Marije liep als peuter met een microfoon en radio door de woonkamer te zingen, stond op toneel en hield van dansen en acteren. Wouter organiseerde playbackshows voor de hele familie en bouwde zijn eigen radiostation in zijn slaapkamer.

Zichtbaar. Hoorbaar. Vrij.

Als kind denk je daar niet over na. Je doet wat je voelt, zonder je af te vragen wat anderen ervan vinden. Totdat er een moment komt waarop iemand iets zegt. Een opmerking. Een lachje. Een blik. En ineens trek je je terug.

Laat ik mijn hand maar niet opsteken. Laat ik maar niks zeggen. Laat ik maar niet opvallen.

Hoe zonde is het dat we onderweg zoveel van onze expressie, creativiteit en talenten inruilen voor aanpassing en voorzichtigheid?Dat we delen van onszelf wel blijven voelen, maar ze niet meer laten zien, uit angst voor oordeel, afwijzing of ongemak.

In deze aflevering van de Struikelend Vooruit podcast praten Marije en Wouter over zichtbaarheid en eenzaamheid. Over hoe je jezelf langzaam kleiner kunt maken, vaak zonder het door te hebben. En over wat het vraagt om die delen weer ruimte te geven — niet perfect, maar wel eerlijk.

Een open gesprek over durven laten zien wie je bent, wat je onderweg bent kwijtgeraakt en hoe je stap voor stap weer zichtbaar kunt worden.