«زمانه» هر دو ماه یک بار یک خبرنامه کارگری به زبان‌های فارسی و انگلیسی منتشر می کند. خبرنامه کارگری بر روی مسائلی از قبیل: امنیت و سلامت در محل کار، تبعیض در محل، قانون کار، زنان، کودکان کار، مسائل مربوط به قراردادها، بیکاری، تعویق و یا نپرداختن دستمزدها، و موضوع تشکل های کارگری تمرکز دارد.

سال گذشته تصمیم گرفتیم برای اینکه به نمایی از وضعیت کارگران ایران در یک بازه زمانی طولانی‌تر برسیم، فشرده‌ای از رخدادها را در قالب یک سالنامه ارائه دهیم. به این ترتیب دومین گزارش سالانه کارگری زمانه است به مناسبت اول ماه مه، روز جهانی کارگر، به فارسی و انگلیسی منتشر شد و شما اکنون می‌توانید شنونده پادکست این گزارش سالانه باشید. این گزارش حدوداً خبرهای میان اردیبشهت ۱۳۹۸ تا اوایل اردیبهشت ۱۳۹۹ را دربرمی‌گیرد.

نگار مشکین‌خط، فرزند روزبه مشکین‌خط، روزنامه‌نگار و فعال سیاسی محبوس در زندان اوین، در پیام صوتی که به دست زمانه رسیده است، نسبت به احکام ناعادلانه زندان علیه پدرش که صرفا به علت نوشنن مقاله اعتراضی بوده، اعتراض کرده است.

روزبه مشکین‌خط مشکین‌خط، سردبیر وب‌سایت توقیف‌شده «انتخاب خبر» و دبیرکل حزب «ایران سرافراز» است و مجموعاً به ۲۸ سال زندان محکوم شد. مشکین‌خط چهارشنبه ۱۷ مرداد ۱۳۹۷ و پس از مسدودشدن وب‌سایت «انتخاب خبر» بازداشت و به بند ۲۰۹ اوین منتقل شد.

در حالی که سرایت بیماری کووید ۱۹ به زندان‌ها، نگرانی در باره جان #زندانیان_سیاسی و سایر #زندانیان را افزایش داده، دستگاه‌های قضایی و امنیتی اعمال فشار بر برخی زندانیان سیاسی از جمله #جعفر_عظیم‌زاده، #فعال_کارگری را افزایش داده‌اند. رئیس قوه قضائیه بخشنامه‌ای برای دادن مرخصی به زندانیان صادر کرده و گرچه جعفر عظیم‌زاده فعال کارگری و عضو #اتحادیه_آزاد_کارگران ایران مشمول ضوابط این بخشنامه می‌شود دادستانی با آزادی او مخالفت کرده است. اتحادیه آزاد کارگران ایران در بیانیه‌ای به تاریخ سه‌شنبه ۲۶ فروردین نوشت نه تنها با آزادی عظیم‌زاده مخالفت شده بلکه برای محکم‌کاری پرونده جدیدی در شعبه دوم دادسرای اوین برای او گشوده شده است. همزمان دستگاه قضایی قصد دارد خانه #پروین_محمدی فعال کارگری که او هم عضو اتحادیه آزاد کارگران است را به حراج بگذارد. پروین محمدی خانه خود را برای آزادی جعفر عظیم‌زاده وثیقه گذاشته بود اما عظیم‌زاده ۱۵ ماه پس از بازداشت هنوز آزاد نشده است. در پی شیوع #کرونا_در_ایران سازمان‌های بین‌المللی مدافع حقوق بشر و فعالان اجتماعی ایران نسبت به جان زندانیان هشدار داده و خواستار آزادی فوری زندانیان سیاسی و عقیدتی شده‌اند.

کودکان و مادران زندانی، موضوع پادکست جدید زمانه است که در دو قسمت برای شما شنوندگان گرامی، ارائه خواهد شد. حامد فرمند، فعال حقوق کودکان و بنیان‌گذار موسسه کودکان زندانیان، مهمان این برنامه است.

کودکان و مادران زندانی، گروهی از شهروندان هستند که به دلیل شرایط خاصی که در آن به سر می برند و عدم شفافیت و اطلاع رسانی صحیح درباره آنها و شرایط‌شان، ممکن است کمتر درباره آنان شنیده باشیم.

این گروه شامل مادرانی می‌شوند که به دلیل ارتکاب جرم در زندان به سر می‌برند و فرزندان آنها نیز به دلایل مختلفی همچون شیرخوارگی و نداشتن سرپرست در بیرون از زندان، به ناچار با مادران خود در داخل زندان زندگی می‌کنند.

زندان‌ها در ایران، حتی بنا به اعتراف مقامات خود جمهوری اسلامی، فاقد شرایط مطلوب و استانداردهای لازم برای نگهداری زندانیان هستند و ایران جزو ۱۰ کشوری‌ست که به نسبت جمعیت، بیشترین تعداد زندانی را در جهان دارند.

کودکان و مادران زندانی شرایط ویژه و متفاوتی به نسبت زندانیان عادی نیاز دارند، اما چنین شرایطی که زندان‌های ایران فاقد استانداردهای لازم است، این وضعیت می‌توان برای این گروه خاص به مراتب آسیب‌های بیشتری به همراه داشته باشد. اکنون شیوع گسترده ویروس کرونا در ایران و ورود آن به زندان‌ها، شرایط کودکان و مادران زندانی بیش از هر زمان دیگری در معرض خطر دارد و کودکان علاوه اضطراب‌ها و تروماهایی که تجربه می‌کنند، در چنین شرایطی متحمل اضطراب و ترومای مضاعف می‌شوند.

حکم احضار ناصر اشجاری با وقت رسیدگی بیست روزه - گفت‌وگو با ناصر اشجاری by radiozamaneh

حمید حاج حعفر کاشانی، زندانی سیاسی که به تازگی از زندان آزاد شده، به دلیل یک پرونده مفتوح در دادسرای مقدس اوین، مجددا احضار شده است. او در گفت‌وگو با زمانه جزئیات بیشتری را از این پرونده می‌گوید.

کودکان و مادران زندانی، موضوع پادکست جدید زمانه است که در دو قسمت برای شما شنوندگان گرامی، ارائه خواهد شد. حامد فرمند، فعال حقوق کودکان و بنیان‌گذار موسسه کودکان زندانیان، مهمان این برنامه است.

کودکان و مادران زندانی، گروهی از شهروندان هستند که به دلیل شرایط خاصی که در آن به سر می برند و عدم شفافیت و اطلاع رسانی صحیح درباره آنها و شرایط‌شان، ممکن است کمتر درباره آنان شنیده باشیم.

این گروه شامل مادرانی می‌شوند که به دلیل ارتکاب جرم در زندان به سر می‌برند و فرزندان آنها نیز به دلایل مختلفی همچون شیرخوارگی و نداشتن سرپرست در بیرون از زندان، به ناچار با مادران خود در داخل زندان زندگی می‌کنند.

زندان‌ها در ایران، حتی بنا به اعتراف مقامات خود جمهوری اسلامی، فاقد شرایط مطلوب و استانداردهای لازم برای نگهداری زندانیان هستند و ایران جزو ۱۰ کشوری‌ست که به نسبت جمعیت، بیشترین تعداد زندانی را در جهان دارند.

کودکان و مادران زندانی شرایط ویژه و متفاوتی به نسبت زندانیان عادی نیاز دارند، اما چنین شرایطی که زندان‌های ایران فاقد استانداردهای لازم است، این وضعیت می‌توان برای این گروه خاص به مراتب آسیب‌های بیشتری به همراه داشته باشد. اکنون شیوع گسترده ویروس کرونا در ایران و ورود آن به زندان‌ها، شرایط کودکان و مادران زندانی بیش از هر زمان دیگری در معرض خطر دارد و کودکان علاوه اضطراب‌ها و تروماهایی که تجربه می‌کنند، در چنین شرایطی متحمل اضطراب و ترومای مضاعف می‌شوند.

سهیل عربی، عکاس و فعال سایبری در نامه‌ای که شنبه ۱۶ فروردین منتشر شد، اعلام کرد به خاطر «نقض حقوق خود، ظلم مضاعف و بدعهدی مسئولان» اعتصاب غذای خود را از سر می‌گیرد.

سهیل عربی در بخشی از این نامه ضمن اشاره به اعمال شکنجه علیه او در هنگام بازجویی و تبعات شکنجه بر وضعیت جسمانی کنونی‌اش نوشته است:

«تمامی اتهامات مانند فعالیت تبلیغی علیه نظام و تشویش اذهان عمومی واهی بوده و توسط بازجوها تحت شکنجه و اکراه اخذ شده است. حتی اجازه دفاع در دادگاه به من داده نشده است. در بند الف ۱ قرارگاه ثارالله به شدت مورد ضرب و شتم قرار گرفته بودم و از ناحیه بیضه دچار تروما شدم و هنوز پس از گذشت ماه‌ها درمان نشده‌‌ام و درد شدیدی را تحمل می‌کنم. […] نگهداری من در این زندان ظلم مضاعف است زیرا من به دلیل اتهامات سیاسی مانند فعالیت تبلیغی علیه نظام دستگیر شده‌ام و نگهداری من در کنار سارقان و اختلاس گران ظلمی مضاعف بر تمامی ظلم‌هایی است که طی این هفت سال به من شده است. ظلم‌هایی چون محرومیت از مرخصی. روزنامه نگاری جرم نیست!»

شاید بتوان چکیده یافته‌های پژوهش نسیم روشنایی درباره شکنجه و آزار جسمی و روحی در کمپ‌های ترک اعتیاد در ایران را در این جمله‌های «رضا» خواند، یکی از کسانی که تجربه‌هایش را با او در میان گذاشته بود:

«در کمپ‌هایی که ماده شانزدهی‌ها را می‌آورند ضرب و شتم شدید وجود دارد. خودم به چشم خودم دیدم که کسی را کشتند. حدود چهار سال پیش در کمپی اجباری در خاورشهر بودم. پسری برای فرار وایتکس خورده بود، ماده شوینده. کارمندهای کمپ یک روز بعدش فهمیدند و آنقدر کتکش زدند که معده‌اش خونریزی داخلی کرد. قبل از کتک هنوز معده‌اش خونریزی نکرده بود، اما از کتک شدیدی که خورد معده‌اش خونریزی کرد و  پسر مرد.»

گفت‌وگو با مارال کریمی