Dün akşam bir kutunun içinde gördüm seni yanlışlıkla.

Seni ve beni.

O solmuş çiceğe bile yeniden canlandıracak gülüşünle, bakıyordun gözlerimin içine.

İşliyordun yine kalbimin en derinine, açılmış

yamalarımı.

Ölüyorum.

Orda yalnız değildin.

İlk sinema biletimiz, ilk dondurma çubuklarımız.

İlk olan her şey seninle beraber, korkma.

Beni bıraktığın günden beri seni bu kutuda bulucağımı biliyordum.

Bende bıraktığın acıyı bu kutudaki fotoğraflardan , ilklerden çıkarıcaktım güya.

Yırtıcaktım,yakıcaktım,kesicektim.

Kıyamadım.

Senden sonra kendimi hep biryerlerde bulmak istedim.

Bazen bir şarkıda, bir sokakta yada bir kitapta.

Mesala ben bir ayçiceğinin güneşi sevmesi gibi seviyorum seni.

Her baktığımda kavruluyorum, ama vazgeçemiyorum,seninle büyüyorum,

seninle ölüyorum.

Dönüp dolaşıp sana, gene o kutuya geliyorum.

Kaçamıyorum.