Moja niechęć do metod aktywizujących w edukacji nie jest ukryta. Nie lubię odbierać moim uczącym się motywacji przez dawaniem im swojej. Mam też nadzieję, że odpowiednie nastawienie ze strony osób, które się uczą wystarczy do wzmocnienia samodzielności, tak by mogli uczyć się gdy pójdą swoją drogą już beze mnie.

---------

To jest kanał dla osób, które uczą. Się lub innych. Opowiadam tu o swoich refleksjach. Pilnuję żebym nie zastygł w przekonaniu, że wszystko albo jest ok albo tragicznie. Mam nadzieję, że słuchanie tego przyniesie ulgę i zachętę dla tych, którzy są w edukacji na każdym poziomie.

#Psychologia #edukacja #nauczycielakademicki

Znajdź mnie też na

Instagamie: https://www.instagram.com/maciejjonek/

Facebooku: https://www.facebook.com/maciejjonek

TikToku: https://www.tiktok.com/@maciejjonek

Przygotowanie do zajęć wymaga wielu punktów widzenia. Jeden jest taki, żeby przewidzieć co się stanie gdy ktoś przyjdzie za nas na zastępstwo. Co zrobią nasze grupy? Będą przygotowane do działania, czy raczej będą zagajać o pogodzie, sporcie czy grach? Jak przygotować ich do samodzielnego uczenia się

Po co w edukacji psychologów ten Freud? Przecież przeżytek, bajarz nienaukowy, i ciągle o twojej matce. Jednak problem w tym, że edukacja nie powinna (moim zdaniem) zawężać się tylko do tego co aktualne i sprawdzone. Bo to już jest i działa. Jeśli świat nie jest doskonały, to znaczy, że trzeba szukać gdzie indziej. A żeby szukać gdzie indziej trzeba wiedzieć gdzie jest. Czasem jest w refleksji, puszczonej dalej niż wygoda pozwala. Czasem w nieoczywistym połączeniu. A może tu nie chodzi o świat tylko o mnie i jak mi jest z tym co rozumiem, umiem i robię.

My to w edukacji różnie nazywamy - ocenianie bieżące, kształtujące, korygujące. Ale to nie o to chodzi jak to się nazywa i na ile jest obowiązkiem. Chodzi o to, że to trudne i ciężkie tak ciągle komentować to, co robią uczący się. Łączyć ich zachowania z myślami i kanonem dziedziny. Łatwo to zarzucić, bo i kto to sprawdzi. Owoce i tak zbierze ktoś inny.

Przede wszystkim śmianie się z siebie. To w mojej edukacyjnej przygodzie podstawowe narzędzie. Po drugie wciągnąłem się w dygresję (jak zwykle) i nieopatrznie pokazałem stosunek do tego, czego uczę. To chyba dobrze. Chyba dobrze, że teraz, na końcu. Teraz pytanie jak to powtórzyć w czerwcu!

Och jakże trzeba nienawidzić edukacji, nauczycieli i systemu żeby stworzyć Hogwart. A z drugiej strony ile trzeba mieć wiary w bohaterkę, żeby wysłać ją do Aretuzy wierząc, że przetrwa, że nauczy się czegoś. Myślę o edukacji magicznej, powieściowej i mam takie przemyślenie, że nasze szkoły są znacznie lepsze. Mam też nową czujność na sytuację kiedy Dumbledoruję za nadto, gdy próbuję być magiem podczas gdy moje słoneczka potrzebują dowiedzieć się od kogoś zrównoważonego kiedy liczymy Shapiro-Wika, a kiedy Kołmogorowa-Smirnowa

Czy tylko błyskotliwi i wygadani dostaną punkty za aktywność? Jaka jest różnica między aktywnością reaktywną a proaktywną? Czy w ogóle jest sens oceniać aktywność? Czy lepiej przyjść na zajęcia i rozumieć co się na nich stanie, czy lepiej wiedzieć czego się nie wie?

Im dalej w edukację tym lepszego specjalistę potrzebujemy. Tylko, że nie do końca tak jest. Często umiejętności ogólne, podstawowe są ważniejsze od tych specjalistycznych. Czasem praca w pierwszej instytucji, do której człowiek trafia potrafi ustawić uczenie się na kolejne lata. A czasem bez unoszenia się i po sensownej diagnozie trzeba się zająć ponownie czymś, co powinno wydarzyć się dawno temu

Dlaczego pewne rzeczy postanawiamy zrobić później, a w efekcie zapominamy o nich? Nie mam odpowiedzi na to pytanie, ale chyba teraz mam czas by jej poszukać. Zapraszam Cię do tego samego. Bo może w tym kryterium jest ukryty program, sposób działania, którym się posługujemy, a nawet o nim nie wiemy

Czasem okazja do niestandardowej refleksji pojawia się niepodziewanie. Zastanów się, co mądrego powiedziałeś w tych butach, które masz na sobie, co ważnego przekazałaś w tych spodniach. Jesteśmy permanentnie zapatrzeni w to, co nadejdzie. Dokumentowanie dawnych sukcesów zdaje się być dodatkową pracą. A jednak bez niej i bez przyglądania się temu, co tu i teraz łatwo ulec przytłoczeniu i zniechęceniu.