Gizli duygusu var Zaman'ın

Orada sınırsız bir genlik kazanır anlam

Ardı arkası yoktur çünkü oyun sonunun

Ki, yılgının önünde bir sar'a tutar insanı:

Orada, aralık bir gözden sızan,

İlk, korkulu ışıktır mermerin kof yüzüne düşüp dönüşen.

Bir tek yaralı köpek, dışarıda.

Uğuldayan, pencerede dövdüğü buharlı kasidenin içinde kıvranıyor oda

Devriliyor...

Buhurdan yayılıyor ağır ağır kokunun koyu mührü,

Neşterin gözünde çakıyor sarsıcı şimşek...

"Ses ve soluğum şimdi,

Gün'e ve Gece'ye katkı

Belki nedensiz bir ürpermeyim, kırışık evrenin taş çekirdeğinde

Görkemim belki arınacağım kargaşayı beklerken...

Sayısız pencere, sayısız çığlığın içinde

Gitgide ürken, engerek koridorda balkıyıp duruyorum

İşte çatlayan duvarlarım...

İşte can kolladığım seki, basamak, kanlı düzlük

Sonradan yırtılacağım et, işte.

Burada kül, beyaz bir sarnıcın, duyarlığının orta yerinde-

Hep ve aralıksız...

Burada, zamanın beni sancıya mıhladığı yerdeyim artık

Bir de ben

Ne kadar dışrak görünsem, o kadar içrek gözüm

Kırdığım kilitte, sızdığım bir dilim çatlakta acımasız bir ezgi duydum hep

Gün geldi, oradan oraya savrulan dumanın içinde dural bir kimlik aradım

Oysa kûfî yazısı yazgının hep geleceğe erteledi sesimi:

Bir de orada, Zaman'ın gergin bir boyutu işlediği öte-gövdede,

Hızla aramak kaldı seyrek kantaşını,

Seyirttikçe yaralarım derin, derimden...