Bundan böyle, baktığımda ince boşluğa, bilemem martılar neye göre toplanırlar...Bilemem dizlerim neden çözülür? Uyuşurum?

Açar açmaz, daldı bir bir kelebek içeri,

Tutuyorum sevi çanını ellerimde,

Vurgusu ben’e dönük, yankısı çocukluğa...

Kendi ışıltısı deviniyor kendinde,

Töze doğru yayılıyor, başkayla aramızdaki kimsesizliğe.

Şimdi hayır derken, sevişiyorum seviyle ben :)

Burada daha ne kadar öleceğim?

Ben size alışamam...Tehdit: koltuğunuzun bedeninizle dolmaması..

Tehdit: Bir merdivenin uygunsuz konumu,

Gözüme saldıran güneş ışınlarında yüzün yok oluşu..

Ağlıyordum, ağlıyorduk...Ben bu ıslaklığı tanıyordum, düşümde böyle düşünüyordum size dokunurken...

Siz, bu ıslaklığı tanıyordunuz, düşümde böyle düşünüyordunuz...

Nasıl biliyorduk her ışıltı anının acı yükünü?

Ülkemizin sonsuzca yumuşayarak kuraklıktan kurtulduğunu?

Bu gözyaşları, susulmuş her çığlık, beklenmiş her sevinç için, onun için bu kadar akıcı...Delilik sevgilim, bir sözcük üzerine kurulmuyor, var olanı dürtüyor, eşeliyor, o bölgede yer ediniyor...bir sabah, bedenimin tüm hücrelerini ele geçirmiş bir acıyla uyanıyorum. Onu sürükleyeceğim...Sürükleyeceğim ki, açığa çıkarılamayacak, tanımlanabilir gün ve gecelere mal edilmeyecek...Yaşadığımın farkında olmadığım gibi, dökülüyor yaşlar gözümden...Ben böyle hep amansız ve zamansız ağlıyorum ya, bu acı mağaramdan geliyor. Ağlıyorum gene farkında olmadan.

Bir yıldıza çarpmış da yere düşmüş parçacıklar gibi dağılıyorum. Bu kadar mı çok sevdalandın ay’a da, bu tutulma gündönümleri bitmiyor?

Bak gördün mü gene koca yürekli adam? Yüreğinin ertesinde kaldım...Bitip bitip yeniden yaşama başlama sevdan bulaştı tırnaklarımın arasına. Oysa her saat başı tırnaklarımın arasına saplanan yaşamı, kökünden kesip duruyordum..İç sızın, iç mağaramı böyle çıkardı.

Kendim dediğime de bakmayın ki, kendim kim onu da bilmem ben. kendi dışında herkesin yanında olan, kendi dışında herkesin acısına soyunan, kendi dışında herkesin sesine bürünen bir ‘şey’im...Herkesine benzerken kendine benzemeyen ben, kendi sesi yok, kendi acısı yok...Söyleyin kendimi şiirlerle yakmayayım da ne yapayım ben? Sonra sen benim iç sızım, bana kuşlarını yolla. hani o ölüme uçarak atlayan kadının kuşlarını yolla.

Sesi martı çığlığı kokan güvercinleri durmadan vuruyorlar

Ve sabahlar artık daha da yorgun karşılıyor bizi

Herkes herkese çok yabancıyken ben, sen ya da o niye bu kadar herkese benziyoruz ki?

Diyordun ki ; ey iki adımlık yer küre, senin bütün arka bahçelerini gördüm ben. bütün arka bahçeler hep mi yabancıydı bize?

Yabancıların en yakınıydın sen!

Artık farkında değilim, nereye gidiyorum böyle?

Her gün.. hissediyorum, çok yakınsın

Her gün, oluyor yüzün bir parça hayatımdan

Ömür bereketleniyor daha

Şekiller daha bir güzelleşiyor

Daha bir kutsallaşıyor eşya

Sevdiğimden beridir dönüyor yıldızlar

Daha bir saf oluyor gökler, daha bir geniş

Öğret bana

Öğret bana

Okumadan evvel yüzünü, Hiç şiir okumadım ben

Birçok yıldız… görüyorum

Ancak… bir okumaya başlasam....

Ve tenini keşfetmeden, Harabeydi bu dünya

Öğret bana dilini

Bilmeme rağmen sevgiyi, Hiçbir şey bilmiyorum

Ezberlediğim halde halk şiirleri

Ezberlememişim hiçbir şey,

Öğretmediler sevgiden bir şey,

Öğret bana

Öğret bana

Aldığım diplomalar,

Gördüğüm eğitim,

Hayaldi tamamen

Okut beni küçük bir öğrenci gibi

Nasıl cümle kuracağımı göğüslerinden,

Dudaklarından nasıl öpücük yazacağımı,

Resmet bana şu yapraklar üzerine ...

Nasıl hurma olur kalçası bir kadının?

Nasıl tavan olur kadın saçı ?

Ve nasıl şemsiye olur Halk şiiri?

Yaz mevsimi,

Ve azarlama?

Ben tanığım yok senin üstüne bir kadın

Bütün insanların takdirini alan...yok senin gibisi

Göbek çukurundadır Bu dünyanın merkezi

Ben tanığım yok senin üstüne bir kadın

Göbek bağının üstünde filizlenir ağaçlar

Yok senin gibisi

Eriyen karından, güvercinler su içer

Yok senin gibisi

Yok senin gibisi

Ben tanığım yok senin üstüne bir kadın

Kısaslardan iki sözcük kaybettim saklanması gereken,

Yok senin gibisi

Başla benimle ilk satırdan

Başla ilk kaymaktan ve ilk kardan

Üstünden başla örgülerin,

Dilersen altından başla

İçime giren ve gezinen kokudan

Başlangıçtan itibaren başla

Çünkü ben

Kadınlarla olmasına rağmen tarihim, Cevabını bilmiyorum

Ben de herkesi bıraktığım yerde, düşündüğüm gibi, durgun ve hareketsiz, yaşıyorum sanırım. Bir ihanet kokusu seziliyordu derler ya… «O zaman daha evliydim. Bazı güçlüklerim vardı. Konuşmakla geçeceğini sanıyordum. Seni aradım. Seni görmek istiyordum kısacası. İnsan görmekle bile bazı şeylerin ağırlığına dayanabilir, avunabilir, hayal kurmaya devam edebilir. Sen anlamazsın tabii. Anlamak için, insanın bazı eksik yönleri olmalı. Sizi seviyorum. Şu arkadaşlık ne kötü...başka bir bahaneyle tanışmış olsaydık. Yeniden tanışsaydık. Bir süre geçseydi. Gene görüşseydik. Herkesi tanıyorum oysa. (Ne kötü!) Kimse şaşırmıyor beni görünce. Tanımadıklarımı bile tanımış gibiyim. Dünyanın sonu geldi...kimse inanmıyor. Sizin inanmanızı isterdim Bilge. Adınızı çok beğendim; benim de adım Hikmet. Ben buraların yabancısıyım. Gecekonduda ya da meyhanedeki gibi yürütemiyorum işleri. Sizin için kötü niyetler besleyebilir miyim Bilge? Bütün büyü sizdeymiş. Beni bu durumda görseydiniz, yani beni uzaktan takip edebilseydiniz, beni bir zamanlar sevmiş olduğunuza inanamazdınız. Belki ben her zaman böyleydim. Belki ikimiz de kendi başımıza birer dünya kurduk birlikte yaşarken. Şimdi eski dünyama dönmüş bulunuyorum ve bunun eski bir dünya olduğunu, usandırıcı tekrarlarla dolu olduğunu ve ne yazık ki kendimin de bu can sıkıcı romanın bir parçası olduğumu, yeni yalnızlığımın içinde anladım. Artık sanki yaşamıyorum, yaşayan birini seyrediyorum; daha önce bildiğim romanı okur gibiyim. Bir roman, kendini okumaya başlasaydı herhalde bu kadar sıkıcı bulurdu kendini…Birlikte oldukları zamanlar içinde gene yalnızlıklarını yaşıyorlardı. Ne var ki, bir arada geçirdikleri günler ve saatler, birlikte yaşanıldığı sanılan küçük heyecanlar yüzünden ertesi günü görme cesaretini veriyordu onlara. Her biri kendi kafasındaki dünyayı yaşadığı halde, hep birlikte oldukları için, aynı nedenle duygulandıklarını, aynı şeylere güldüklerini sanıyorlardı. Bu, onlar için belki bir yenilikti. Aslında hiç biri yeni bir olay beklemiyordu; bütün yaşayışlarını, hareketlerini, yeni bir güne başlayışlarını, çevrelerinde olup bitenleri izleyişlerini, bu değişmezliğe göre ayarlıyorlardı. Hiç bir konunun üstüne gitmiyorlar, hiç bir sözün sonunu izlemiyorlardı. Hayır, kelimeler aldatıcıydı; kelimeler, bizi gerçeklerden uzaklaştıran küçük tuzaklardı. Sevgi, o gece daha birçok şey düşündü, birçok şey hissetti. Neler olduğu sorulursa ‘şey’ kelimesinden başka türlü tarif edemeyeceği bir sürü şey...Allahım, dedi sonunda; ne olurdu bütün bu ‘şey’leri anlatabilecek gücüm olsaydı. Bende hayat bilgisi zayıf albayım. Bilge bunları bilir, bu bakımdan akıllıdır; birlikte olabilseydik, insanlık çok yararlanacaktı bundan. Yazık oldu. Şimdi yanımda olsaydı, böyle üşümezdim albayım; beni bir arabaya bindirirdi hemen. Ben bunlara çabuk karar veremem albayım: Kararsızlığımla yanımdakilerin canını sıkarım. Hava da çok soğudu albayım...eve dönmek istiyorum. Biliyor musunuz, Bilge beni evde bekliyormuş gibi geliyor bana. Yoksa eve dönmek istemiyorum. Beni bekleyen yalnızlığı ve karanlığı istemiyorum. Bilge’den akıllı olduğum halde neden bu duruma düştüm acaba? Neden herkes benden kaçıyor albayım? Yaşamasını bilmiyorum, da ondan mı? Bir dakika albayım, karşıdan birileri geçiyor: Kadını Bilge’ye benzettim; peki erkek kim? Değilmiş. Bu köşede de fazla bekledim galiba: Gelip geçenlerin dikkatini çekiyorum. Başka bir köşeye gitmeli. Biliyor musunuz albayım, bugün Bilge’ye ne diyordum? Diyordum ki, köşe başlarında bekliyorum kadınlara bakmak için. Beni kıskandı albayım. Demek ki seviyordu. Ha-ha. Ona öyle şeyler bulup söylüyordum ki, bana hayran oluyordu. Onun için diyorum ki, odama dönmüş beni bekliyordur şimdi. Eve dönmek istemiyorum albayım. Ya gelmemişse? Ne dediniz? Yazacak oyunlarımız mı var? Onlarla mı uğraşırız? Nedense bugün içimden gelmiyor. Oyunlar beni de yordu galiba. Tabii Bilgeye belli etmedim ama herhalde ben bu oyunlara artık devam edemeyeceğim...

Artık daha fazla böyle yaşayamazdı. İçindeki o sadece ve sadece kendisine ait olan özü ortaya çıkarmak ve onu yaşatmak istiyordu. Çünkü böyle, birden fazla ve kendisinin olmayan ve gerçek mi sahte mi olduğunun ayırdına varamadığı kişilikleri taşıyordu, sıkıntılı bir yük gibi...

Peki, gerçek ve sadece ona ait bir özü var mıydı onun? Varsa neredeydi? Ve kimdi o? Öylesine çok maske kullanmış, öylesine çok değişik kalıplara girmiş, şekil değiştirmek zorunda kalmıştı ki, gerçek niteliğini yitirmiş olarak duruyordu. Belki de hiç olmadığı korkusuna kapılıyordu arada bir...Sık sık o gerçek özünü bulabilmek, ona ulaşabilmek için eve kapanıyor, günlerce hiçbir arkadaşını, yakınını aramıyordu. Kendisine yeni bir koza örmeliydi. Ve gerçek özünü bulduğunu sanıp, 'artık insanların içine çıkabilirim, onları gerçek kişiliğimle görüp, hissedebilirim' diye düşünüyordu. Yanlarında sevgi ve hasretle koşuyor, ama biraz konuştuktan sonra, konuşmanın yine kendisine ait bir öz olmadığını görüyordu.

Bir başkasıydı sanki o. Ya da kimseye ait olmayan birinin özüydü taşıdığı.. Unutulmuş, tesadüfen bulunmuş ya da korkudan, kaygıdan alelacele oluşturulmuş yapma bir şeydi. O ânı kotarması için, ilişkileri geçiştirebilmek, kendini orada o an için var edebilmek için yarattığı sahte bir kişilikti sanki...Bu yüzden dostlarına sevgiyle, umutla koşar, sonra da yapma kişiliğinin yarattığı sıkıntı, tatsızlık, boşluk belli belirsiz bir kasvet duygusuyla yeniden gerçek özünü bulmak için evine, odasına dönerdi.

Yine olmamıştı....İçindeki o gerçek öz, eğer bir ara var olmuşsa, onu belki de sonsuza kadar terk etmiş, onu böyle öksüz, hep doyumsuz, geçicilik ve kenarda kalmış olma duygularıyla bırakmıştı. Bu hep geçicilik duygusuna, şu anlamsızlık duygusuna daha fazla dayanamazdı. Bir gün gerçek kendisiyle buluşacaktı. Bu tutkuyla bekleyiş, ona geçmişte bir ara, belki çok kısa bir süre bu özle birlikte yaşadığı inancını veriyordu. 'O vardı ki, ben onu böylesine çok özlüyorum' diyordu... Şimdiyse 'binlerce hiç kimseydi'. Tek başına bile değildi. Çünkü tek başına olmak bir sağlam varoluştu ve bakım isteyen bir şeydi. 'Tek başınalık bir şans'tı.Yalnız bile olamadığı, bir hiç kimse olduğu için, bu yüzden kim gerçek dostu, kim düşmanı, kim onu seven, kim katili, asla içtenlikle anlayamıyordu, algılayamıyordu. İşte bu yüzden onu gerçekten sevenleri göremiyor, onu pek de ciddiye almayanlara çok yakınlık duyduğunu sanıyordu. Çoğu kez sevgisinden ve nefretinden emin olamadığı için, hep endişeler ve kaygılar içinde ve güvensizlik duygularıyla yaşıyordu.

Hep bir doyum arıyor, ama yine hep açlık hissediyordu...Kahramanlık yapmak, cesur serüvenler yaşamak istiyor, ama korkuları buna izin vermiyordu. Hep o sahte kimliklerinin tümünden kurtulup çılgın ve başıboş bir aşk yaşamak istiyor, sonunda güvenli, ancak sıkıntılı, coşkusuz, tekdüze ilişkilere saplanıp kalıyordu...

Dönmeye başlayalı yaşlı dünya, Çok şeyler yaşadı insanlar

İki binli yıllarda,

Uzay avucumuzda,

Uzaklar yakın,

Ve doktorlar, Ölümden döndürebiliyor insanı

Çok şeyler değişti dünyada

Bilim ve teknikle, sevgiyle

Dalgalar gelip sessizliği örttü

Aydan asılanlar ağlama nasıl başladı...

Tanrım! Denizci olmak isteyen bütün çocuklar aydan asıldılar

Ağlama nasıl başladı? ölü yalnızlığını anlat onlara...

Gemi direklerinin ve ellerini kuşlara açan bize anlat, bize anlat

Ağlama nasıl başladı?

Bütün bıçakların sivri uçları var körpecik tenlerimiz için

Bütün gemilerin ve bütün ağaçların da ipleri ve mor halkaları var boyunlarımızda

Çekiyorum,gülümseyin

Netleştirdim hayata bakışımı

Objektifleri ayarladım yeniden

Zaten ters görünüyordu evimden Sokağın yansıması

Çekiyorum,gülümseyin

Aman, açık unutmayın parantezleri

Kapatın kapıları, camları

Böyle güzel oldu...daralttım diyaframları

Üstelik biraz daha düzeldi sanki Penceremin kadrajı

Bir çocuğun ipinden Fırladığından beri Dünya, hala dönüyor olmalı

Bulmalıyım kumlara karışıp yiten anları

Çekiyorum,gülümseyin

Dışarıda ay, kötü bir güneş kopyası

Beynimin karanlık odası Hayattan kesitleri gizlediğim yer

Belleğim, sessizce kanasın

Aman açmayın ışıkları

Filmler yanmasın

Çekiyorum,gülümseyin

Gizleyin gözyaşlarınızı Güzel olmalısınız

ve alımlı

Giyinin size biçilmiş esvapları

Kimse çıplak görmesin sizi...

Parşömende kendisiyle ilgili sızlanmaları okuyarak izliyor

Her şeyi yiyip tüketen bir avcı kuş, Kürsüde

Her şeyi görerek denetliyor mum ışığında

Geceleri yürüyen okur,

Harfleri gösteren âşık, Ağlamanın Ezgisel sesini duymak istiyor

Bir gün umutsuzluğa kapılırsan,

Ve engeller çıkarsa karşına,

Uzun, karanlık acımasız yolda

Uzaktaki belli belirsiz ışığı gör

Onu göremezsen eğer, Bir ışık yak kendine

Ama sakın ola umutsuzluğa kapılma

Uçurumun kenarında olsan da, Sıkı sıkıya sarıl yaşama

Ağlayan gözlerini kapat

Gül delicesine, tüm gücünle

Kalbinin tüm hücreleriyle,

Sev sevebildiğince

Ve ümidini,sevgini,inancını tüketme

Ekmeğin tükense de...