Ένα ραδιοφωνικό ντοκιμαντέρ για τρεις γυναίκες που γεννήθηκαν το πρώτο μισό του περασμένου αιώνα, είχαν εβραϊκή καταγωγή αλλά και το ίδιο όνομα. Τρεις γυναίκες που τις χωρίζουν πολλά και τις ενώνουν πολλά περισσότερα.

Παρά τις διαφορετικές πορείες στη ζωή τους και παρότι δεν συναντήθηκαν ποτέ από κοντά,  οι τρεις γυναίκες με το όνομα «Σιμόν Βέιλ» διακρίθηκαν για τον ανθρωπισμό και τη βαθιά σκέψη τους.

Μία πολιτικός, μία γυναίκα που φρόντισε παιδιά κατά τη διάρκεια του Β’ Π και μία φιλόσοφος.

Η πρώτη, από το κολαστήριο του Άουσβιτς ονειρεύτηκε μία ενωμένη Ευρώπη και έγινε η πρώτη γυναίκα πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Η δεύτερη, με θάρρος, αυταπάρνηση και, κυρίως, απέραντη αγάπη για τα παιδιά, στάθηκε δίπλα σε εκατοντάδες Εβραιόπουλα στη ναζιστική κατοχή: τα τάισε, τους τραγούδησε, τους γλύκανε με το γέλιο της την ψυχή τους. Η τρίτη, κάηκε στη φωτιά της σκέψης της ακολουθώντας έναν δρόμο που ήταν ασυνήθιστος στον κόσμο των διανοούμενων της αριστεράς του εικοστού αιώνα. Ο Αλμπέρ Καμύ την χαρακτήρισε ως «το μοναδικό μεγάλο πνεύμα της εποχής μας».