Yüzünü rüzgar kokularına sürmelisin 

Anılarla çoğalan yalnızlık akşamlarına

Kuşkulu araba farlarına

Sokak fenerlerine

Ve hatta yoksul işçi evlerinin perdesiz güneşli camlarına

Yüzünü hayatın her yerine sürmelisin

Geceleri yüzünün her çizgisinde  darağaçları kurulup

Sabahları yıkılır yeniden

Umarsız katledilir şiir

Bir içimlik aşklar yüzünden

Leyleği hep yuvasında görüp

Baca temizleyicilerini uçururuz

Her göç mevsimi

Yalnızlığını tanrıyla paylaşan insanların arasında 

Nasıl bilebiliriz aşkın yanmamış bir sigara olduğunu?

Ve bitmeye başladığını yakıldığı anda?

Günler patlıcan ile kırağı hesabında 

Yeni kimlikler aramakla geçiyor zaman

Bulvarlarda serçe ötüşü tavında

Saçlarını denize salan  asırlık salkım söğüdün öyküsünü unut

Kaynağına akan ırmaklar gördüm 

Şehirlerin çukurunda telef olan hayatlar

Hiçbir sırrı kalmadı artık yaşadıklarımızın

Bütün maskelerimi çöpe attım

Çıkardım parmaklarımdan kirli kılıfları

Yazdığım şiirleri yaktım

Seni her gördüğümde ellerinde çiçek demetleri

Avuçlarının içi yosunlu imge yuvası

Ama koparılmış çiçekler mezarlıktır

Toprak cesetlerin içine gömülür

Aşkın ve kavganın yasası yoktur çünkü

Bir de dili

İşte hep böyle kocaman bir çocuk olarak kalacağız

Kitap aralarında çiçek kurutarak,

Şiirler de kuruyacak 

Hayatımız gibi

Ve şiir kurularını yakmak isterken 

Yağmur sonrasının hüznünde küllenecek aşkımız

Evine yeni eşyalar değil yeni kitaplar al 

Takvim yapraklarıyla kapla onları

Zamana karşı direnen tek şey kitaplardır çünkü

Ve ancak bilgi güzelleştirebilir dünyayı

Teslimiyet kokularını sürme yanaklarına 

Aşklar içinde taşısa da yanlızlıklarını

Korkma

Kendine bile itiraf edemiyorsa insan bazı şeyleri

Gün gün ölüyor demektir

Bir şiir yazılır sanıyordum

Pek de güzel yanılıyordum

İnsanların artık gözleri açık uyuyup

Elleriyle düşler gördüğü

Şiirin ise yasadışı olduğu yeraltı günlerinde yaşıyoruz

Ve cumartesi eylemlerinde çoğaltıyoruz kentli çaresizliğimizi

Karanlığı yüreğinde taşıyorsa insan

Acısı elbet kerbela çiçeğidir

Bir avuç yürek kanıyla beslenir

Yaşamaktan mı yoruldun itiraf et öyleyse 

Yorgunluğu duymak bile yaşama sevinci değil mi

Bırak adımızı anmasın kimse

Aslında bitimsiz bir satranç maçıdır ömrümüz

Her şah çekilişinde telaşlanıp veziri feda ediyoruz

Kendimizle sevişiyoruz sabahlara kadar

Unuttuk bir büyük yalnızlık içinde

Kendi yalnızlığımızın anlamını