کتاب مقدس به مسیحیان دستور نمی دهد که روزه بگیرند. اما روزه را خوب، سودمند و مفید معرفی می‌کند. کسانی بودند روزه را به دلیلی انجام می‌‌دادند تا مورد تحسین و اکرام مردم قرار گیرند. ایشان بر چهرۀ خود خاکستر می‌‌مالیدند تا دیگران بدانند که ایشان روزه دارند. هدف ایشان کسب احترام برای خود بود، نه کسب رضایت خدا. اجر آنان فقط اکرام انسانها بود و اجری از خدا دریافت نمی کردند. عیسی آن روزه‌ای را تأیید می‌‌کرد که با دلائل درست انجام می‌‌شد. مسیحیان روزه می‌‌گیرند تا خود را نزد خدا فروتن سازند و بدنهای خود را تحت کنترل قرار دهند و هدایت و قدرت بیشتری از روح‌القدس دریافت دارند. اشعیا نبی گفته است که روزه ای که مورد پسند خدا است، فروتنی و اعمال محبت آمیز است کارهای محبت آمیز است.