نخست مُهر زمان و مکان بر پیشانی‌مان کوفتند، داغی ناگزیر.

حقیقت تو چون پرده ای فرو افتاد و عریان شد، همانند پوست مرده ای که از تن میلغزد.

در میانه ی آن صفحات خالی، رویاهایم را به نسیه نوشته ام. سطرهایی ناخوانا، با قلم کمرنگ امید، بدون تاریخ.

وجود تو نطفه ای است در زنجیر حسرت، وحشت و آزمندی من. زنجیری که بند ناف تو را به وهمی ناگزیر متصل کرده است.

هم چون موجی بی پناه، به سوی ساحلی دور از وطن رانده میشوم.

محصور در این پیله ابدی، رج به رج تار و پود حریر تنهایی ام را بافته ام.

غبار خاطراتت بر روی لوح دلم، همچون سیماب آینه ی وجودم را شفاف تر میکند.

آن­ سوی دیوارها، شاید عالمی دگر نهفته باشد. عالمی که مردمانش اسیر هوسرانی، ظلم و حماقت حاکمانش نباشند

هر بار ابری، آسمان باورم را می پوشاند

اشک های زمین را پایانی نیست. تا به ابد، گلوله ای سینه سربازی را می شکافد