Kinnt Ju noch Teekessel speeln ut de School, dor wo twee Lüüd datsülbige Woord hebbt, dat overs twee ünnerscheedliche Bedüüdung‘ hett?

Ball un Ball to’n Bispeel: „Op mien Teekessel kann man danzen.“ – „Mit mien Teekessel kann man speeln.“

Wurr ick dat hüüt nochmol speeln, op Platt, denn wurr ick ’n Woord nehm‘, dat veel mehr as blots twee Bedüüdung‘ hett. Un dat Woord is: „Schier!“ Dor kann man sick glieks mit vief Kollegen opstelln, all hebbt Schier in‘ Sinn un all meent se wat anners dormit.

Geiht man to’n Bispeel no’n Slachter un will ’n Stück Fleesch hebben, in dat keen Knooken sünd, denn will man Fleesch hebben, dat „schier“ is. Overs ook Fleesch, an dat meist keen Fett sitt, is schier.

Mokt man den Goorn schmuck, mit Unkruut hacken un Beete harken un Wege trech moken, denn is de Goorn an’t Enn „schier“. Schier is also fettfrie un ohne Knoken un schmuck un sauber.

Överdrievt man dat mit dat Kleihn in Goorn, is man in‘ Dutt vun de Arbeid, denn is man „schier“ mit Jack un Büx. Schier is also, fettfrie, ohne Knoken, schmuck, sauber un kaputt.

Kümmt ’n Kind mit ’n Een in de Klassenarbeit vun de School no Huus, denn finnd de Öllern dat ganz seeker „schier“. Schier is also, fettfrie, ohne Knoken, schmuck, sauber, kaputt un würkli good.

Dat gifft noch ’n ganzen Schwung mehr Beüüdung‘ vun Schier, dat is vun Region to Region ook ’n beten anners. Dor heuert „’n beten“ to un probleemlos un toart (zart) un verwunnert. Overs de Bedüüdung‘ kinn ick un unse Gegend ni.

Op jeden Fall kunn man för Schier al meist ’n eegen’d Wöörbook anleggen. In Winter kann man sogor den Barg dohlfohrn, wenn man „Schier“ hett. Och nä, de dorsten Dingers ward anners schreeven.

Overs vertellt man een, dat man jüst doröver nodinkt, wat dat Woord Schier allns heeten kann, denn kriegt man bilütten to heuern: „Du büst je ni ganz ‚schier‘!“. Schier is also, fettfrie, ohne Knoken, schmuck, sauber, kaputt, würkli good un ni ganz dicht. Un dorüm finn ick Schier richti schier…

In düssen Sinn