Dit is alweer de allerlaatste aflevering van het tweede seizoen van de Struikelend Vooruit podcast.

Een moment om even stil te staan: terug te kijken op wat er was en vooruit te kijken naar wat eraan komt.

In deze aflevering blikken Marije en Wouter (en James) terug op het afgelopen jaar. Op de gesprekken, de thema’s, de inzichten en alles wat zich onderweg aandiende. Wat heeft dit jaar gebracht? Wat liet het zien? En wat nemen we mee het nieuwe jaar in?

We praten ook over de feestdagen. Over hoe deze periode voor veel mensen een mix is van gezelligheid en verwachtingen, maar soms ook van gemis, spanning of vermoeidheid. Over tradities, de Top 2000, familie, kerstfilms, kerst in het buitenland vieren, leuke verplichtingen, rust zoeken en soms juist even willen ontsnappen aan alles wat ‘moet’.

Marije liep als peuter met een microfoon en radio door de woonkamer te zingen, stond op toneel en hield van dansen en acteren. Wouter organiseerde playbackshows voor de hele familie en bouwde zijn eigen radiostation in zijn slaapkamer.

Zichtbaar. Hoorbaar. Vrij.

Als kind denk je daar niet over na. Je doet wat je voelt, zonder je af te vragen wat anderen ervan vinden. Totdat er een moment komt waarop iemand iets zegt. Een opmerking. Een lachje. Een blik. En ineens trek je je terug.

Laat ik mijn hand maar niet opsteken. Laat ik maar niks zeggen. Laat ik maar niet opvallen.

Hoe zonde is het dat we onderweg zoveel van onze expressie, creativiteit en talenten inruilen voor aanpassing en voorzichtigheid?Dat we delen van onszelf wel blijven voelen, maar ze niet meer laten zien, uit angst voor oordeel, afwijzing of ongemak.

In deze aflevering van de Struikelend Vooruit podcast praten Marije en Wouter over zichtbaarheid en eenzaamheid. Over hoe je jezelf langzaam kleiner kunt maken, vaak zonder het door te hebben. En over wat het vraagt om die delen weer ruimte te geven — niet perfect, maar wel eerlijk.

Een open gesprek over durven laten zien wie je bent, wat je onderweg bent kwijtgeraakt en hoe je stap voor stap weer zichtbaar kunt worden.

Eenzaamheid tijdens de donkere dagen. Het lijkt soms alsof december gevuld hoort te zijn met warmte, mensen om je heen en feestelijkheden. Maar voor veel mensen voelt deze periode juist stiller dan ooit. En daar praten we niet vaak genoeg over.

In deze aflevering van Struikelend Vooruit onderzoeken Marije & Wouter hoe eenzaamheid eruitziet in verschillende fases van het leven. We bespreken hoe social media het soms lijkt te versterken, omdat je vooral ziet wat iedereen heeft, niet wat ze missen. En hoe de jaren na corona nog steeds invloed hebben op hoe verbonden we ons voelen, zelfs wanneer we wel onder de mensen zijn.

We staan stil bij ouderen die vaker alleen zijn dan je denkt, maar ook bij jonge mensen die zich midden in een volle kamer toch alleen kunnen voelen. En we kijken vooral naar wat jij kunt doen om een verschil te maken. Een klein gebaar. Een simpel praatje. Een glimlach. Soms is dat precies het lichtpunt dat iemand nodig heeft.

Een mooie, herkenbare aflevering over zichtbaar zijn voor elkaar, juist wanneer het donker wordt.

Ze komen en gaan zonder dat we er iets voor hoeven te doen. Het wordt warmer, lichter, donkerder, stiller — en wij bewegen mee, vaak zonder dat we het doorhebben. Toch heeft ieder seizoen invloed op hoe we ons voelen. De ene periode bruist van energie, de andere nodigt uit om te vertragen. En soms merk je dat juist de overgangen — van zomer naar herfst, van herfst naar winter — iets in je aanraken.

In deze aflevering van Struikelend Vooruit praten Marije & Wouter over de seizoenen als het ritme in ons leven. Over hoe de lente voelt als een nieuw begin, waarin ideeën opbloeien en je zin krijgt om te groeien. Hoe de zomer staat voor flow, vertrouwen en lichtheid. Hoe de herfst uitnodigt om los te laten wat niet meer past. En hoe de winter stil maakt — soms knus, soms confronterend — maar altijd een plek biedt voor herstel.

We bespreken hoe deze natuurlijke cyclus terugkomt in alles wat we doen: in werk, relaties, vriendschappen, ons lijf en onze energie. Waarom sommige periodes zo stroef voelen, terwijl andere als vanzelf lijken te gaan. En hoe je kunt leren meebewegen in plaats van je ertegen te verzetten.

Een herkenbare aflevering over ritme, verandering, groeien, terugschakelen en opnieuw beginnen — net zoals de seizoenen dat doen. Want niet alles hoeft het hele jaar door in bloei te staan. Soms heb je een periode nodig om op te laden voordat je weer verder kunt.

Het sluipt erin zonder dat je het doorhebt. Altijd nét iets beter willen, nog even aanpassen, nog niet delen, nog niet beginnen… omdat het nog niet perfect voelt.

En ergens lijkt dat een goede eigenschap, tot het je begint tegen te houden.

Tegenwoordig leggen we de lat steeds hoger: op werk, in relaties, online, voor onszelf.

Fouten maken? Liever niet.
Twijfelen? Verstoppen.
Rust nemen? Pas als alles af is.

In deze aflevering van Struikelend Vooruit praten Marije & Wouter over perfectionisme:

Waarom hebben zoveel mensen, vaak onbewust, zo’n hoge standaard voor zichzelf?

Wat zit er eigenlijk onder dat constante ‘nog even beter’?

En hoe doorbreek je het zonder jezelf te verliezen?

We bespreken hoe perfectionisme vaak vermomd gaat als controle, bescherming of succes, en hoe je meer ruimte kunt maken voor proberen, falen, leren en gewoon mens zijn.

Een eerlijke, herkenbare aflevering over loslaten, mild zijn en ontdekken dat ‘goed genoeg’ soms precies goed is.

Vroeger gebeurde het gewoon. Je had een vrije dag, niets op de planning, geen schermen om je bezig te houden, en toch kwam je de tijd door. Soms was het saai, soms ontstond juist dan de beste fantasie of het leukste spel.
Nu vullen we elk stil moment op. Even wachten? Telefoon.
Hoofd onrustig? Afleiding zoeken.
Alsof nietsdoen bijna ongepast is geworden.

In deze aflevering van Struikelend Vooruit praten Marije & Wouter over de kunst van je bewust vervelen.
Waarom voelt het ongemakkelijk om niks te doen?
Wat maakt die leegte spannend?
En wat komt er eigenlijk boven drijven als je jezelf wél de ruimte geeft?

We bespreken hoe verveling juist plek maakt voor nieuwe gedachten, emoties, creativiteit en helderheid — precies het soort ruimte dat je soms pas merkt als je niet probeert hem op te vullen.

Een ontspannen, herkenbare aflevering over vertragen, even uitstaan en ontdekken wat er ontstaat als je niets hoeft.

Mannen en emoties, twee woorden die nog steeds niet vanzelfsprekend samengaan.
We leren vaak al jong dat kwetsbaarheid iets is wat je liever voor jezelf houdt. Maar wat gebeurt er als je dat jaren volhoudt? Als je altijd sterk moet zijn, de boel bij elkaar moet houden en niet weet hoe je eigenlijk voelt?

In deze aflevering van Struikelend Vooruit praten Marije en Wouter over mannen en emoties. Over hoe verschillend we ermee omgaan, wat we van huis uit meekrijgen en waarom het soms zo lastig is om echt te praten in plaats van het gevoel te hebben het op te moeten lossen.

Hoe kun je ruimte maken voor gevoel zonder dat het “zwaar” wordt? En hoe kun je als partner, vriend of collega beter leren luisteren, ook als iemand nog niet de woorden heeft?

Eerlijk, herkenbaar en zonder oordeel.
Een aflevering over voelen, verbinding, leren praten en over wat er kan ontstaan als we dat juist wel doen.

Voor deze week kregen we een vraag van Mel:“Ik ren van seminar naar training naar cursus, maar eigenlijk pas ik er niks van toe. Hoe stop ik met leren om te leren? En geef ik mezelf de ruimte om iets echt te laten landen?”En dat raakte precies iets waar veel mensen mee worstelen. Want eerlijk is eerlijk, wie herkent het niet? Dat je vol energie en inspiratie thuiskomt van een seminar, je notitieboek vol schrijft met plannen, en een paar weken later merkt dat er eigenlijk weinig veranderd is. Je was druk met groeien, maar vergat om het echt te laten landen.In deze aflevering van Struikelend Vooruit praten Marije en Wouter over dat gevoel. Over hoe leren soms een soort vlucht kan worden, een manier om bezig te blijven zonder echt iets te veranderen. En over het moment waarop je merkt: ik weet eigenlijk al genoeg, nu is het tijd om te doen.Ze delen hun eigen ervaringen met periodes van eindeloos leren, de drang om beter te worden, en de opluchting van even stoppen. Want pas als je vertraagt, ontstaat er ruimte om te zien wat er al is.Een open gesprek over groei, onrust en de kracht van gewoon even niks nieuws te hoeven leren, omdat je soms al precies hebt wat je nodig hebt.

Vriendschap verandert mee met het leven. Waar je vroeger vanzelf elke week met iemand was, merk je op een gegeven moment dat werk, relaties, verhuizen of persoonlijke groei daar invloed op hebben. Dat kan soms gek voelen, maar ook juist heel logisch.

In deze aflevering praten we over hoe vriendschappen veranderen door de jaren heen: van hechte jeugdvrienden tot mensen die vooral bij een bepaalde levensfase hoorden. Hoe ga je ermee om als iets verwatert, of juist weer sterker wordt? En hoe weet je wanneer je moet investeren of loslaten?

Marije en Wouter delen herkenbare verhalen over vriendschap zonder drama of oordeel. Gewoon eerlijk, zoals het soms loopt: dichtbij, even minder, of op een manier die past bij waar je nu bent.

Na een periode van stilte zijn Marije en Wouter terug met een nieuw seizoen van Struikelend Vooruit. Soms loopt het leven even anders, en is het nodig om pas op de plaats te maken.

In deze aflevering praten we over opnieuw beginnen, over wat afstand nemen met je doet, en waarom het soms goed is om even uit te zoomen voordat je verdergaat.We delen onze ervaringen van de afgelopen tijd, wat de rust ons bracht, wat we lastig vonden en wat we leerden.

Marije en Wouter vertellen hoe een periode van afstand nemen leidde tot nieuwe inzichten en frisse energie.Misschien is een herstart niet zozeer een groot nieuw begin, maar gewoon de volgende stap, precies op het moment dat je er klaar voor bent.

Volg ons voor nieuwe afleveringen:Klik op Volgen in Spotify om op de hoogte te blijven van nieuwe seizoenen.

Meer over Struikelend Vooruit: