ایوان تورگن‌یف خود فرزند یک مَلاک بود و ظلمی را که نظام ارباب و رعیتی روسیه بر طبقه‌ی زیر درست خود روا می‌داشت خوب لمس کرده‌بود و احساس همدردی و آزادمنشی فطریش متوجه ‌آنان می‌شد. با آنها همزاد‌پنداری می‌کرد و طبعا درد آنها را نیز در آثارش بسیار مطرح می‌کرد. در داستان ارمولای و زن آسیابان ما لایه‌هایی از «طنز سیاه» را هم می‌توانیم حس کنیم.