Słowa Świadectwa

Oddałem życie Jezusowi w wieku 10 lat, ale dopiero po 7 latach zdecydowałem się na chrzest i prawdziwe upamiętanie. Dostrzegłem wartość pokuty, prawdziwej spowiedzi, wpuszczania światła, dawania zaufanej osobie wglądu we własne życie, korekty.

Wiara przybrała dla mnie wreszcie praktyczny wymiar.

Jestem dziś wdzięczny Bogu za rodziców, za kościół - ludzi wspierających mnie, za uchronienie od wielu grzechów, za tożsamość dziecka, za wolność od smutku i strachu przed śmiercią, za żonę i dzieci, za Jego zaopatrzenie i... cierpliwość dla mnie.

Kiedy dorastałem, cieszyły mnie: dom, rodzina, samochód, dobra praca. Ale widziałem też, że stopniowo staję się coraz gorszym człowiekiem. W nałogach, wulgarności, wystarczyła mała rzecz, żeby mnie zdenerwować. I nie wiedziałem, jak zawrócić. Pewnej nocy pomyślałem o piekle. Jeśli ono jest, to na pewno tam trafię. Gdy zawołałem do Boga, przyszła olbrzymia miłość.

Chciałem żeby to trwało wiecznie, ale czułem, że coś w tym przeszkadza. Gdy Duch Święty mnie wypełnił, życie naprawdę się zmieniło.

Jestem wolnym człowiekiem.

W domu nie było tematu wiary. Ale dzięki babci jeździłem na obozy chrześcijańskie. Widziałem nawrócenia i pragnąłem tego na maksa. A potem wracałem i nic. Było coraz gorzej. Był też moment spotkania ze śmiercią, kiedy dotarło do mnie, że idę do piekła! Wołałem w myślach: Jezu, ratuj! Później odkryłem, że w moich poszukiwaniach zabrakło… Ducha Świętego. Nowego narodzenia.

Gdy poprosiłem o to Boga, spadł ze mnie wielki ciężar.

Dziś mam wszystko: bożą miłość, duchowego mentora, rodzinę, pracę, kościół – taki "życie do życia".

Gnębiłem osoby wierzące, totalnie na bakier z wiarą. Cały proces zmian i poszukiwania Boga zaczęły się od rozmów z moim bratem, który się nawrócił. Okazało się, że nie wiem nic o Bogu albo wiem rzeczy nieprawdziwe. Byłem na rozstaju. Wtedy pomógł mi mój dzisiejszy lider. Pokazał mi Boga w pełnej krasie: jako kochającego Ojca, przyjaciela, kogoś, kto stworzył nas do relacji ze sobą, opiekuna. Byłem głodny tego.

Przyjąłem chrzest i zacząłem uczyć się fundamentów. Bóg troszczy się o moje relacje, finanse, dom, pracę…

Jako młody chłopak patrzyłem na mapę świata i myślałem o religiach. Chciałem dowiedzieć się: czy istnieje jeden Bóg? Wtedy też mocno pracowałem nad sobą, ale byłem rozczarowany swoimi słabościami. Udawałem, że jestem lepszy. Miałem też poczucie bezsensu; co zimę nachodziły mnie myśli: po co ja żyję?! Zacząłem więc szukać Boga.

Poznałem Biblię przez podcasty, potem zacząłem czytać i odkryłem, że jest bardzo konkretna, prawdziwa. Uwierzyłem w Boga. Ale dopiero po czasie poddałem się Jezusowi. To dopiero mnie zmieniło.

W dzieciństwie rodzice ciągali mnie do kościoła na siłę. Później nie chciałem mieć nic wspólnego z Bogiem. Ale poznałem Gosię, dzisiaj moją żonę, która miała wiele problemów, ale... była uśmiechnięta. I wierzyła.

Myślałem: jak to jest możliwe w tym świecie? Była przykładem takiego "bożego szaleńca". Dla mnie dojście do takiego miejsca było długim, frustrującym procesem, bo chciałem to zrobić sam. W końcu... poddałem się i Bóg zaczął mnie zmieniać. Przy tym uwolnił mnie od depresji, umocnił, dał mi też kościół - wspierającą rodzinę.

Wychowałam się w rodzinie patologicznej, ojciec pił, doświadczałam przemocy fizycznej i psychicznej. Trafiłam do domu dziecka, potem do domu cioci, niekochana i niepotrzebna. I odkąd pamiętam, szukałam Boga. Jeszcze jako dziecko śpiewałam Mu, wiedziałam, że jest i pomagał mi w trudnych momentach. Ale poznałam Go dopiero później, po latach cierpień, po nawróceniu i po uzdrowieniu. To Duch Święty pokazał mi prawdziwy obraz Ojca. To był długi proces, w którym nauczyłam się m.in. pokory.

W dzieciństwie kochałam Pana Boga, ale dziś widzę, że była to tylko religijność, brakowało Ducha Świętego. Czułam odrzucenie w szkole, a chciałam takiej światowej akceptacji, jako nastolatka. Śmieję się ze swoich marzeń wtedy: mąż gangster, blachara, piękny dom. Siedem lat spędziłam „w świecie”: psychiatryki, próby samobójcze, nałogi, żądza pieniędzy, wpakowałam się w prostytucję. I wtedy, leżąc pod respiratorem, zdecydowałam, że z tym skończę. Duch Święty zmienił wszystko…

"Diabeł próbował ze mnie zrobić szmatę". Świadectwo opowiada Marcin Kornacki.

Posłuszeństwo i nagroda. Opowiada Emilia Szymczewska.