شعر شفای آدمی

احمد شاملو )ا.بامداد( در آستانه‌ی ششمین دهه‌ی زندگی خود، همچنان که با اندوه در پس پنجره‌ی غروبگاهان نشسته است، "شکفتن در مه" را می‌بیند..

مرز، مرز پنجاه سالگی است. مرز در خلوت نشستن و در غریو سنگین ماشین ها و اختلاط اذان و جاز، به آواز قمری کوچک گوش فرا دادن، و هر از گاه از سر حسرت آه کشیدن:آه آرزو! آرزو.....

صبوحی، یکی از موفق ترین شعرهای شاملو در کتاب "شکفتن در مه" می باشد.