Ey ay yüzlü sevgili; gök bile, senin aşkınla alt üst olmuş! Bizi yıkıyor, yerlere seriyor, alt üst ediyorsun; etme! Neden vaadlerde bulunuyorsun? Niçin yeminler ediyorsun? Böyle yapma! Verdiğin sözden dönüyorsun; dönme!

Ey kapısı varlıktan da, yokluktan da üstün olan sevgili! Sen, varlık ülkesinden geçip gidiyorsun; gitme!

Cennet de, cehennem de senin elinde, senin emrinde; sana kul köle olmuşlar! Sen, cenneti bize cehennem ediyorsun; etme!.

Senin şeker yurdunda zehirden kurtulmuşuz ama, sen, o zehiri şekere katıyorsun; katma!

Canım, sanki ateşlerle dolu bir ocak; bu yaptığın, yakıp yandırdığın yetmez mi? 

Sen yüzünü gizleyince, ay bile derdinle kararır! Ayın tutulmasını mı istiyorsun? Kastın bu mu? Yapma!

Sen bize kırılıp darılınca, bizim dudaklarımız kurur! Neden gözlerimizi gözyaşları ile ıslatırsın?

Mademki aşıklar topluluğuna tahammülün yok, neden aklını şaşırırsın? Sen, aşıklara hiç bakma, onları görme!

Ey benim canım sevgilim! Sen, göz hırsızına ceza veriyorsun; verme!

Ey yol arkadaşı; söz söyleme sırası değil! Zaten, aşkın başı yok! Hal böyleyken, neden başını kesmeye kalkışıyorsun; yapma bu işi, kesme!

Kendinden geçmeyen kişi hoş olmaz!

Ey yüzü muma benzeyen, mum gibi ışık saçan güzel! Kalk, aramıza gel; şurada hazır olanlar hakkında, onları anlatan bir gazele başla!

Nurlar saçan iki yanağınla, ortalığı aydınlatan muma nur bağışla; cana benzeyen kadehinle bu topluluğu canlandır! Elini kadehe uzat; hepimizi o sevgi şarabıyla mest et! Kendinden geçmeyen kimse hoş olmaz, iyi adam sayılmaz! Kendini bırakıp kendinden geçince, hemen şu kirli ve kötülüklerle dolu olan dünyadan kaç; aklını başına al ve bir daha yüzünü geriye çevirme!

Ey düşünce; yeter artık, yeter! Her nefeste; “Acaba ona ne oldu?” “Ah, o filanı ne edeyim?” diye endişeye kapılma! Sevgili sana her şeyi söyler!

Dudağımdan, ansızın, güle ve gül bahçesine ait bir laf çıktı da, o gül yanaklı yanıma gelip ağzıma bir tokat attı!

Dedi ki: “Padişah da benim, gül bahçesinin canı da benim! Benim gibi bir padişahın huzurunda bahsediyorsun! Gül bahçesinde harabeleri, ancak baykuş yad eder; bahar mevsiminde de karga hatırlar sonbaharı!

Sen, benim kucağımda çengimsin! Mızrap vurulan tel gevşer; sen de gevşe!

Dünyanın arkasını görmüşsün; bir de yüzünü gör! Bir de kendine arka çevir de, dünyanın yüzünü seyret!..”

Ey bulut altında gizlenen ay! Kendini görmediğin halde, ne zamana kadar başkalarının peşinde gölge gibi koşup duracaksın?

Sen, kıyısı olmayan bir denizsin; iki alem de senin denizinden bir damladır! Sen, yüzlerce altın madenisin...İki dünya da, o altın madeninden bir parça altın kırıntısıdır!

Ben başkasının adası olsaydım, 

Çok sevmek de kederlidir ve insan gölgesinden bile uzağa düşer, 

Ölüm zaten bir kara ada, derdim. Bir kız gözyaşlarına küser, ben tutar ayrılığa küserdim. Bir ada; iki gözyaşı arasındaki mavi harfleridir, akşamla kâğıttan kayığı batmış çocukluğun, kimi dipte kelimeler ve acısı yüzüne vurmuş. Bir ada, mavi yerine bir kızın gözlerinde unutulmuş. Ben başkasının adası olsaydım, gözlerimi rüyadan saklardım, desinler ki: acı uyumuş…Ben başkasının defteri olsaydım: "Aşk: Eyvah... Yalnızlığım" korkusundan tanırdım yanlış açıldığım şairi ve üzülürdüm: Meğer kağıttanmış bazı şiirlerin inceliği! Aşk yanlış anlamasıdır iki insanın birbirini. Yanlışlık birinde kalır, aşk ona kalır. Yalnızlık birine kalır, aşk ona kalır. Aşk yalnızlığa davetidir bir insanın kendini. Sanki bir uçurumu göresim gelmiş gibi boşluğumda aradığın sisli ima yalnızca. Şiirini bekleyen bir masumluk hevesi. Yeter ki, bir çocuğun gözleriyle dokun bana.

Ben başkasının defteri olsaydım, şairin yitirdiği çocuğa açardım yalnız içimi. Ben başkasının dili olsaydım, ezik sözler arasında bir delidil bulurdum. Kırılmış kolyesini arayan inciler gibi gözyaşlarımı toplardım, o rüyadan uzakta ve yorgun...Sen başkasın başkasından, sen delidilsin. Hey “belki” adlı iyimser kişi, durgun arkadaşımın uykusu, kendini görmedin ki başkasını görmekten. Ben olsam unuturdum. Dilim daha incedir sözlerimden ve daha derin bakışlarım gördüğünüzden. Şiir bile uslu kalır yanında deli suskunluğumun. Ben delidildim, aşkı aşkla konuşurdum. Ben başkasının dili olsaydım, mavi bir kız gibi çocukluğumla konuşurdum. Ben başkasının evi olsaydım, sahibim, o yalıçapkını, birine tutulurdu: ''Evinde ziyaret etme kadını'' derdim; evin hem bedeni vardır hem ruhu. Ben de bir evim, ruhumun penceresi gözlerimi yalnız bırakın'' derdim. Nasıl yalnız bıraktıysanız o evi birlikte; Bakalım açılır mı ikinizden bir bahçe. Ben başkasının evi olsaydım, taşınırdım sizden daha yalnız bir semte. Ben başkasının kağıdı olsaydım, yoksul gözlü sokaklar utanır diye, Çilek, eski gazeteler gibi mahçup bir kese kağıdı olur, her şeyi içime atardım. Bir mektup kağıdı olurdum uçuk pembeden

"Yüksek bir Türk kızına takdim" edilen,

Ve harfleri terleyen bir askerin elinden. Çıkar, sılasına mahsus selam söylerdim. Belki de boş bir kağıt: bana yağmur sözden yağar! Böyle teselli ederdim. Varı yoğu boşluk olmuş cümlenin kederini, bir harf denizi olurdum maviden daha derin. Ben başkasının kağıdı olsaydım, kağıttan bir şairin eline sığınırdı kaderim. Ben başkasının sokağı olsaydım, eski bir şehre giderdim önce, annelerin çocuklarla bir büyüdüğü o sokakta kendime kardeş arardım. Ben başkasının sokağı olsaydım, içimden kardeşlerim gibi geçin isterdim. Ben başkasının yalnızlığı olsaydım, Geceden başka sebep aramazdım şiire. Bir anı çıkarırdım sefere, adı: İkindi Treni. Ve ilk istasyonda indirirdim bütün kelimeleri. 

İki bilet alırdım, biri gölgem için biri kendime

“Hece benim mesleğim.”, 

Ona kalbimle çalışırken yalnızlığımı bir anıdan önleyecek kadar ince bir mektup pulunu terk ederdi, ben utanırdım.

Beklenmek güzelken kim gider hemen?

Bilmezdim yalnızlık kimin

Ve bu anı neden?

Daha trene binmeden, nereye, 

Ne ikimizden bir yolculuk çıkar ne de bir şiir ikindimizden

Ben başkasının yalnızlığı olsaydım,

Bir anı olurdum kendinden başka kimseyi terk edemeyen.

Ben başkasının zalimi olsaydım,

Barmeni öldürdükten sonra içkiye susardım.

Ağzıma damlasını koymadığım o haram.

Beni kana kana ağlatırdı ilk kez, şaşardım...

Ben başkasının zalimi olsaydım,

Cezamı çekerdim de, günahımla yanardım....

 “Sizin bahçede ıhlamur çiçeği var mı?”

“Ihlamur çiçek değil, ağaçtır!”

“İyi de, çiçek açmaz mı?”

“Açar”

“Peki, ne zaman açar?”

“Bilmem… Galiba en beklemediğin zamanda.”

Umutla bakan,

Dünyaya,

Her şeye, ve sevgiye umutla bakan yüzün senin

Beni sıcak bir güneş gibi güzelim vahşî, çılgın  ve âsî bir ruhla coşturan ve çatık tüfenkler gibi mağrur bir inancı taşıyan 

Sana gökyüzünün mavi bir inatla çalkanan rengini iletir, selam ederim.

 Günüm, gecem, evim, barkım. Durmadan şavkıyor aydınlık. Sabahla yaylaya çıkıyorum. Dere tepe düz gidiyorum. küçük, kıvırcık ve sabah yeline benzeyen bir çocukla birlikte çitlenbikleri geçiyorum. 

Sabahla güzelim, ışıl ışıl sevdalar büyüyor alnımızda ve kalabalık şekilleniyor.

Doğurgan bir ağız halinde, kalabalık şekilleniyor. Ve seni unutamıyorum!

Baharla geldi yüzüme sevinç. Dinç ve sabırsız bir merakla geleceği arıyorum Sonra nasıl da kalkıyorum her şeyi kutsamaya

Ve göreceğim: yeryüzünü ve halkları göreceğim. Sesimin çeliğine bazı kinler katarak ve haykırarak: ey insanlar!

Çünkü durmadan işliyor yüreğim çünkü güzelim, hırsın inadın ve kavganın kahramanca içindeyim!

Yüreğim seninledir güzelim seninledir ve herkesledir yüreğim. Derin bir ağıt yakaraktan  ve içten içe devrimi söylemektedir.

Gün, doğmaktadır sevgiye  acılar, ve sabırlar çekerek kalbim bir atlının yüzüme vahşî ve çılgın sevinçler dizerek ve sesime çelik özlü sevdalar çekerek kükremesiyle gelen devrim, çatlamaktadır! İnanç ve kurşun uğruna gövdem çatlamaktadır. Mutlaka çatlamaktadır benim alnım. Dağ çiçeklerinin kavga kokan sularında bir ordu gibi biriken ve çoğalan sularında devrim çatlamaktadır!

Ağaçlar ve yapraklar birer tadla besleniyorlar. Dünya, bütün zorluklarını yenip inatla çoğalıyor. Ve inatla insanlar,  yüzlerine serin sabahlar çiziyorlar.

Bütün bunları görmemek elde mi? Elde mi gizlemek sevincini baharın? Bir kuşun bazı uçmalar büyüterek içinde, ve canı nereyi isterse oraya gittiğini görmemek elde mi? Elde mi güzelim? Büyük bir gürültüyle üstüme ve omuz başlarıma yığıldığını görmemek?

Sıcak ve hoyrat duran nefesimle bunu mutlaka görmek, mutlaka tanımlamak aşkı, onu çekip kurtarmak bir yaz öğlesinden onu çekip, dağların yüksek ve kahraman bir bölgesinden kışlamak. Coşkuyla Bunu çözümlüyorum: Mavi bir inatla büyüyor gök. Kalbim yeni yeni yorumlar katıyor güne. Direncini işliyor tabiat. Çünkü kış kovulmuş bir adam gibi gitmektedir. Ve kalbim, soyunan ve kendini serin sulara atan bir adamın göğe büyük bir halka çizerekten koştuğunu görmektedir.

Çünkü hayat sevgiyle uyanır. Bunu görüp yazarım. Kanım çoğalır durmadan, damarlarım benim yaşamakla dolanan damarlarım, Oysa zaman zaman toprağın, sıcak ve nemli kokusunu duyamadığım küçük ve karanlık odamın ortasındayım. Oturmuş, şiirler yazıyorum. -Acılar birikiyor içimde, Masamdan kalkmalıyım-Çünkü ben kahraman köyü ve halkı yazacaksam eğer, köyü ve halkı bilmeliyim.  Bilmeliyim dostumun yaşamakla taşan yüreğini ve demeliyim ki ona: güneş bir gün ağartacak başakları onlar, yayılıp çoğalacaklar ve rüzgâr serin kokular getirecek etrafa. Çünkü hayat sevgiyle uyanan bir sabah gibi başımızda. Ve bizim her şeye karşı inancımız var!

İnancımız var güzelim doğan güne karşı. Alınlarına durmadan yeni yeni yaralar katan ve bir gün patlayacak olan  halka inancımız,  ve yaşamayı kutsayıp, onu felâketle bizlerin omuzlarına bırakan bir takım adamlara kinimiz var! Bütün bunları derken, zaman gelip geçiyor. Sana sevimli bazı anlar veremiyorum. Varsın veremiyim, ne çıkar? Çünkü diyorum ki ben: Nefis bir yaz düşünüp, ona otları ve rüzgarı da ekleyip ve kelebekleri ve güneşi de ekleyip birden içlenmek mi? HAYIR! Kavganın ve zorluğun içinden gelip, iletmek yüreğimi sana ve seni böylecene sevmek! 

Göz akıllı olmalı

Ya göz? 

Elden gidende

Bir el olmalı elde