Uyurdum,

Dokunduğum camlar kırılırdı uykumun.

Nil, gözlerimden geçsin diye kirpiklerim kırılırdı.

Oysa, saklambaç oynayan bir çocuktu büyüttüğüm;

Babasının dudaklarına sıkışmış ve unutulmuş...

Sobelendim

Saklandığım saydam düşlerin ardında.

Sunacak başka bir şeyim yoktu, 

Bir çocuğun bayram sabahındaki beklentisini sundum yaşama

Ve oğlu savaşta bir annenin  tedirginliğini 

Nil güne akarken, şubat gibi biriktim;

Ve onun sakladıklarını sunarak, saklandığım yerden çıktım yaşama

Sonra kendime dönüp dinledim,

Yeniden acılarıma sordum:

Yaşamın neresinde saklanmalı ozan, yada nasıl saklamalı yaşamı?