Radio Safira czyli... wierzyć każdy może!

Wtedy Piotr podszedł do Jezusa i spytał: — PANIE, a co począć w sytuacji, gdy brat lub siostra w wierze ciągle grzeszy przeciwko mnie? Ile razy powinienem przebaczyć takiej osobie, aby być w porządku? Czy istnieje jakaś granica rozsądku?! Jezus zaś tak mu odpowiedział: — Wcale nie powiedziałem, że przebaczenie ma mieć jakieś granice. Twoja gotowość wybaczania powinna być nieograniczona! Zasady, jakie funkcjonują w Królestwie Niebios, można przyrównać do sposobu działania pewnego króla, który postanowił rozliczyć swoje sługi. Gdy zasiadł do porządkowania swych spraw, sprowadzono przed jego oblicze jednego ze sług, który był mu winien gigantyczną kwotę pieniędzy. A ponieważ nie miał czym spłacić swego zadłużenia, król polecił sprzedać go wraz z żoną i dziećmi oraz całym dobytkiem, by odzyskać cokolwiek. Przerażony sługa padł na twarz przed swym panem, bił mu pokłony i wołał: „Panie, bądź cierpliwy, proszę, a oddam ci wszystko”. Król ulitował się nad tym sługą. Kazał go rozwiązać i odpuścił mu jego zobowiązanie. Po wyjściu od swego pana sługa ten spotkał innego współsługę, który z kolei był jego dłużnikiem. I chociaż dług tego drugiego był niewielki, złapał go i szarpiąc, wołał: „Zwróć natychmiast wszystko, co jesteś mi winien!”. Wtedy jego dłużnik padł przed nim na twarz i błagał: „Okaż mi, proszę, cierpliwość, a zwrócę ci wszystko”. Ten jednak nie zgodził się, lecz pozwał go do sądu i doprowadził do zamknięcia w więzieniu do czasu, aż spłaci dług. Świadkami tego wydarzenia byli inni współsłudzy tego samego króla. Bardzo zasmuceni przedstawili swemu panu to wydarzenie. Wówczas król wezwał wcześniej ułaskawionego sługę i powiedział: „O ty niegodziwy sługo! Kiedy mnie błagałeś, uwolniłem cię od długu, jaki miałeś wobec mnie. Czyż i ty nie powinieneś okazać litości swojemu współsłudze, jak ja okazałem ją tobie?”. I uniesiony gniewem wydał król tego sługę na katusze do czasu, aż spłaci cały swój dług. Tak samo mój Niebiański Ojciec postąpi z każdym z was, jeśli z serca nie odpuścicie swemu bratu lub siostrze w wierze win lub długów, jakie oni mieliby wobec was. MATEUSZ 18, 21-35 (NPD)

“As the Father has loved me, so have I loved you. Now remain in my love. If you keep my commands, you will remain in my love, just as I have kept my Father’s commands and remain in his love. I have told you this so that my joy may be in you and that your joy may be complete. My command is this: Love each other as I have loved you. Greater love has no one than this: to lay down one’s life for one’s friends. You are my friends if you do what I command. I no longer call you servants because a servant does not know his master’s business. Instead, I have called you friends, for everything that I learned from my Father I have made known to you. You did not choose me, but I chose you and appointed you so that you might go and bear fruit—fruit that will last—and so that whatever you ask in my name the Father will give you. This is my command: Love each other. JOHN 15, 9-17 (NIV)

Pamiętajcie o tym, że miłuję was w taki sam sposób, jak Ojciec mnie miłuje. Jeśli w życiu będziecie stosować się do mego Słowa – tak jak ja stosowałem się do Słowa Ojca – wówczas wytrwacie w mojej miłości podobnie jak ja wytrwałem w Jego miłości. Mówię to wam, aby moja radość wypełniła was całkowicie. Pamiętajcie, że jedynym poleceniem, które wam zostawiam, jest zachowywanie w relacjach między sobą postawy takiej miłości, jaką ja was umiłowałem! Nie ma bowiem większej miłości od tej, gdy ktoś ofiarnie oddaje życie za swoich przyjaciół. Wy zaś, w praktyce, okażecie się moimi przyjaciółmi jedynie wówczas, jeśli będziecie wierni w sprawach, które wam przekazałem! Zobaczcie, już nie traktuję was niczym niewolników, którzy muszą przestrzegać poleceń swego pana bez rozumienia jego motywacji. Wy jednak znacie już moją motywację i sposób mojego myślenia, gdyż traktuję was jak przyjaciół. Z tego powodu przekazałem wam wszystko, co usłyszałem od mego Ojca. To nie wy mnie wybraliście, ale ja was wybrałem i przygotowałem do tego, żebyście poszli do tego świata i wydali w nim trwały owoc, to znaczy taki, który ma znaczenie i prawdziwą wartość. Kiedy zaś będziecie wiernie i wytrwale przynosić taki owoc – podobnie jak ja to czyniłem – kierujcie swe prośby do Ojca, a On da wam wszystko, co będzie wam potrzebne. I nigdy nie zapominajcie, że poleciłem wam, abyście swoim postępowaniem jedni drugim okazywali ofiarną miłość! JAN 15, 9-17 (NPD)

当犹太人的逾越节临近时，耶稣前往耶路撒冷。进入圣殿区后，他看到卖牛、羊和鸽子的商人，以及兑换圣殿货币的人。于是，他用绳索编成鞭子，把所有商人及其牛羊赶出圣殿区。他推翻了银行家的桌子，散落了桌上的钱币，并对卖鸽子的商人说：“把这些鸽子带走，不要把我父的家变成市场。”那时，耶稣的门徒想起了经文上写着：“对你家的热心如火烧灼我。” 与此同时，宗教领袖对他的行为作出反应，问道：“你凭什么神迹证明你有权这么做？”耶稣回答说：“拆毁这座圣殿，我三天内会重建它！” 但他们嘲笑他说：“这座圣殿建造了四十六年，你竟声称三天内就能重建它？”然而，他说的是关于他身体的圣殿。当他从死里复活后，门徒回想起他曾预言这一事件，才真正全心相信了圣经和他所说的每一句话。 在这个逾越节期间，当耶稣在耶路撒冷时，许多人因他所行的神迹而宣称信他。但耶稣并不依赖他们的声明，因为他了解每个人的本质。他也不需要任何人的证明，因为他自己清楚地知道每个人心中所藏。

约翰福音 2章 13-25节

When it was almost time for the Jewish Passover, Jesus went up to Jerusalem. In the temple courts he found people selling cattle, sheep and doves, and others sitting at tables exchanging money. So, he made a whip out of cords, and drove all from the temple courts, both sheep and cattle; he scattered the coins of the money changers and overturned their tables. To those who sold doves he said, “Get these out of here! Stop turning my Father’s house into a market!” His disciples remembered that it is written: “Zeal for your house will consume me.” The Jews then responded to him, “What sign can you show us to prove your authority to do all this?” Jesus answered them, “Destroy this temple, and I will raise it again in three days.” They replied, “It has taken forty-six years to build this temple, and you are going to raise it in three days?” But the temple he had spoken of was his body. After he was raised from the dead, his disciples recalled what he had said. Then they believed the scripture and the words that Jesus had spoken. Now while he was in Jerusalem at the Passover Festival, many people saw the signs he was performing and believed in his name. But Jesus would not entrust himself to them, for he knew all people. He did not need any testimony about mankind, for he knew what was in each person. JOHN 2, 13-25 (NIV)

Kiedy zbliżała się żydowska Pascha, Jezus udał się do Jerozolimy. Gdy wszedł na teren świątyni, ujrzał sprzedawców wołów, owiec i gołębi, a także ludzi, którzy wymieniali pieniądze na walutę świątynną. Skręcił wówczas bicz z rzemieni i wygnał nim z terenu świątyni wszystkich handlarzy, a z nimi ich owce i woły.

Powywracał stoły bankierów, rozrzucając złożone na nich pieniądze, a do sprzedawców gołębi powiedział: — Zabierzcie stąd te ptaki i nie róbcie targowiska z domu mego Ojca. Wtedy uczniowie Jezusa przypomnieli sobie, iż jest napisane: Gorliwość o dom Twój mnie rozpala.

Tymczasem przywódcy religijni, w reakcji na Jego działanie, spytali: — Jakiego cudu możesz dokonać na znak potwierdzenia prawa do tego, co czynisz? W odpowiedzi Jezus rzekł: — Zburzcie tę świątynię, a ja w ciągu trzech dni ją odbuduję!

Lecz oni z kpiną tak Mu odparli: — Od czterdziestu sześciu lat trwa budowa tej świątyni, a Ty twierdzisz, że postawisz ją w ciągu trzech dni? On jednak mówił o świątyni swego Ciała. Kiedy już powstał z martwych, uczniowie przypomnieli sobie, iż Jezus zapowiedział to wydarzenie, i dopiero wówczas w całej pełni uwierzyli Pismu i każdemu Słowu, które On wyrzekł.

Podczas tej Paschy, gdy Jezus przebywał w Jerozolimie, wielu ludzi deklarowało wiarę w Niego z uwagi na cuda, których dokonywał. Jednak Jezus nie polegał na ich deklaracjach, gdyż znał charaktery wszystkich. Nie potrzebował też żadnych ludzkich oświadczeń, ponieważ sam doskonale wiedział, co kryje się w sercu każdego człowieka. JAN 2, 13-25 (NPD)

Now the tax collectors and sinners were all gathering around to hear Jesus. But the Pharisees and the teachers of the law muttered, “This man welcomes sinners and eats with them.” Then Jesus told them this parable: “Suppose one of you has a hundred sheep and loses one of them. Doesn’t he leave the ninety-nine in the open country and go after the lost sheep until he finds it? And when he finds it, he joyfully puts it on his shoulders and goes home. Then he calls his friends and neighbors together and says, ‘Rejoice with me; I have found my lost sheep.’ I tell you that in the same way there will be more rejoicing in heaven over one sinner who repents than over ninety-nine righteous persons who do not need to repent. “Or suppose a woman has ten silver coins and loses one. Doesn’t she light a lamp, sweep the house and search carefully until she finds it? And when she finds it, she calls her friends and neighbors together and says, ‘Rejoice with me; I have found my lost coin.’ In the same way, I tell you, there is rejoicing in the presence of the angels of God over one sinner who repents.” LUKE 15, 1-10 (NIV)

Przez cały czas poborcy podatkowi i wszelkiego rodzaju grzesznicy garnęli się do Jezusa, aby Go słuchać. Z tego powodu faryzeusze i uczeni w Piśmie ciągle Go krytykowali: — On nie tylko zadaje się z grzesznikami, ale również z nimi jada! Tymczasem Jezus, słysząc, co między sobą rozprawiają, powiedział im taką przypowieść: — Czy któryś z was, mając sto owiec, gdyby zauważył, że jedna z nich zgubiła się gdzieś na pustkowiu, nie pozostawiłby dziewięćdziesięciu dziewięciu pod opieką pasterzy i nie poszedł szukać tej zagubionej? A znajdując ją, czyż nie wziąłby jej z radością na ramiona i po powrocie do domu nie zwołał przyjaciół i sąsiadów, mówiąc: „Cieszcie się ze mną, bo znalazłem moją zagubioną owcę!” Zapewniam was, że taka sama radość wypełnia Niebiosa z powodu każdego grzesznika, który się opamiętuje. I jest ona większa niż satysfakcja z owych dziewięćdziesięciu dziewięciu sprawiedliwych, którzy nie potrzebują opamiętania. Gdybyście nadal nie mogli pojąć, na czym polega taka radość, to pomyślcie o kobiecie, której zginęła jedna z dziesięciu ślubnych monet. Czy nie zapaliłaby lampy i nie przeszukiwała swego domu centymetr po centymetrze tak długo, aż by ją odnalazła? A kiedy ją odzyska, czyż nie zwoła swoich przyjaciółek i sąsiadek, mówiąc: „Cieszcie się ze mną, bo odnalazłam monetę, która się zagubiła!” Zapewniam was, że taka sama radość ogarnia Bożych aniołów z powodu każdego grzesznika, który się opamiętuje. ŁUKASZ 15, 1-10 (NPD)

“Listen to another parable: There was a landowner who planted a vineyard. He put a wall around it, dug a winepress in it and built a watchtower. Then he rented the vineyard to some farmers and moved to another place. When the harvest time approached, he sent his servants to the tenants to collect his fruit. “The tenants seized his servants; they beat one, killed another, and stoned a third. Then he sent other servants to them, more than the first time, and the tenants treated them the same way. Last of all, he sent his son to them. ‘They will respect my son,’ he said. “But when the tenants saw the son, they said to each other, ‘This is the heir. Come, let’s kill him and take his inheritance. ‘So, they took him and threw him out of the vineyard and killed him. “Therefore, when the owner of the vineyard comes, what will he do to those tenants?” “He will bring those wretches to a wretched end,” they replied, “and he will rent the vineyard to other tenants, who will give him his share of the crop at harvest time.” Jesus said to them, “Have you never read in the Scriptures:“ ‘The stone the builders rejected has become the cornerstone; the Lord has done this, and it is marvelous in our eyes?’ “Therefore, I tell you that the kingdom of God will be taken away from you and given to a people who will produce its fruit. Anyone who falls on this stone will be broken to pieces; anyone on whom it falls will be crushed.” When the chief priests and the Pharisees heard Jesus’ parables, they knew he was talking about them. They looked for a way to arrest him, but they were afraid of the crowd because the people held that he was a prophet. MATTHEW 21, 33-46 (NIV)

Posłuchajcie jeszcze innej przypowieści: Pewien człowiek założył winnicę. Dla bezpieczeństwa obsadził jej granice kolczastym żywopłotem. Następnie wzniósł w niej tłocznię oraz wieżę strażniczą, w której mogli nocować najemni robotnicy sezonowi. Potem wydzierżawił tę winnicę okolicznym rolnikom i wyjechał. Gdy przyszedł czas zbiorów, człowiek ten wysłał swe sługi do rolników, aby odebrali zapłatę za dzierżawę, którą miał być jego udział w zbiorach. Dzierżawcy jednak brutalnie potraktowali jego wysłanników. Jednego pobili, drugiego zarżnęli, a trzeciego ukamienowali. Poruszony właściciel winnicy po raz drugi wysłał do dzierżawców swoje sługi, lecz tym razem w większej liczbie niż pierwotnie. Ale oni i z tymi postąpili podobnie. Ostatecznie posłał do nich swego syna, gdyż był przekonany, że tego uszanują. Jednak, gdy dzierżawcy zobaczyli syna właściciela, powiedzieli sobie: „To dziedzic. Zorganizujmy się razem i zabijmy go, a posiądziemy jego dziedzictwo!” Pochwycili więc go, wywlekli poza winnicę i tam zamordowali. Jak myślicie, co uczyni właściciel tej winnicy z owymi dzierżawcami, gdy powróci? Wtedy arcykapłani i starsi ludu tak Mu odpowiedzieli: — Wygubi złych dzierżawców, a winnicę odda w użytkowanie innym rolnikom, którzy będą oddawać mu część zbiorów o właściwej porze. Wówczas Jezus powiedział: — Dobrze powiedzieliście. Dlaczego więc nie rozumiecie, co znaczą te słowa Pisma: Kamień, którym wzgardzili budowniczowie, stał się głównym kamieniem spajającym. Za sprawą Pana to się wydarzyło, On na naszych oczach dokonał tego cudu!? Z uwagi na postawę waszych serc oświadczam wam, że Królestwo Boże zostanie wam odebrane i dane tym, którzy wydadzą jego owoce. Potknęliście się bowiem o wspomniany głaz i rozbiliście się. Polegliście sromotnie, a on was zmiażdży. Wtedy arcykapłani i faryzeusze zrozumieli, że ta przypowieść była o nich. Zawrzeli więc gniewem i zaczęli szukać sposobności, aby Go pochwycić. Chcieli jednak uczynić to po kryjomu, gdyż bali się tłumów, które uważały Go za proroka. MATEUSZ 21, 33-46 (NPD)