink.

Radio Einstein is een initiatief van Stut Theater en theatergroep Vreemde Vis en wordt mede mogelijk gemaakt door de Gemeente Utrecht en Fonds ZOZ.

In Mooie Momenten blikken we terug op de vorige seizoenen van Radio Einstein.

Met vandaag de aflevering: “Giep en Rami"

Dit is Radio Einstein, een podcast over het leven in en rond het Utrechtse asielzoekerscentrum.

In de aanloop naar seizoen 3 van Radio Einstein luisteren we naar de mooiste momenten van de afgelopen seizoenen. Met vandaag een verhaal uit de aflevering ‘Buurtbewoners’. Een verhaal dat begint in oktober 2015.

Rami (45) vluchtte zo’n vier jaar geleden met zijn gezin vanuit Syrië naar Nederland. Hij kwam terecht in het azc in Utrecht waar hij door een aantal buurtbewoners welkom werd geheten met een roos. “Sommige mensen komen liever niet in het azc. Zij zijn een beetje bang. Dus ik was wel verrast toen er ineens iemand aanbelde om mij een bloem te geven. Er werden in totaal 200 rozen uitgedeeld aan de bewoners van het azc. Op dat moment kwamen veel mensen uit de wijk voor het eerst bij ons binnen. Ze zagen gewone mensen met kinderen, een tafel, een bed, een koelkast. We zagen dat het ze wat deed om te zien hoe wij leefden. En wij waren blij om ze bij ons thuis te ontvangen. Nu woon ik met mijn gezin in een flat in Overvecht. Het is fantastisch om een eigen huis te hebben maar het is niet makkelijk om contact te maken met de andere bewoners. Ik ken niemand in dit gebouw! Dat is toch gek. Misschien is het tijd voor een wijkfeest. Een feest om mensen samen te brengen…"

Bij het verhaal van Rami heeft animator Judith de Haan een prachtige animatie gemaakt: https://www.youtube.com/watch?v=0jtX22vvUMc

Volg Radio Einstein via Instagram of Facebook voor meer verhalen en beelden. Kijk op radioeinstein.nl voor meer informatie of voor animaties van onze animator Judith.

Radio Einstein is een initiatief van Stut theater en theatergroep Vreemde Vis en wordt mede mogelijk gemaakt door Gemeente Utrecht en het Fonds ZOZ.

Radio Einstein wordt gemaakt door Misha Koole, Anne Hogewind, Stefanie Bonte en Lilian Vis Dieperink.

Met veel dank aan Rami.

Dank voor het luisteren en tot volgende week voor meer mooie momenten.

In Mooie Momenten blikken we terug op de vorige seizoenen van Radio Einstein.

Met vandaag de terugblik aflevering: “De pubers van het azc"

Dit is Radio Einstein, een podcast over het leven in en rond het Utrechtse asielzoekerscentrum.

In de aanloop naar seizoen 3 van Radio Einstein kijken we terug op onze favoriete verhalen van de afgelopen seizoenen. Met vandaag de aflevering die we maakten over de pubers van het azc. We wilden weten wat ze bezig houdt, hoe ze in het leven staan, wat doen ze in hun vrije tijd? We nodigden heel wat pubers uit in onze Radio Einstein studio aka pipowagen op de parkeerplaats van het azc. En in die pipowagen ontvingen we onder andere deze twee Eritrese vrienden.

Marhawi en Smrom (beiden 13) komen oorspronkelijk uit Eritrea en wonen in het Utrechtse azc. Marhawi draagt een pet met het woord DREAM in blauwe letters: “Wat het betekent? Dat weet ik niet. Drama misschien? Oh, droom! Wat mijn droom is? Ik wil auto-mecanicien worden.” Smrom: “En ik dokter. Dus als de auto kapot is, gaat Marhawi die repareren. Zijn de mensen kapot, ga ik die repareren. (lacht)”

Volg Radio Einstein via Instagram of Facebook. Luister en kijk naar meer verhalen via radioeinstein.nl

Radio Einstein is een initiatief van Stut Theater en theatergroep Vreemde Vis en wordt mede mogelijk gemaakt door de Gemeente Utrecht en Fonds ZOZ.

Terugblik op het verhaal van Elie (27) uit Syrië: “Hier op het azc is elke donderdagochtend om 10 uur het vingerafdrukmoment. We hebben een wekelijkse meldplicht. Waarom weet ik niet precies, misschien omdat ze zeker willen weten dat we allemaal in Nederland blijven. Ik scan eerst mijn identiteitskaart, vervolgens mijn vingers. Ik weet dat het OK is als er een glimlachend gezicht op het scherm verschijnt. Ik ben eigenlijk wel blij met de meldplicht want op dat moment komt het hele azc even samen. We drinken met zijn allen koffie en praten weer even bij. Voor veel bewoners van het azc is donderdag de enige dag in de week dat ze op tijd opstaan. Die worden normaal gesproken pas om vier of vijf uur ’s middags wakker. Eigenlijk hebben zij dus elke dag een vingerafdrukmoment nodig! (lacht) "

Dit is Radio Einstein, een podcast over het leven in en rond het Utrechtse asielzoekerscentrum.

In de aanloop naar seizoen 3 van Radio Einstein, waar we druk mee bezig zijn, blikken we terug op onze favoriete verhalen van de afgelopen seizoenen. Met vandaag zomaar een dag uit het leven van Elie.

Tot zover deze dag uit het leven van Elie. Volgende week een nieuwe terugblik.

Check de Radio Einstein instagram- of Facebookpagina voor meer verhalen en beelden. Kijk op radioeinstein.nl of op ons youtubekanaal voor meer podcast-afleveringen of voor prachtige animaties van onze animator Judith.

Radio Einstein is een initiatief van Stut Theater en theatergroep Vreemde Vis en wordt mede mogelijk gemaakt door Gemeente Utrecht en het ZOZ fonds.

Radio Einstein wordt gemaakt door: Misha Koole, Anne Hogewind, Stefanie Bonte en Lilian Vis Dieperink.

Met dank aan Elie.

Al zeven jaar leeft de Afghaanse Idriss (11) in verschillende asielzoekerscentra. Op dit moment woont hij in het Utrechtse azc, waar hij een krappe kamer deelt met zijn moeder, broer en zussen. Er is maar één ding waar Idriss al jaren van droomt: “Ik bid dagelijks twee of drie keer. We hebben een speciaal kleed, daar zit ik dan op en lees ik uit de Koran terwijl ik m'n handen als een soort boek voor me houd. Daarna wrijf ik met m’n handen over mijn hoofd. Ik hoop dat Allah dan blij is met mij. Misschien laat hij mijn droom dan wel uitkomen. Ik wens altijd hetzelfde: een eigen huis met een tuin en een kamer helemaal voor mezelf. Voorlopig is het nog niet zover. Door corona moeten we waarschijnlijk nog langer wachten. Maar wie weet… Op 1 juli ben ik jarig. Ik hoop echt dat ik een huis cadeau krijg. Maar een Playstation of een telefoon vind ik ook goed hoor.”

Speciaal voor deze laatste aflevering van Pas op de Plaats publiceren we niet alleen een nieuwe podcast-aflevering maar ook een spiksplinternieuwe animatie van onze animator Judith de Haan. Hij gaat over onze reporter Idriss en we zijn er trots op. Bekijk hem hier: https://www.youtube.com/watch?v=QgVgjYYgHZ4&feature=youtu.be

Mozhgan Iranpour (56) vluchtte in 2015 vanuit Iran naar Nederland: “Toen ik in Iran was mocht ik niet studeren. Nu ben ik in Nederland en is alles anders. Zonder een opleiding én vanwege mijn leeftijd is het heel moeilijk om een geschikte baan te vinden. Daarom wil ik dolgraag een studie management doen. Daarvoor moest ik eerst slagen voor het staatsexamen 'Nederlands voor anderstaligen'. Dat was best moeilijk maar ik had me grondig voorbereid. Toen brak ik net voor het examen mijn enkel waardoor ik niet al mijn toetsen haalde. Gelukkig kon ik een herkansing doen. En toen begon de coronacrisis. Nu moet ik wachten op het moment dat ik mijn examen kan afmaken. Maar ik heb geduld! Er zijn genoeg lichtpuntjes. Ik oefen dagelijks mijn Nederlands, dat vind ik erg leuk. En vandaag mag ik na drie maanden eindelijk weer samen met de kinderen muziek maken op het azc. Ik heb ze zo gemist. Hun rennen, hun lachjes. Ja, het is goed om hier weer te zijn.”

Pas op de Plaats is een portrettenreeks van mensen rondom het AZC Utrecht ten tijde van corona.

Pas op de Plaats | Bubakary Sanyang (30) uit Gambia: “Ik ben God dankbaar voor de Nederlandse overheid. Ik krijg hulp, onderdak. Ik heb het goed. Maar voor mijn verblijfsstatus moet ik op gesprek bij de IND en dat is nu uitgesteld door corona. Jammer is dat. De dagen hier kunnen lang zijn. Gelukkig is De Vrolijkheid er elke vrijdag om samen met ons muziek te maken. Muziek, dat kunnen we wel gebruiken. Als ik hoor dat de muzikanten er zijn, sprint ik naar buiten. Ik trommel graag mee. Als we samen muziek maken, maakt het niet meer uit waar je vandaan komt. Weet je, soms vergeet ik tijdens het trommelen zelfs even dat ik een asielzoeker ben."

Pas op de Plaats is een portrettenreeks van mensen rondom het AZC Utrecht ten tijde van corona. Zoals Bubakary, die in het AZC woont en elke week uitkijkt naar de muzikanten van De Vrolijkheid om samen te kunnen spelen.

Stichting de Vrolijkheid brengt muziek en dans naar AZC's in Nederland. Lees meer op hun site: vrolijkheid.nl

Pas op de Plaats is een portrettenreeks van mensen rondom het AZC Utrecht ten tijde van corona. Zoals Obay, die vertelt over hoe het is om nu te wonen in het AZC. Zoals Obay, die vertelt over hoe het is om nu te wonen in het AZC.

Obay - Syrië - 36 jaar: “Leven met corona is niet makkelijk in het azc. Ik mis het taalcafé en de activiteiten, die zijn bijna allemaal gecanceld. Ik ga alleen nog naar buiten voor boodschappen, meer niet. Afstand houden is echt moeilijk hier. We delen onze keuken en onze badkamer met vier of vijf kamers, soms zelfs nog meer. Één douche of één wc delen met zoveel mensen is vragen om problemen. Ik ben best wel een beetje bang voor corona. Toch ben ik blij om nu in Nederland te zijn. Sommige mensen vergelijken deze situatie met de oorlog. Nou, ik heb een oorlog meege-maakt. Dit is geen oorlog. Maar sommige mensen hebben hulp nodig en krijgen dat ook. Dat is mooi om te zien. We zijn mensen, we moeten er zijn voor elkaar!"

In Pas op de Plaats lichten we mensen uit die op verschillende manieren bij het AZC Utrecht betrokken zijn. Zoals de band tussen de 18-jarigen Stella & Lida Op de foto is Stella's kamer te zien, vanuit waar zij Lida helpt met het leren van de Nederlandse taal.

Stella (18 jaar): “Ik was bij Yallah Sabaya, een dansfeest speciaal voor vrouwen waar veel vluchtelingen op af komen. Ik had me opgegeven om nagels te lakken. Er waren vrouwen uit allerlei landen en van allerlei leeftijden waarvan de meesten amper Nederlands spraken. Op een gegeven moment kwam er een groep giechelende meisjes naar me toe. Ze knikten en glimlachten naar me terwijl ik hun nagels lakte. Volgens mij wilden ze me duidelijk maken hoe blij ze ermee waren. Ik voelde: ook al spreken ze de taal niet, ze willen toch contact maken. Dat raakte me. Niet lang daarna kreeg ik de vraag of ik een Afghaans meisje in het azc via WhatsApp wilde helpen met haar Nederlands. Dat wilde ik wel, ik zat me toch maar thuis te vervelen. Ze heet Lida, ze is even oud als ik en ik vind het knap om te zien hoe snel ze leert. Ik legde haar bijvoorbeeld uit dat je in de verleden tijd nooit -dt achter een werkwoord zet. Ik hoefde het maar één keer uit te leggen en sindsdien heeft ze die fout niet meer gemaakt! Ze is zo gulzig naar kennis. Volgens mij zou ze de hele dag doorgaan als ik niet soms een pauze nodig had. Ik denk dat de taal leren haar helpt om zich hier thuis te voelen. Laatst vroeg ik haar: wat vind je leuk aan Nederland? Alles, zei ze. De zee, de bloemen, het gras. Dat vond ik fijn om te horen. Ik hoop dat ik met de taallessen dat gevoel een beetje kan versterken.”