Suskunluğun kapıları Veya öfkenin yankısı

Senin içindir bu

Suskunluk, ne caddelerin sessizliğindendir, Ne de açık yolların Yıkıntılarından

Bir yaz gülü gibidir hayatım, Sabah göğüne açılan;

Akşamın gölgesi çökmeden üzerine, Yere düşüp, ölmeye yüz tutan.

Alçakgönüllü yatağında, Gecenin en hoş çiğleri serpilmiştir;

Sanki, yitirdiklerine ağlayacak Ama, kimse benim için gözyaşı dökmeyecek.

Bir sonbahar yaprağı gibidir hayatım,

Ayın solgun ışığında titreyen;

Huzursuzdur ve hemen son bulur.

Yaprak düşüp yok olmadan, Yandaki ağaç, gölgesiyle ağlaşacak.

Rüzgarlar, yapraksız ağaca feryat figan edecek;

Ama, kimse benim için iç çekmeyecek.

Bir resim gibidir hayatım,

Bir ayağı, Tampa çölünün kıyısında kalmış; Yakında, yükselen gelgitlerin döveceği

Ve ardındaki izlerin, kumlardan silineceği.

Sanki, acı verir gibiyse de silinmesi; Hepsi insanoğlunun izleri.

O yalnız sahilde, denizin çığlığı duyulacak;

Ama, ne yazık ki, kimse bana ağıt yakmayacak!

İnsan ki, anılardan bir buluttur

Hayatın sonsuzluğa akıp giden göğünde, Savruldukça çoğalır, çözüldükçe birikir..

Düşmeden son damlası toprağın rahmine,

Kimbilir kaç mevsim görür

Kaç rüzgâr geçirir..

İnsan belleğinin ihanete vuran unutuşu,

Hayatın kaçınılmaz kusuru..

Kapındayız işte koskoca bir geçmişle

Ölüler, diriler, düşenler, dövüşenler..

Doğrular, yanlışlar...Kalanlar, kaybedilenler

Ne varsa, kapındayız işte

Yaşamak ölümden üstün, acıdan büyük

Ver bize coşkusunu yeniden...Sesimizi geri ver

Zoru seçiyoruz yeniden, inançla, inatla

İyi, doğru ve güzel

Kapındayız işte bir daha

Göster bize geleceğin yollarını...