Sign up to save your podcasts
Or
Share SHIFTING HORIZONS - Rebecca Niculae
Share to email
Share to Facebook
Share to X
Share to email
Share to Facebook
Share to X
Or
SHIFTING HORIZONS - Rebecca Niculae
De tentoonstelling SHIFTING HORIZONS brengt een vijftal kunstenaars bijeen die allen site-specifiek werk tonen in Odapark. De kunstenaars hebben zich laten leiden door de verhalen en geografie van de omgeving. Dit is soms concreet, zoals in het werk van Lisa Šebestíková. Zij heeft zich laten leiden door de wijze waarop stuifzand zich verplaatst. En soms is dit abstract en ongrijpbaar, zoals in de video-installatie van Leandros Ntolas. De subjectiviteit van de waarneming vormde het uitgangspunt van de werken die hij voor deze tentoonstelling realiseerde.
Rebecca Niculae heeft een fascinatie om beelden te maken van materiaal dat niet als beeld bedoeld is. Hiermee bevraagt zij de status van een beeld. Zij houdt ervan fundamentele vragen te stellen. Telkens graaft zij een laag dieper, als een Droste-effect dat nooit ophoudt. Zij bevraagt niet zozeer wat een beeld is, maar wat de condities zijn die het mogelijk maken dat iets als beeld verschijnt. Werkvormen die in staat zijn om uitdrukking te geven aan deze grondvragen zijn afbeeldingen van afbeeldingen, foto’s van foto’s en echo’s van echo’s. Afstanden, tussenruimte en leegtes zijn de mogelijkheidsvoorwaarden waarop beelden in ons retina kunnen verschijnen.
View all episodes
By Stichting Destination UnknownDe tentoonstelling SHIFTING HORIZONS brengt een vijftal kunstenaars bijeen die allen site-specifiek werk tonen in Odapark. De kunstenaars hebben zich laten leiden door de verhalen en geografie van de omgeving. Dit is soms concreet, zoals in het werk van Lisa Šebestíková. Zij heeft zich laten leiden door de wijze waarop stuifzand zich verplaatst. En soms is dit abstract en ongrijpbaar, zoals in de video-installatie van Leandros Ntolas. De subjectiviteit van de waarneming vormde het uitgangspunt van de werken die hij voor deze tentoonstelling realiseerde.
Rebecca Niculae heeft een fascinatie om beelden te maken van materiaal dat niet als beeld bedoeld is. Hiermee bevraagt zij de status van een beeld. Zij houdt ervan fundamentele vragen te stellen. Telkens graaft zij een laag dieper, als een Droste-effect dat nooit ophoudt. Zij bevraagt niet zozeer wat een beeld is, maar wat de condities zijn die het mogelijk maken dat iets als beeld verschijnt. Werkvormen die in staat zijn om uitdrukking te geven aan deze grondvragen zijn afbeeldingen van afbeeldingen, foto’s van foto’s en echo’s van echo’s. Afstanden, tussenruimte en leegtes zijn de mogelijkheidsvoorwaarden waarop beelden in ons retina kunnen verschijnen.