Çünkü hayat ben Paris’e gittim, La’de yaşadım, şu filmi izledimden çok daha derin. İnsan birilerinde derinleşebilmeli, insan birilerinin derinlerini görebilmeli, birilerinin karanlığında gezinebilmeli bence. Bunu ne kadar yaparsak o kadar insan olduğumuzu o kadar daha yalnız olmadığımızı hissediyoruz. Herkes birbirini görmeme, birbirine dokunmama, teğet geçme eğiliminde, ruhu yara almasın diye herkes kendisini kapatmış şekilde. Ruhunuzun en yaralı kısmını yani korkularınızı birisiyle paylaşabiliyorsanız asıl özgüven o. Ona sizi nerden vurabileceğini söylüyorsunuz düşünsenize, en güçlü silahı veriyorsunuz. Bu güven değil de ne ki? Bir gün birisi sizinle en büyük korkusunu paylaşırsa onu görün, ona sarılın ve ona yanınızda olduğunuzu hissettirin. Şimdi düşünün var mı böyle birisi? Gelmedi mi aklınıza? Belki siz o çıplaklıkla yaşama cesaretine sahipsinizdir, bulun o kişiyi ve güvenin, bırakın çıplaklığınıza sarılınsın, çünkü en değerli olan sizsiniz.. Mail:[email protected]