RojinTalks

Some tragedies affect one person or one family.Others affect an entire country.September 11, 2001 was one of those days.It began like an ordinary Tuesday morning in the United States.People were going to work.Children were going to school.Passengers were getting on planes.In New York City, thousands of people were beginning another normal working day at the World Trade Center.Then everything changed.Four passenger planes were hijacked.Two planes crashed into the Twin Towers of the World Trade Center in New York.Another hit the Pentagon near Washington, D.C.A fourth plane crashed in Pennsylvania....Nearly 3,000 people lost their lives.Millions of people watched the events on television, trying to understand what was happening.For many Americans, it became one of those moments when people remember exactly where they were when they heard the news.But the story of a national tragedy is not only about what is lost.It is also about what people do next.Firefighters, police officers, medical workers and ordinary people tried to help.Some risked their own lives to save complete strangers.Across the country, people donated blood, gave food, volunteered and supported families who had lost loved ones.In the days after the attacks, many Americans described a strong feeling of unity.People who had never met before helped one another.Strangers spoke to each other.Communities came together.Of course, grief did not disappear.For thousands of families, the loss was permanent.And the attacks changed much more than one day.They affected air travel, national security, politics and international relations for years to come.Twenty-five years later, September 11 is still remembered across the United States.People gather at memorials.The names of victims are read aloud.There are moments of silence.Some people volunteer in their communities as a way to honor those who died.This is why we use words like “remembrance.”Remembering a tragedy isn’t about living in the past.It is about recognizing the people who were lost, understanding what happened, and deciding what we want to carry forward.A national tragedy can leave a deep wound.But it can also reveal how people respond when their community needs them most.بعضی تراژدی‌ها فقط یک فرد یا یک خانواده را تحت تأثیر قرار می‌دهند.بعضی دیگر، یک کشور کامل را تحت تأثیر قرار می‌دهند.۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ یکی از همین روزها بود.آن روز مثل یک صبح سه‌شنبه عادی در آمریکا شروع شد.مردم به سر کار می‌رفتند.بچه‌ها به مدرسه می‌رفتند.مسافران سوار هواپیما می‌شدند.در نیویورک، هزاران نفر یک روز کاری عادی دیگر را در مرکز تجارت جهانی آغاز می‌کردند.بعد همه‌چیز تغییر کرد.چهار هواپیمای مسافربری ربوده شدند.دو هواپیما به برج‌های دوقلوی مرکز تجارت جهانی در نیویورک برخورد کردند.هواپیمای دیگری به پنتاگون در نزدیکی واشنگتن دی‌سی برخورد کرد.هواپیمای چهارم در پنسیلوانیا سقوط کرد.نزدیک به سه هزار نفر جان خود را از دست دادند.میلیون‌ها نفر از تلویزیون این اتفاقات را تماشا می‌کردند و تلاش می‌کردند بفهمند چه اتفاقی در حال رخ دادن است.برای بسیاری از آمریکایی‌ها، این روز تبدیل به یکی از آن لحظاتی شد که دقیقاً به خاطر دارند وقتی خبر را شنیدند کجا بودند.اما داستان یک تراژدی ملی فقط درباره چیزهایی که از دست می‌روند نیست.درباره کاری که مردم بعد از آن انجام می‌دهند هم هست.آتش‌نشان‌ها، پلیس، کادر درمان و مردم عادی تلاش کردند کمک کنند.بعضی‌ها جان خودشان را برای نجات افرادی که حتی نمی‌شناختند به خطر انداختند.در سراسر کشور، مردم خون اهدا کردند، غذا دادند، داوطلب شدند و از خانواده‌هایی که عزیزانشان را از دست داده بودند حمایت کردند.در روزهای پس از حملات، بسیاری از آمریکایی‌ها از احساس قوی اتحاد صحبت می‌کردند.آدم‌هایی که قبلاً هرگز یکدیگر را ندیده بودند به هم کمک کردند.غریبه‌ها با یکدیگر صحبت کردند.جوامع محلی کنار هم آمدند.البته اندوه از بین نرفت.برای هزاران خانواده، این فقدان همیشگی بود.و این حملات بسیار بیشتر از یک روز را تغییر دادند.سفر هوایی، امنیت ملی، سیاست و روابط بین‌المللی برای سال‌های بعد تحت تأثیر قرار گرفتند.بیست‌وپنج سال بعد، ۱۱ سپتامبر همچنان در سراسر آمریکا گرامی داشته می‌شود.مردم در یادبودها جمع می‌شوند.

Podcast 1 — Elementary (A1)

A Bad Day

یک روز سخت

English Transcript

It is Monday morning.

Mia is at home with her family.

Her mother is making breakfast.

Her father is drinking coffee.

Mia is getting ready for school.

It is a normal morning.

Then, Mia’s father looks at his phone.

He sees some bad news.

There was a big storm in another city.

Many homes are damaged.

Some people need help.

Mia looks at her father.

“What happened?” she asks.

“There was a bad storm,” he says.

“Are the people okay?”

“Some people are okay. But some people need help.”

Mia feels sad.

She sees pictures on the news.

She sees damaged houses.

She sees people helping each other.

Some people bring food.

Some bring water.

Doctors and firefighters are helping too.

Mia asks, “Can we help?”

Her mother says, “Yes. We can.”

That afternoon, Mia and her family take some clothes, food, and water to a help center.

Many other people are there too.

Everyone wants to help.

Mia is still sad about the storm.

But she also sees something good.

When something bad happens, people can come together.

They can help.

They can care for each other.

One person cannot do everything.

But everyone can do something.

“Some people are okay. But some people need help.”

Mia feels sad.

She sees pictures on the news.

She sees damaged houses.

She sees people helping each other.

Some people bring food.

Some bring water.

Doctors and firefighters are helping too.

Mia asks, “Can we help?”

Her mother says, “Yes. We can.”

That afternoon, Mia and her family take some clothes, food, and water to a help center.

Many other people are there too.

Everyone wants to help.

Mia is still sad about the storm.

But she also sees something good.

When something bad happens, people can come together.

They can help.

They can care for each other.

One person cannot do everything.

But everyone can do something.

ترجمه فارسی

صبح دوشنبه است.

میا با خانواده‌اش در خانه است.

مادرش در حال آماده کردن صبحانه است.

پدرش قهوه می‌نوشد.

میا دارد برای مدرسه آماده می‌شود.

یک صبح معمولی است.

بعد پدر میا به گوشی‌اش نگاه می‌کند.

یک خبر بد می‌بیند.

در شهر دیگری طوفان بزرگی آمده است.

خانه‌های زیادی آسیب دیده‌اند.

بعضی از مردم به کمک نیاز دارند.

میا به پدرش نگاه می‌کند.

می‌پرسد: «چه اتفاقی افتاده؟»

پدرش می‌گوید: «یک طوفان بد آمده.»

میا می‌پرسد: «مردم حالشان خوب است؟»

پدرش می‌گوید: «بعضی‌ها خوب هستند، اما بعضی‌ها به کمک نیاز دارند.»

میا ناراحت می‌شود.

او عکس‌هایی را در اخبار می‌بیند.

خانه‌های آسیب‌دیده را می‌بیند.

مردمی را می‌بیند که به یکدیگر کمک می‌کنند.

بعضی‌ها غذا می‌آورند.

بعضی‌ها آب می‌آورند.

پزشکان و آتش‌نشان‌ها هم کمک می‌کنند.

میا می‌پرسد: «ما هم می‌توانیم کمک کنیم؟»

مادرش می‌گوید: «بله، می‌توانیم.»

آن بعدازظهر، میا و خانواده‌اش مقداری لباس، غذا و آب به یک مرکز کمک‌رسانی می‌برند.

آدم‌های زیاد دیگری هم آنجا هستند.

همه می‌خواهند کمک کنند.

میا هنوز به خاطر طوفان ناراحت است.

اما یک چیز خوب هم می‌بیند.

وقتی اتفاق بدی می‌افتد، آدم‌ها می‌توانند کنار هم بیایند.

می‌توانند کمک کنند.

می‌توانند مراقب یکدیگر باشند.

یک نفر نمی‌تواند همه‌چیز را انجام دهد.

اما هرکسی می‌تواند کاری انجام دهد.

⸻

Important Vocabulary & Expressions

• bad news = خبر بد

• storm = طوفان

• city = شهر

• home / house = خانه

• damaged = آسیب‌دیده

• need help = به کمک نیاز داشتن

• What happened? = چه اتفاقی افتاد؟

• be okay = حال کسی خوب بودن

• feel sad = ناراحت بودن

• news = اخبار

• help each other = به یکدیگر کمک کردن

• bring food = غذا آوردن

• firefighter = آتش‌نشان

• help center = مرکز کمک‌رسانی

• care for someone = مراقب کسی بودن

• come together = کنار هم آمدن

• Everyone can do something. = هرکسی می‌تواند کاری انجام دهد.

Ten years after taking his first photograph on his phone, Sam finally had the career he had once dreamed about.He owned professional equipment, worked with well-known clients, traveled for projects, and earned far more money than he had when he worked at the small shop.From the outside, he looked successful.And in many ways, he was.But something unexpected happened.Success didn’t feel the way he had imagined it would.When Sam was younger, he had believed that reaching a certain level would finally make him feel satisfied.First, he thought:“I’ll feel successful when I buy a real camera.”Then it became:“I’ll feel successful when people start paying me.”Later:“I’ll feel successful when I earn more money.”And then:“I’ll feel successful when people know my name.”Every time he reached one goal, another one appeared.There was always another level to reach, another person to compete with, and another reason to feel that he wasn’t quite there yet.One evening, Sam was preparing for an important project when he found an old folder on his computer.Inside were some of the first photographs he had ever taken.There was the photo of his breakfast.The tree.His dog.His mother.Technically, the photographs weren’t very good.But looking at them made him smile.Back then, nobody was paying him.Nobody knew his name.He didn’t have expensive equipment....Yet he remembered how excited he had been simply because he was learning something he loved.For the first time in years, Sam asked himself a different question.Not:“How can I become more successful?”But:“What does success actually mean to me?”He realized that somewhere along the way, he had started measuring his success almost entirely through external achievements: money, recognition, clients, awards and status.There is nothing inherently wrong with wanting those things.Ambition can push us to grow, take risks and accomplish things we once thought were impossible.The problem begins when achievement becomes a moving target.If every accomplishment immediately creates a new requirement for happiness, satisfaction remains permanently out of reach.This is sometimes called the “arrival fallacy”: the belief that once we achieve a particular goal, we will finally become happy or fulfilled.But human beings adapt remarkably quickly.The promotion that once seemed life-changing becomes our normal job.The salary we dreamed about becomes our normal income.The achievement we desperately wanted becomes another line on our résumé.Sam didn’t decide to give up his ambitions.He still wanted to improve.He still set challenging goals.But he stopped treating his life like a race with an imaginary finish line.Success, he realized, could mean several things at once.It could mean financial stability.It could mean becoming excellent at your craft.But it could also mean having time for people you love.Doing work you find meaningful.Having the freedom to say no.Being proud of the person you’ve become.And perhaps most importantly, being able to enjoy your life before you’ve achieved everything you want.Ten years earlier, Sam had started with a phone and one simple goal:Take one photograph every day.Now, after years of chasing success, he finally understood something that his younger self had known naturally.You don’t have to wait until you’ve reached the top to feel proud of how far you’ve come.

A year passed.

Sam didn’t stop taking photos.

In fact, photography became a big part of his life.

He watched videos, read about photography, practiced almost every day, and saved some money to buy his first real camera.

Eventually, he started taking photos for other people.

At first, he worked for friends and family.

Then, people started recommending him to others.

For the first time, Sam thought:

“Maybe I can actually turn this into a career.”

One day, he saw an advertisement for a photography competition.

The winner would receive a large cash prize and an opportunity to work with a professional photographer.

Sam immediately wanted to enter.

He spent weeks preparing.

He woke up early to take photos.

He stayed up late editing them.

Finally, he chose his best photo and sent it to the competition.

Then he waited.

And waited.

Two weeks later, he received an email.

He opened it immediately.

“Thank you for participating. Unfortunately…”

He stopped reading.

He hadn’t won.

He hadn’t even reached the final round.

Sam was devastated.

For several days, he didn’t touch his camera.

“Maybe I’m not talented enough,” he thought.

“Maybe I’m wasting my time.”

Then Ben came to visit him.

Sam told him what had happened.

“I worked so hard, and I still failed.”

Ben was quiet for a moment.

Then he asked:

“Did you fail, or did you lose one competition?”

Sam didn’t answer.

Ben continued:

“Those aren’t the same thing.”

That sentence stayed with Sam.

The next morning, he picked up his camera again.

He looked at the photo he had submitted.

This time, instead of feeling sorry for himself, he asked:

“What could I do better?”

He started studying other photographers’ work.

He asked for feedback.

He experimented with new techniques.

And most importantly, he kept going.

Sam slowly understood something:

Working hard doesn’t guarantee that you’ll always get the result you want.

Sometimes you can do your best and still fail.

But failure doesn’t have to be the end of the story.

Sometimes, it’s simply information.

It shows you what you still need to learn.

یک سال گذشت.سم عکس گرفتن را کنار نگذاشت.در واقع، عکاسی تبدیل به بخش بزرگی از زندگی‌اش شد.ویدیو تماشا می‌کرد، درباره عکاسی مطالعه می‌کرد، تقریباً هر روز تمرین می‌کرد و مقداری پول پس‌انداز کرد تا اولین دوربین واقعی‌اش را بخرد.در نهایت، شروع کرد برای دیگران عکس گرفتن.

اوایل برای دوستان و خانواده‌اش کار می‌کرد.بعد کم‌کم مردم او را به دیگران معرفی کردند.برای اولین بار، سم با خودش فکر کرد:«شاید واقعاً بتوانم این کار را تبدیل به حرفه‌ام کنم.»یک روز، تبلیغ یک مسابقه عکاسی را دید.برنده جایزه نقدی بزرگی دریافت می‌کرد و فرصت کار کردن با یک عکاس حرفه‌ای را به دست می‌آورد.سم بلافاصله تصمیم گرفت در مسابقه شرکت کند.چند هفته برای آن آماده شد.صبح‌ها زود بیدار می‌شد تا عکس بگیرد.شب‌ها تا دیروقت بیدار می‌ماند و عکس‌هایش را ادیت می‌کرد.بالاخره بهترین عکسش را انتخاب کرد و برای مسابقه فرستاد.بعد منتظر ماند.و منتظر ماند.دو هفته بعد، یک ایمیل دریافت کرد.فوراً آن را باز کرد.«از شرکت شما متشکریم. متأسفانه…»دیگر ادامه ایمیل را نخواند.برنده نشده بود.حتی به مرحله نهایی هم نرسیده بود.سم به‌شدت ناامید شد.چند روز حتی به دوربینش دست نزد.با خودش فکر کرد:«شاید به اندازه کافی استعداد ندارم.»«شاید دارم وقتم را تلف می‌کنم.»بعد بِن به دیدنش آمد.سم برایش تعریف کرد چه اتفاقی افتاده است.گفت: «خیلی تلاش کردم و باز هم شکست خوردم.»بِن برای لحظه‌ای ساکت ماند.بعد پرسید:«شکست خوردی، یا فقط یک مسابقه را باختی؟»سم جوابی نداد.بِن ادامه داد:«این دو تا یکی نیستند.»آن جمله در ذهن سم ماند.صبح روز بعد، دوباره دوربینش را برداشت.به عکسی که برای مسابقه فرستاده بود نگاه کرد.این بار، به‌جای اینکه برای خودش ناراحت باشد، از خودش پرسید:«چه کاری را می‌توانستم بهتر انجام بدهم؟»شروع کرد کار عکاس‌های دیگر را بررسی کردن.از دیگران بازخورد گرفت.تکنیک‌های جدید را امتحان کرد.و مهم‌تر از همه، ادامه داد.سم کم‌کم یک چیز مهم را فهمید:سخت تلاش کردن تضمین نمی‌کند که همیشه به نتیجه‌ای که می‌خواهی برسی.گاهی تمام تلاشت را می‌کنی و باز هم شکست می‌خوری.اما شکست لزوماً پایان داستان نیست.گاهی شکست فقط به تو اطلاعات می‌دهد.به تو نشان می‌دهد هنوز چه چیزهایی باید یاد بگیری.•

موفقیت

One Story — Three Levels

یک داستان در سه سطح

⸻

Podcast 1 — Elementary (A1)

I Have a Goal

من یک هدف دارم

English Transcript

My name is Sam.

I am 22 years old.

I work in a small shop.

I like my job, but I have a dream.

I want to be a photographer.

I love taking photos.

I take photos of my friends, my family, food, animals, and places.

But I don’t have an expensive camera.

I only have my phone.

Sometimes I think, “Can I really be a photographer?”

One day, I talk to my friend Ben.

I say, “I want to be a photographer, but I don’t have a good camera.”

Ben looks at me and says:

“Do you have your phone?”

“Yes.”

“Can you take photos with it?”

“Yes.”

“So start with your phone.”

His idea is very simple.

That night, I make a plan.

I decide to take one photo every day.

On Monday, I take a photo of my breakfast.

On Tuesday, I take a photo of a tree.

On Wednesday, I take a photo of my dog.

On Thursday, I take a photo of my mother.

Some photos are good.

Some photos are bad.

But I don’t stop.

Every day, I take a new photo.

After one month, I look at my old photos.

Wow!

My new photos are much better.

I am very happy.

I am not a famous photographer.

I don’t have a lot of money.

I don’t have an expensive camera.

But I am better than I was one month ago.

Maybe success doesn’t always start with something big.

Sometimes, it starts with one small step.

And for me, that small step was one photo a day.

⸻

ترجمه فارسی

اسم من سم است.

۲۲ سال دارم.

در یک مغازه کوچک کار می‌کنم.

کارم را دوست دارم، اما یک رویا دارم.

می‌خواهم عکاس شوم.

عاشق عکس گرفتن هستم.

از دوستانم، خانواده‌ام، غذا، حیوانات و جاهای مختلف عکس می‌گیرم.

اما دوربین گران‌قیمتی ندارم.

فقط گوشی‌ام را دارم.

گاهی با خودم فکر می‌کنم: «آیا واقعاً می‌توانم عکاس شوم؟»

یک روز با دوستم بِن صحبت می‌کنم.

می‌گویم: «می‌خواهم عکاس شوم، اما دوربین خوبی ندارم.»

بِن نگاهم می‌کند و می‌گوید:

«گوشی داری؟»

«بله.»

«می‌توانی با آن عکس بگیری؟»

«بله.»

«پس با گوشی‌ات شروع کن.»

ایده‌اش خیلی ساده است.

آن شب یک برنامه می‌ریزم.

تصمیم می‌گیرم هر روز یک عکس بگیرم.

دوشنبه از صبحانه‌ام عکس می‌گیرم.

سه‌شنبه از یک درخت عکس می‌گیرم.

چهارشنبه از سگم عکس می‌گیرم.

پنجشنبه از مادرم عکس می‌گیرم.

بعضی از عکس‌ها خوب هستند.

بعضی از عکس‌ها بد هستند.

اما متوقف نمی‌شوم.

هر روز یک عکس جدید می‌گیرم.

بعد از یک ماه، به عکس‌های قدیمی‌ام نگاه می‌کنم.

وای!

عکس‌های جدیدم خیلی بهتر شده‌اند.

خیلی خوشحالم.

من عکاس معروفی نیستم.

پول زیادی ندارم.

دوربین گران‌قیمتی ندارم.

اما از یک ماه پیش بهتر هستم.

شاید موفقیت همیشه با یک اتفاق بزرگ شروع نشود.

گاهی با یک قدم کوچک شروع می‌شود.

و برای من، آن قدم کوچک، روزی یک عکس بود.

⸻

Important Vocabulary & Expressions

• success = موفقیت

• successful = موفق

• dream = رویا

• goal = هدف

• photographer = عکاس

• take a photo = عکس گرفتن

• expensive = گران

• famous = معروف

• have a dream = رویا داشتن

• make a plan = برنامه ریختن

• start = شروع کردن

• stop = متوقف شدن

• get better = بهتر شدن

• every day = هر روز

• after one month = بعد از یک ماه

• start with something = با چیزی شروع کردن

• one small step = یک قدم کوچک

• I want to be… = من می‌خواهم … بشوم.

• I don’t have… = من … ندارم.

• Don’t stop. = متوقف نشو / ادامه بده.

Podcast 3 — Advanced (B2–C1)

The Life We Outgrow

زندگی‌ای که دیگر برایمان کوچک شده است

English Transcript

A few years later, Sara looked back on the night she arrived in that unfamiliar city.

At the time, she had been convinced that she was leaving her life behind.

What she hadn’t realized was that she was actually building a new one.

The first few months had been difficult. She missed her family, struggled to make new friends, and occasionally questioned whether moving had been a mistake.

But gradually, the unfamiliar became familiar.

She built a social circle. She became more independent. She discovered parts of herself that might never have emerged if she had stayed where she felt comfortable.

And that taught her something important about change.

We often assume that if something is right for us, we should want it to stay the same.

A relationship. A career. A city. A version of ourselves.

But sometimes we outgrow things that once made us happy.

That doesn’t mean they were mistakes.

It simply means they belonged to an earlier chapter of our lives.

Starting over can feel like losing everything you’ve built. There is uncertainty, discomfort, and sometimes even grief for the life you’re leaving behind.

...But staying somewhere simply because it is familiar has a cost too.

Comfort can protect us, but it can also hold us back.

Years ago, Sara thought she had to choose between her old life and her new one.

Now she understood that life doesn’t always work that way.

Sometimes, moving forward doesn’t mean rejecting your past.

It means being grateful for who you were while making room for who you’re becoming.

ترجمه فارسی

چند سال بعد، سارا به شبی فکر کرد که وارد آن شهر ناآشنا شده بود.

آن زمان کاملاً مطمئن بود که دارد زندگی‌اش را پشت سر می‌گذارد.

چیزی که متوجه نشده بود این بود که در واقع داشت یک زندگی جدید می‌ساخت.

چند ماه اول سخت بود. دلش برای خانواده‌اش تنگ می‌شد، برای پیدا کردن دوستان جدید مشکل داشت و گاهی از خودش می‌پرسید که آیا نقل مکان کردن اشتباه بوده است یا نه.

اما کم‌کم، چیزهای ناآشنا برایش آشنا شدند.

یک جمع دوستانه برای خودش ساخت. مستقل‌تر شد. بخش‌هایی از شخصیت خودش را کشف کرد که شاید اگر در همان محیط امن و راحت قبلی مانده بود، هیچ‌وقت فرصت بروز پیدا نمی‌کردند.

و این تجربه نکته مهمی درباره تغییر به او یاد داد.

ما اغلب تصور می‌کنیم اگر چیزی برایمان مناسب است، باید بخواهیم برای همیشه همان‌طور باقی بماند.

یک رابطه. یک شغل. یک شهر. حتی نسخه‌ای از خودمان.

اما گاهی از چیزهایی که زمانی خوشحالمان می‌کردند عبور می‌کنیم و دیگر برایمان مناسب نیستند.

این به آن معنا نیست که آن‌ها اشتباه بوده‌اند.

فقط یعنی متعلق به فصل قبلی زندگی ما بوده‌اند.

شروع دوباره ممکن است این حس را ایجاد کند که همه‌چیزی را که ساخته‌ای از دست می‌دهی. عدم قطعیت، ناراحتی و حتی گاهی نوعی سوگ برای زندگی‌ای که پشت سر می‌گذاری وجود دارد.

اما ماندن در یک شرایط فقط به این دلیل که برایمان آشناست، هزینه خودش را دارد.

منطقه امن می‌تواند از ما محافظت کند، اما می‌تواند جلوی پیشرفتمان را هم بگیرد.

سال‌ها قبل، سارا فکر می‌کرد باید بین زندگی قدیمی و جدیدش یکی را انتخاب کند....

...یعنی بابت کسی که قبلاً بودی قدردان باشی و در عین حال، برای کسی که در حال تبدیل شدن به او هستی جا باز کنی.

Vocabulary, Expressions & Idioms

look back on something = به چیزی در گذشته نگاه کردن / فکر کردن

be convinced that = کاملاً متقاعد بودن که

leave your old life behind = زندگی قبلی را پشت سر گذاشتن

struggle to do something = برای انجام کاری به سختی افتادن

question your decision = نسبت به تصمیم خود شک کردن

gradually = به‌تدریج

build a social circle = برای خود یک جمع دوستانه/اجتماعی ساختن

become independent = مستقل شدن

emerge = پدیدار شدن / بروز پیدا کردن

outgrow something = از چیزی عبور کردن؛ دیگر برایت مناسب نبودن

an earlier chapter of your life = فصل قبلی زندگی

start over = از نو شروع کردن

uncertainty = عدم قطعیت

grief = سوگ / اندوه عمیق

have a cost = هزینه / پیامد داشتن

hold someone back = مانع پیشرفت کسی شدن

move forward = به جلو حرکت کردن

reject your past = گذشته خود را رد کردن

make room for something = برای چیزی جا باز کردن

who you’re becoming = کسی که در حال تبدیل شدن به او هستی

Podcast 3 — Advanced (B2–C1)

Why Adult Friendships Are Hard to Maintain

چرا حفظ دوستی در بزرگسالی سخت‌تر است؟

English Transcript

Many people believe that making friends is difficult as an adult, but maintaining friendships may be even harder. As life becomes more demanding, work, family, personal goals, and daily responsibilities often compete for our time and attention.

Unlike childhood friendships, adult friendships rarely happen by accident. They require intention, communication, and consistent effort. If both people stop reaching out, even a meaningful relationship can slowly fade away.

Another challenge is that our expectations change as we grow older. We no longer look for friends simply to spend time with. We look for people who share our values, respect our boundaries, and provide emotional support during difficult times.

Healthy friendships are built on mutual respect rather than constant contact. You may not talk every day, but you know that person genuinely cares about you. They celebrate your successes, support you through failures, and never make the friendship feel one-sided.

In the end, the strongest friendships are not the ones that demand the most attention. They are the ones that stand the test of time because both people continue to choose each other, even when life becomes busy.

ترجمه فارسی

بسیاری از مردم فکر می‌کنند دوست پیدا کردن در بزرگسالی سخت است، اما حفظ دوستی شاید حتی سخت‌تر باشد. هرچه زندگی پرمشغله‌تر می‌شود، کار، خانواده، اهداف شخصی و مسئولیت‌های روزمره برای به دست آوردن زمان و توجه ما با هم رقابت می‌کنند.

برخلاف دوستی‌های دوران کودکی، دوستی‌های بزرگسالی معمولاً اتفاقی شکل نمی‌گیرند. آن‌ها به قصد و نیت، ارتباط مؤثر و تلاش مداوم نیاز دارند. اگر هر دو نفر دیگر برای ارتباط گرفتن پیش‌قدم نشوند، حتی یک رابطه ارزشمند هم ممکن است به‌آرامی از بین برود.

چالش دیگر این است که انتظارات ما با بزرگ‌تر شدن تغییر می‌کند. دیگر فقط دنبال کسی نیستیم که با او وقت بگذرانیم. به دنبال افرادی هستیم که ارزش‌های مشترکی با ما داشته باشند، به مرزهای شخصی ما احترام بگذارند و در زمان‌های سخت از نظر عاطفی کنارمان باشند.

دوستی‌های سالم بر پایه احترام متقابل ساخته می‌شوند، نه ارتباط دائمی. شاید هر روز با هم صحبت نکنید، اما می‌دانید که آن شخص واقعاً به شما اهمیت می‌دهد. موفقیت‌هایتان را جشن می‌گیرد، در شکست‌ها کنارتان می‌ماند و هیچ‌وقت اجازه نمی‌دهد دوستی‌تان یک‌طرفه شود.

در نهایت، قوی‌ترین دوستی‌ها آن‌هایی نیستند که بیشترین توجه را می‌خواهند؛ بلکه آن‌هایی هستند که در گذر زمان دوام می‌آورند، چون هر دو نفر، حتی وقتی زندگی شلوغ می‌شود، همچنان یکدیگر را انتخاب می‌کنند.

Vocabulary, Expressions & Idioms

maintain a friendship = یک دوستی را حفظ کردن

demanding = پرمشغله / طاقت‌فرسا

compete for someone’s time = برای زمان کسی رقابت کردن

intention = قصد و نیت

consistent effort = تلاش مداوم

reach out to someone = برای ارتباط گرفتن پیش‌قدم شدن

fade away = به‌آرامی از بین رفتن

share the same values = ارزش‌های مشترک داشتن

respect someone’s boundaries = به مرزهای شخصی کسی احترام گذاشتن

emotional support = حمایت عاطفی

mutual respect = احترام متقابل

one-sided friendship = دوستی یک‌طرفه

stand the test of time = در گذر زمان دوام آوردن

celebrate someone’s success = موفقیت کسی را جشن گرفتن

choose each other = یکدیگر را انتخاب کردن (برای حفظ رابطه)

Why Friendships Change Over Time

چرا دوستی‌ها با گذر زمان تغییر می‌کنند؟

English Transcript

Friendships often change as we grow older. When we are children, making friends is usually easy because we spend a lot of time together at school. As adults, however, life becomes busier, and maintaining friendships takes more effort.

Sometimes friends move to another city, start a new job, get married, or become busy with family responsibilities. Even though nobody has done anything wrong, people may slowly lose touch or drift apart.

Fortunately, a good friendship does not always disappear. Thanks to technology, it is easier than ever to stay in touch through messages, phone calls, or video chats. Even a short conversation can help keep a friendship alive.

Real friendships are not measured by how often you meet. They are measured by trust, understanding, and the willingness to be there for each other when it matters most.

چرا دوستی‌ها با گذر زمان تغییر می‌کنند؟

دوستی‌ها معمولاً با بزرگ‌تر شدن ما تغییر می‌کنند. وقتی کودک هستیم، دوست پیدا کردن معمولاً راحت‌تر است، چون زمان زیادی را در مدرسه کنار هم می‌گذرانیم. اما وقتی وارد بزرگسالی می‌شویم، زندگی شلوغ‌تر می‌شود و حفظ دوستی‌ها به تلاش بیشتری نیاز دارد.

گاهی دوستان به شهر دیگری نقل مکان می‌کنند، شغل جدیدی پیدا می‌کنند، ازدواج می‌کنند یا درگیر مسئولیت‌های خانوادگی می‌شوند. حتی اگر هیچ‌کس کار اشتباهی نکرده باشد، ممکن است افراد کم‌کم ارتباطشان کمتر شود یا به‌تدریج از هم فاصله بگیرند.

خوشبختانه، یک دوستی خوب همیشه از بین نمی‌رود. به لطف تکنولوژی، امروزه بیشتر از هر زمان دیگری می‌توانیم از طریق پیام، تماس تلفنی یا تماس تصویری با یکدیگر در ارتباط بمانیم. حتی یک گفت‌وگوی کوتاه هم می‌تواند به حفظ یک دوستی کمک کند.

دوستی‌های واقعی با تعداد دفعاتی که یکدیگر را می‌بینیم سنجیده نمی‌شوند؛ بلکه معیار آن‌ها اعتماد، درک متقابل و تمایل به حضور در کنار یکدیگر در زمانی است که واقعاً اهمیت دارد.

اولین قسمت از سری پادکست‌های موضوعی Rojin Talks 🎧

در این سری، درباره‌ی یک موضوع مشخص در سه سطح مبتدی، متوسط و پیشرفته صحبت می‌کنیم تا بتونی متناسب با سطح خودت انگلیسی گوش بدی و کم‌کم خودت رو به سطح‌های بالاتر برسونی.

در این اپیزود، با یک پادکست ساده و قابل‌فهم درباره‌ی My Best Friend شروع می‌کنیم.

این قسمت مخصوص زبان‌آموزهای سطح مبتدی طراحی شده و در کنار بخش‌های انگلیسی، توضیحات و معنی فارسی هم داره تا راحت‌تر بتونی داستان رو دنبال کنی.

🎧 موضوع: My Best Friend
🌱 سطح: Beginner
🇬🇧 English + 🇮🇷 توضیحات فارسی
💬 مناسب برای تقویت Listening، Vocabulary و درک جمله‌های ساده انگلیسی

بعد از این قسمت می‌تونی نسخه‌های Intermediate و Advanced همین موضوع رو هم گوش بدی و ببینی چقدر بیشتر می‌تونی متوجه بشی.