در آخرین قسمت از این سفر پس از گذشتن از اصفهان و نایین و طبس و توصیف هر کدام از این شهرها به زیبایی ، به موطن خود بازمیگردد و شعف خود را از بازگشت به سرزمین خود ابراز میدارد. چند بیتی هست که در پایان این سفرنامه نوشته است که بسیار زیبا سفرنامه را خلاصه میکند:

رنج و عنای جهان اگر چه دراز ست / با بد و نیک بی‌گمان به سر آید

چرخ مسافر ز بهر ما ست شب و روز/ هر چه یکی رفت بر اثر دگر آید

ما سفر برگذشتنی گذرانیم / تا سفر ناگذشتنی به سر آید