Razem z Hieronimem Łopacińskim współtworzył lubelskie muzeum i bibliotekę. Szymon Tadeusz Piotrowski był dyrektorem Banku Handlowego, a jednocześnie społecznikiem, tworzył placówki kultury, szkoły i działał charytatywnie. Lublin bez niego wyglądałby dużo skromniej, a jednak to jedna z zapomnianych postaci. 

Historia kobiety z podzamojskiej wsi oraz jej niepełnosprawnej intelektualnie córki, która - jak twierdzi matka - została zgwałcona. Nie było to jednak zgodne z prawdą...Reportaż porusza sprawę seksualności osób z z niepełnosprawnością intelektualną oraz zadaje pytanie o społeczną odpowiedzialność za te osoby.

Audycja z 2018 roku.

Jest to opowieść o tym, co 87 lat temu wydarzyło się w Niemcach koło Lublina 11 września 1939 roku. Kilka niemieckich bomb spadło wtedy prosto na tutejsze czworaki folwarczne, całkowicie niszcząc życie tamtejszych rodzin. To historia złożona z bardzo osobistych wspomnień dzieci i wnuków tych, którzy ucierpieli w nalocie. Opowiadają o bolesnych śladach, z którymi ich bliscy musieli żyć przez lata, oraz o tym, dlaczego przez długi czas po wojnie nie mówiło się o tym. Jak rodziny ofiar radzą sobie z tymi wspomnieniami dzisiaj? Czego ta historia uczy nas po latach? W reportażu usłyszą Państwo również o przywracaniu pamięci po latach milczenia, o powstaniu nowego pomnika oraz o mieszkańcach Niemiec, którzy zaangażowali się w upamiętnienie tej tragedii.

W audycji głos zabierają:

Alicja Gruda mieszkanka Niemiec, była nauczycielka, autorka artykułu o bombardowaniu Niemiec zawartego w książce „Ocalić od zapomnienia” cześć 3; Ryszard Goljanek – ranna Janina Bielecka była jego mamy cioteczną siostrą; Danuta Goljanek żona pana Ryszarda; Krystyna Wawiernia z Białegostoku, wnuczka Julianny Mazek – ofiary bombardowania; Ewa Adamska i Małgorzata Motek - wnuczki Władysława Bondosa – ofiary bombardowania; Wiesław Kasperek – emerytowany nauczyciel szkoły podstawowej w Niemcach, jedna z osób redagujących książki „Ocalić od zapomnienia”; Wiesław Wiśniewski z Niemiec – w czasie bombardowania miał rok; uczestnicy uroczystości odsłonięcia pomnika: Marian Goljanek – wójt Gminy Niemce i ksiądz Mirosław Skałban – proboszcz parafii pod wezwaniem św. Ignacego Loyoli w Niemcach który poświęcił obelisk; Fragmenty publikacji „Ocalić od zapomnienia” o bombardowaniu wsi Niemce czytali Michalina Deleżuch i Michał Kowalik – niegdyś uczniowie Szkoły Podstawowej wNiemcach.

Drewniany budynek szkoły w Nowogrodzie (gm. Łęczna) jest jednym z najstarszych tego typu obiektów na Lubelszczyźnie. Został zbudowany w 1936 roku w ramach czynu społecznego mieszkańców wsi. Przez dziesięciolecia pełnił funkcję oświatową i społeczną. Od kilku lat stoi jednak pusty i niszczeje. Wiosną tego roku podupadającym budynkiem zainteresowała się urodzona w Nowogrodzie lublinianka - nauczycielka i artystka - Jadwiga Graboś. Spacer wokół pierwszej szkoły (budynek jest zamknięty) wywołał wspomnienia, ale też czułość dla tego miejsca. Próbując zainteresować ewentualną rewitalizacją szkoły miejscową społeczność, napotkała na zrozumienie, bowiem myśl o "odzyskaniu" ważnej dla wsi przestrzeni kiełkowała od kilku lat w głowach innych jeszcze pań. Kobiety powołały Fundację Szkoła w Nowogrodzie. Wkrótce jednak okazało się, że działką, na której stoi szkoła, zainteresowała się inna fundacja, niedawno powołana w Lublinie...

Historia wycinanek zaczyna się w XIX wieku wraz ze zmianą systemów grzewczych. Koniec palenisk, gdy dym wyprowadzano już kominem, to początek czystszych ścian, które zaczęły zdobić wycinanki.

Ignacy Dobrzyński był artystą, odkrytym w 1901 roku przez nałęczowskiego lekarza wojskowego, a także pierwszego kustosza etnografii powstającego muzeum dr Bronisława Malewskiego. Wycinanki artysty spod Garbowa powędrowały w świat, do Krakowa i Warszawy.

Małżonkowie Joanna i Marek Guzowscy odnaleźli siebie już po czterdziestce. Ona jest lekarką dermatologiem, on od lat prowadzi Fundację Misja Tandale, która wspiera edukację dzieci z najbiedniejszej dzielnicy stolicy Tanzanii. Marek miłością do Afryki zaraził swoją żonę. Bohaterowie reportażu opowiadają o wspólnej drodze przez życie, której największymi wartościami są wiara i służenie najuboższym.

Jerzy Kubina to artysta który po niemal 40 latach spędzonych w Nowym Jorku powrócił do rodzinnego Zamościa. Jest absolwentem ASP w Krakowie i uczniem profesora Jana Szancenbacha. Poszedł w stronę malarstwa abstrakcyjnego, które jest dla niego przestrzenią pełną: pamięci, refleksji i emocji. Lata spędzone w Nowym Jorku i Paryżu są dla niego doświadczeniem bez którego nie byłby dziś takim artystą jakim jest.

Osoby mówiące w reportażu: artysta Jerzy Kubina, mama artysty, Izabela Winiewicz -historyczka sztuki i kuratorka wystaw, Jerzy Kuśnierz- emerytowany archeolog  Muzeum Zamojskiego w Zamościu, Franciszek Maśluszczak - artysta.

Fot.MM

Nie ważne czy chodzi o grę na boisku czy o grę o życie. Liczy się odwaga, współpraca zaufanie i nieustępliwa wytrwałość. szczególnie wtedy kiedy przeciwnik nie stosuje zasad fair play.

Marek Sołowiej to znany i ceniony artysta, który jest zasłużony dla kultury i sztuki Zamościa. Szczególnie ważna dla niego była i jest edukacja młodzieży. Przez wiele lat był nauczycielem w Państwowym Liceum Sztuk Plastycznych im. B. Morando w Zamościu oraz jego dyrektorem. Artystycznie ukształtował go właśnie zamojski "Plastyk". Myślał kiedyś o karierze muzyka, bo przeszedł edukację muzyczną. Studiował w Instytucie Wychowania Artystycznego na Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie. Dyplom przygotował w pracowni malarstwa prof. Mariana Stelmasika. Organizował plenery na Roztoczu i w Zamościu. Należy do Związku Polskich Artystów Plastyków oraz Stowarzyszenia Pastelistów Polskich. Otrzymał nagrodę Dyrektora Centrum Edukacji Artystycznej Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego za szczególny wkład w rozwój edukacji artystycznej w Polsce. Jego prace nagradzane są i wyróżniane w konkursach "Sztuki militarnej" organizowanych przez Departament Edukacji, Kultury i Dziedzictwa Ministerstwa Obrony Narodowej.

Fot. Autoportret Marka Sołowieja

Był pierwszym Polakiem w Japonii,  jezuita, misjonarz Wojciech Męciński urodził się w Osmolicach pod koniec XVI wieku, zginął w Nagasaki 23 marca 1643 roku.

Japonia była wówczas zamknięta dla cudzoziemców pod karą śmierci, mimo to jezuici nadal chcieli prowadzić tam pracę misyjną. O historii polskiego zakonnika, historii Japonii w 17 wieku opowiada  reportaż Magdy Grydniewskiej "Jezuita Wojciech Męciński".