Í síðustu viku urðu landsmenn vitni að einum misheppnaðasta fagurgala manns á biðilsbuxunum sem sögur fara af.

Refskák fer ekki alltaf eins og lagt var upp með.

Eru það mannréttindi að afkomendur veðurfræðings endi ekki sem þegnar fransk-prússnesks herveldis?

Hverjir eiga að fá greitt fyrir vinnu sína og hverjir ekki?

Þessi pistill átti ekki að fjalla um Snorra Másson. Hann átti að fjalla um stór brjóst.

Þegar ég fullyrti við breskan vin minn að Ísland væri spilltasta ríki Norðurlanda skellihló hann. Honum fannst lítið til áþjánar landsmanna koma og sagði: „Að vera spilltasta ríkið á Norðurlöndum er eins og að vera lauslátasta nunnan í klaustrinu.“

Það kann að virðast saklaust hlutskipti að vera lauslátasta nunnan í klaustrinu. Annað kemur hins vegar á daginn.

Hverjum þykir sinn fugl fagur. Að sama skapi virðist hverri kynslóð finnast eigin mótunarár hafa verið hápunktur vestrænnar siðmenningar. En veist þú hvaða áratugar samtíminn saknar mest?

Athygli er hin nýja dyggð. Það skiptir ekki máli hvað þú segir svo lengi sem margir hlusta; það skiptir ekki máli hvað þú gerir svo lengi sem allir eru að horfa.

Hvernig stendur á því að mannkynið gat smíðað gervigreind en okkur hefur ekki tekist að bæta prentarann síðan Ron Livingston rústaði honum með hafnaboltakylfu í kvikmyndinni Office Space árið 1999?

Eitt má Donald Trump Bandaríkjaforseti eiga ...