Onze samenlevingen zijn met het virus als drager in een mentale chaos gestort, ontdaan van wezenlijke menselijke structuren en solidariteit. Niet ratio en informatie, feiten en kritiek zijn de basis voor haar bestaan als ontwikkelde samenleving maar emotie en desinformatie, narratief en censuur. Een situatie van angst is gecreëerd waarin historische vrijheidsbeperkingen kunnen worden opgelegd. Om uit de chaos te komen wordt maar één uitweg geboden. Wie niet meegaat naar die uitgang, wordt verdacht gemaakt of erger persoonlijk aangevallen door mede-burgers of de almachtige staat. Hoe kon een samenhangende maatschappij zo snel desintegreren?

In een tweeluik zoeken we naar mogelijke antwoorden. Dit is deel 1.