Ey ruhumun oğlu!

Her yerde dalgalanıyorsun,

Gece fırtınalarının dalgalarını

Şafakla yatıştırıyorsun.

Fakat acı günlerin köpüğü

Bulanık ve ağır

Fırlatıyor seni yeniden gecelerimin diplerine...

Sen, ruhumun ardına kadar açık

En gizli yerlerine sevgiyle bekçilik ediyorsun;

Koruyorsun onu bütün saldırılara karşı.

Ne zaman bir an için gitmen gerekse,

Sıkıntılar hızla yöneliyor içime.

Fakat sen, karanlık eşikte

Açarak beyaz, geniş kanatlarını onu engelliyorsun.

Bir şafak aydınlığıyla iyileştiriyorsun gecenin acılarını,

Karşılıyorsun beni sabahın dalgalarında.

Beni ağır uykumdan kaldıran, şafağın parlaklığı değil

Senin ellerinin dokunuşudur

Yastığıma kadar ulaşan...

Varsın, herkes senin burada olmadığını söylesin,

Desinler ki sen uzak bir ülkedesin;

Ah, nasıl da aptallar!

Haksızlar nasıl da!

Ruhun benimledir

Sen benimlesin;

Onlar içinse sadece bir gölgesin;

Onlar, bir gölgeye sahipler.

Uçup geliyor uzaktan

Çevik kanatlarında rüzgarın

Yakıcı parıltısıyla

Senin her bakışın.

Onunla ısınıyorum

Ve sevinçle donanarak topluyorum hasadını aydınlık bakışlarının.

Sen onları gecenin sessizliğinde

Yıldızlar gibi saçıyorsun,

Her yerde dalgalanıyorsun

Ey ruhumun oğlu!

Akıtılan ter, harcanan çaba tanıktır

Bizim ulaştırdığımız gibi köprüleri bir kıyıya bir başka kıyıdan,

Duvarlar çektiğimiz gibi bizim azgın başıboş suların önüne,

Kurduğumuz gibi kentlerde yapılar kuruyorlar, çoğaltıyorlar onlar da bizi,

Dirençle çıkıyoruz her yorgunluktan.

Bizim yarattığımız gibi onları onlar da bizi yaratıyorlar.

Öğreniyoruz karşısında güçlüklerin yere bir köprü kadar sağlam basmayı,

Esnek olmayı kavgaya girerken ustaca dökülmüş çelik kadar ve göğüs germeyi bir duvar gibi sabırla

zaferi hak etmek için.