Bazen canımızı acıtan şey, yaşanan olay değildir. O olay hakkında zihnimizin yazdığı hikâyedir.

Bu bölümde; sanrının psikolojik anlamını, zihnin boşlukları nasıl doldurduğunu, neden bazen gerçek olmayan ihtimallere inandığımızı ve düşüncelerimizin gerçeklik algımızı nasıl değiştirebildiğini konuşuyorum.

Çünkü her his, bir gerçeğin kanıtı değildir. Bazen zihin bizi korumaya çalışırken, en büyük yanılsamamızı da kendisi yaratır.

Belki de huzur, her düşünceye inanmayı bırakıp onları sadece izleyebildiğimiz anda başlar.

Başarıya da alışılır. Acıya da. Yalnızlığa da. Yanlış insanlara da… Bu bölümde, insanı gerçekten değiştiren şeyin büyük kararlar değil, fark etmeden alıştığı insanlar, düşünceler ve davranışlar olduğunu konuşuyoruz.

Bu bölümde size Huntington hastalığını anlatmıyorum. İnternette zaten bütün belirtilerini okuyabilirsiniz. Ben size, bir hastalığın yıllar boyunca aynı evde yaşamasının nasıl bir şey olduğunu anlatıyorum. Babamı, kız kardeşimi, bugün ise aynı hastalıkla yaşayan ağabeyimi… Bu, bir hastalığın değil; beklemenin, kaybetmenin ve geride kalanların hikâyesi.

Çünkü bazen yeni bir dil öğrenmek, aynı insan olarak kalmayı reddetmektir. Bir dili öğrenmeye başladığımda aslında sadece kelime ezberlediğimi sanıyordum. Yıllar sonra anladım ki değişen sadece konuştuğum dil değil, hayata bakışım ve hayatımın yönüydü. Bu bölümde İngilizce öğrenme yolculuğumu, bana gerçekten fayda sağlayan yöntemleri ve neden bugün yeniden sıfırdan Almanca öğrenmeye başladığımı konuşuyoruz. 

Bazen bir eve değil, bir hisse bağlanıyoruz. Bu bölümde; kendime olan uzaklığımı, geride bıraktığım insanlara duyduğum özlemi ve bazen en hızlı verdiğimiz kararların geride bıraktığı sessiz pişmanlığı içten bir sohbetle konuşuyorum.

Hepimiz hayatımızın bir döneminde acıyla tanışıyoruz. Kimi zaman bir kayıpla, kimi zaman yarım kalan bir hikâyeyle, bazen de kimsenin görmediği sessiz bir mücadeleyle…

Peki neden canımız yandığında birini aramak istiyoruz? Neden bazı yaralar görünmediği hâlde en derin izleri bırakıyor? Ve neden bazen hiçbir çözüm üretmeyen bir dostun varlığı bile içimizi biraz olsun hafifletiyor?

Bu bölümde; kederi, dostluğu, yalnızlığı ve anlaşılma ihtiyacını konuşuyoruz. Bilimsel tanımlardan çok, hayatın içinden sahnelerle… Çünkü bazı yükler çözülmez; sadece birlikte taşınır.

Belki de bu bölüm bittiğinde, aklınıza tek bir kişi gelecek. Belki de o kişiye göndereceğiniz tek bir mesaj, düşündüğünüzden çok daha büyük bir anlam taşıyacak.

Hiç tanımadığınız birinin esnediğini görüp siz de esnediniz mi?

Ya da bir film sahnesinde, karakterin yaşadığı acıyı sanki siz yaşıyormuşsunuz gibi hissettiniz mi?

Belki de bunun nedeni sadece duygusal olmanız değil. Belki de beyniniz, sandığınızdan çok daha sosyal çalışıyor.

Bu bölümde, ayna nöronları konuşuyoruz. Taklit etmeyi, empatiyi, öğrenmeyi ve insanların birbirini fark etmeden nasıl etkilediğini…

Belki de karakter dediğimiz şey, yalnızca kendi seçimlerimizin değil; yıllarca izlediğimiz insanların da bir yansımasıdır.

Bu bölüm, yalnızca beynin nasıl çalıştığını değil, çevremizin bizi düşündüğümüzden daha fazla nasıl şekillendirdiğini de sorguluyor.

Keyifli dinlemeler.

🎙️ Sınır Ötesi Mentalite

Bazı geceler uyuyamıyoruz.

Ama mesele kahve değil, vardiya değil, hatta bazen stres bile değil.

Bu bölümde Libya’da uluslararası bir hemşire olarak yaşadığım deneyimlerden, gitmekle kalmak arasında sıkışıp kalmaktan, başka bir ülkeye taşınınca değişeceğini düşündüğüm şeylerden ve aslında insanın gittiği her yere kendisini de götürdüğünden bahsediyorum.

Bu bir başarı hikâyesi değil.

Bu, bazen gece saat dörtte tavana bakarken kendine sorduğun soruların hikâyesi.

Belki de psikolojik savaş dediğimiz şey, dışarıdaki hayatla değil, içimizdeki seslerle verdiğimiz mücadeledir.

İyi dinlemeler.

Bazen hayatımızda her şey yolunda gibi görünür. Bir işimiz, hedeflerimiz ve geleceğe dair planlarımız vardır. Ama yine de içimizde açıklayamadığımız bir yorgunluk hissederiz.

Bu bölümde, varoluşsal yorgunluğun ne olduğunu, psikolojide nasıl açıklandığını ve insanın neden bazen her şeye sahipken bile eksik hissettiğini konuşuyorum.

Bu; yalnızlık, gurbet, anlam arayışı ve insanın kendi iç sesiyle karşılaşması üzerine dürüst bir sohbet.

Belki de bazı yorgunluklar dinlenerek değil, anlam bularak geçer.

Yakın olmak isteriz… ama fazla yaklaşınca canımız yanar.

Bugün Kirpi İkilemi’ni konuşuyoruz:

İnsan neden hem sevgi ister, hem de yakınlaşınca geri çekilir?

Belki mesele yalnızlık değil… korunma biçimidir.