رسم دلبری

اجرای خصوصی مظفر شفیعی و جلیل شهناز

بیات اصفهان

گداخت جان که شود کار دل تمام و نشد

بسوختیم در این آرزوی خام و نشد

به لابه گفت شبی میر مجلس تو شوم

شدم به رغبت خویشش کمین غلام و نشد

رواست در بر اگر می‌تپد کبوتر دل

که دید در ره خود تاب و پیچ دام و نشد

به کوی عشق منه بی‌دلیل راه قدم

که من به خویش نمودم صد اهتمام و نشد

دریغ و درد که در جست و جوی گنج حضور

بسی شدم به گدایی بر کرام و نشد

هزار حیله برانگیخت حافظ از سر فکر

در آن هوس که شود آن نگار رام و نشد

دلی دیرم چو مرغ پا شکسته

چو کشتی بر لب دریا نشسته

همه گویند طاهر تار بنواز

صدا چون میدهد تار گسسته

دلم میل گل باغ ته دیره

درون سینه‌ام داغ ته دیره

بشم آلاله زاران لاله چینم

وینم آلاله هم داغ ته دیره

از فراقت ای دوست جان به لب رسیده

تا کی فشانم خون دل ز دیده

یاد آور آن روزگاری که دل بردی از من

وان عهد پیمان بستن این پیمان شکستن

رسم دلبری اگر این باشد مرگ عاشقان چه شیرین باشد

خوش که دل زمهر تو بر گیرم خسته جان بمیرم

جانم سوزد از غم چون ناامیدم

جز نومیدی از عشق اخر چه دیدم؟

چه نگاهی مفتون گشتم به خیالی مجنون گشتم

به امیدی شادان بودم به نویدی خندان بودم

از تو دلبرم ستمگرم ندیده ام زبس لطف و مهربانی

دلم ز ناامیدی امده به تنگ از این عمر و زندگانی

اگرت در دل باشد هوسی

نکن زین پس با من ستمی

نکن با من جز مهر و وفا

تا ز عشقت باشم در کامرانی

باید خریدارم شوی تا من خریدارت شوم

وزجان و دل یارم شوی تا عاشق زارت شوم

من نیستم چون دیگران بازیچه بازیگران

اول به دام آرم ترا و آنگه گرفتارت شوم