درود بر همراهان جوینده و بیدار...

دوازدهمین گفتار از مجموعه‌ی ما، به موضوعی می‌پردازد که شاید بی‌صدا، اما پیوسته، بخشی از زندگی فردی و جمعی ما را شکل داده است:

سکوت‌های آسیب‌زا.

این گفتار، از زاویه‌ای علمی، روان‌شناختی، و صمیمی، پرسشی را می‌کاویم که کمتر درباره‌اش به زبان آمده‌ایم:

چرا گاهی در لحظه‌هایی که باید بگوییم، ساکت می‌مانیم؟

و این سکوت‌های ناگفته، در بلندمدت چه آسیبی به روان، رابطه‌ها، و حتی بافت اجتماعی ما می‌زند؟

در این گفتار، با هم مرور می‌کنیم:

– تمایز سکوت آگاهانه و سکوت آسیب‌زا؛

– ریشه‌های روانی، فرهنگی و تاریخی سکوت‌های مزمن؛

– نقش خانه، مدرسه، جامعه و سیاست در نهادینه‌کردن سکوت؛

– مرز باریک میان سکوت حکیمانه و خاموشیِ ناشی از ترس؛

– تأثیر خاموشی در روابط نزدیک و آسیب‌های تدریجی آن؛

– و در نهایت، چالش و تمرین‌هایی برای بازگشت به صدایی که شاید مدت‌ها خاموش مانده است.

این گفتار، نه شکایت است، نه شعار؛

دعوتی‌ست به درنگ، به آگاهی، و به آغاز دوبارهٔ گفت‌وگو؛

حتی با صدایی لرزان، حتی با واژه‌هایی ساده،

اما با دلی که می‌خواهد از سکوتی فرساینده، به صدایی زنده بدل شود.

اگر دلت می‌خواهد بدانـی:

– چرا بعضی سکوت‌ها فرسوده می‌کنند و نه آرام،

– چگونه می‌توان مرز میان حکمت و انفعال را شناخت،

– و چگونه می‌توان در دل این فرهنگ خاموشی، صدای خویش را دوباره بازیافت،

تو را به شنیدن این گفتار دعوت می‌کنم.

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

Hosted by Simplecast, an AdsWizz company. See pcm.adswizz.com for information about our collection and use of personal data for advertising.