Voor deze week kregen we een vraag van Mel:“Ik ren van seminar naar training naar cursus, maar eigenlijk pas ik er niks van toe. Hoe stop ik met leren om te leren? En geef ik mezelf de ruimte om iets echt te laten landen?”En dat raakte precies iets waar veel mensen mee worstelen. Want eerlijk is eerlijk, wie herkent het niet? Dat je vol energie en inspiratie thuiskomt van een seminar, je notitieboek vol schrijft met plannen, en een paar weken later merkt dat er eigenlijk weinig veranderd is. Je was druk met groeien, maar vergat om het echt te laten landen.In deze aflevering van Struikelend Vooruit praten Marije en Wouter over dat gevoel. Over hoe leren soms een soort vlucht kan worden, een manier om bezig te blijven zonder echt iets te veranderen. En over het moment waarop je merkt: ik weet eigenlijk al genoeg, nu is het tijd om te doen.Ze delen hun eigen ervaringen met periodes van eindeloos leren, de drang om beter te worden, en de opluchting van even stoppen. Want pas als je vertraagt, ontstaat er ruimte om te zien wat er al is.Een open gesprek over groei, onrust en de kracht van gewoon even niks nieuws te hoeven leren, omdat je soms al precies hebt wat je nodig hebt.