Kendini bir suyun akışında ,

Ve suları, kendi bakışlarında Bulabilenler bilir bu türküyü.

Sen ki, anlarsın

Bir türkü uğruna Çileler çektin yıllar boyu.

Soluğunda,

Yaban menekşelerinin kokusu.

Gözlerinde,

Serin pınarların uğultusu.

Dağlar seni yaşardı her gün

Ormanlar sıcak dostluğunu.

Ne zaman çatlasa bir kaya,

Bir çığlık,düşse sulara

Irmaklar Adını çizer toprağa.

değil mi ki,

Hep o yangınların adına,

Adına,belasına Özlemi duyulunca özgürlüğün

Öfkesini göklere çalan Bir şimşek gibi dalardın yaşama.

Sen ki, anlarsın bu yaşamı

Aşklar şimdi hücrelerde tutsak,

Düğünler kelepçeli,

Doğumlar Ve çocuklar zindanlarda.

Bunları nasıl anlatayım sana?

Bu türküleri nasıl çağırayım?

Bu ninnileri nasıl?

Bir kitap diyoruz koltuğumuzda.

Kitapların göğüslerinde kan

Bu kanı nasıl okuyayım sana?

Şimdi, devleşen bir öfkenin

Ve sınırlar ötesi bir özlemin Bildirisi okunurken her gün

Her saat, her dakika,

Can çekişen Bir çağı yaşıyoruz dünyada.

Sen ki, anlarsın bu yaşamı...

Okul yolunda telaşlı bir öğrenci

Bir grev sözcüsü işyerinde

Okunan kitap,

Yazılan defter,

Yükselen bilinç,

Ve eriyen cevher...

Şimdi sabahın ala şafağında Doludizgin Bir at gibi, giriyor sulara.