#گلهای_تازه

برنامه شماره 124

#عبدالوهاب_شهیدی

#مولوی

#فرامرز_پایور

#هوشنگ_ظریف

#حسن_ناهید

#رضا_معینی

در هوایت بی قرارم روز و شب

سر ز پایت برندارم روز و شب

روز و شب را همچو خود مجنون کنم

روز و شب را کی گذارم روز و شب

جان و دل از عاشقان میخواستند

جان و دل را می سپارم روز و شب

تا که عشقت مطربی آغاز کرد

گاه چنگم گاه تارم روز و شب

بس که کشت مهر جانم تشنه است

زابر دیده اشکبارم روز و شب

زان شبی که وعده کردی روز وصل

روز و شب را می شمارم روز و شب

داغ تو دارد این دلم جای دگر نمی شود

بی همگان به سر شود بی تو به سر نمی شود

خمر من و خمار من باغ من و بهار من

خواب من و قرار من بی تو به سر نمی شود

گاه سوی وفا روی گاه سوی جفا روی

آن منی کجا روی بی تو به سر نمی شود

جاه و جلال من تویی ملکت و مال و من تویی

آب زلال من تویی بی تو به سر نمی شود

بی تو نه زندگی خوشم بی تو نه مردگی خوشم

سر ز غم تو چون کشم بی تو به سر نمی شود