Boski Ojciec, na skutek tej samej miłości przez Jezusa Chrystusa, naszego najbardziej kochającego Brata i Pośrednika, przez chwałę tego samego Jezusa Chrystusa, przeznaczył nas na swoich przybranych synów zgodnie z miłującym postanowieniem Jego dobrej woli wobec nas, abyśmy wiedzieli, jak Bóg ma być chwalony i uwielbiany z powodu tak wielkiego dobrego dzieła, i z niezmierną wdzięcznością okazywali wdzięczność Jego łasce, dzięki której bez żadnej naszej wcześniejszej zasługi, a raczej będąc jej niegodni, staliśmy się Mu drodzy i mili w Jego umiłowanym Synu.

Wiara jest boską cnotą w duszy, dzięki której wierzymy w to, co Bóg raczył nam objawić ze względu na autorytet samego Boga, który objawia i który nie może nikogo oszukać ani wprowadzić w błąd. Ta cnota, podobnie jak wszystkie inne, rozwinęła się w najwyższym stopniu w Maryi, a wyróżnił Ją Duch Święty przez usta św. Elżbiety: Błogosławiona jesteś, któraś uwierzyła, że spełnią się słowa powiedziane Ci od Pana [por. Łk 1:45]. Błogosławiona jesteś, Maryjo, któraś uwierzyła, że spełnią się w Tobie te rzeczy, które Pan Ci objawił. Z tych słów wynika, mówi kardynał Hugon, „że Maryja nigdy nie zwątpiła, ale uwierzyła z pełną wiarą; i w ten sposób przyniosła upragniony owoc; i wydaje się również, że św. Elżbieta, oświecona przez Ducha Świętego, nawiązała do słów wypowiedzianych do Maryi przez Archanioła Gabriela”. Tak jak Ewa przez swoją głupią łatwowierność, ulegając namowom zbuntowanego anioła [por. Rdz 3, 4-6], przyniosła śmierć rodzajowi ludzkiemu, tak Maryja przez żywą wiarę, dzięki której zgodziła się na słowa Anioła Pańskiego [por. Łk 1, 28-38], przyniosła życie światu.

Cieszę się, że mogę spotkać się z wami w tym czasie, gdy kończycie Kapitułę Generalną, która zastanawiała się, jak właściwie odpowiedzieć na nasze burzliwe czasy – wszystkie czasy są burzliwe – i jak odpowiedzieć na inicjatywę Boga, który zawsze wzywa nas do współpracy w Jego planie zbawienia.

W kolejnym spotkaniu z drogimi Czytelnikami „Słowa Krzyża” przedstawię dalsze koleje życia M. Magdaleny oraz założonej przez nią wspólnoty.

Podstawowe pytanie człowieka, który pragnie sensownie przeżyć życie, brzmi: jak żyć? Zwłaszcza teraz w tych trudnych czasach pełnych chaosu, konfliktów, wojen, zgubnych ideologii, odejścia ludzi od Boga, od wartości, które były najważniejsze. Jak nauczyć się sztuki życia? Jaka droga prowadzi do szczęścia naszego i naszych najbliższych? Jak zgodnie z wolą Bożą odkrywać siebie, rozumieć siebie, jak poznawać swoje prawdziwe tęsknoty, pragnienia, zdolności, skąd mamy wiedzieć, co powinniśmy robić w życiu, jakich dokonywać wyborów, w czym, a może w kim szukać sensu i drogi swojego życia i powołania? Jak odnaleźć się w tym świecie, jak nie zmarnować życia i talentów otrzymanych od Boga, jak dojrzewać w swoim człowieczeństwie, czyli jak kochać Boga, siebie i bliźniego, by wypełnić najważniejsze dwa przykazania miłości?

Są oni zawsze w cieniu, nie są głównymi bohaterami opowieści, ale bez nich wielu żywotów by nigdy nie napisano. Mowa tu o kierownikach duchowych. Oni to stoją często za świętymi i błogosławionymi, są stróżami dusz, naziemną jednostką pomocową w szukaniu woli Bożej. Wydaje mi się, że kierownika duchowego można porównać do anioła stróża, który czuwa nad duszą, daje dobre natchnienia, ostrzega, ale przede wszystkim - pomaga w szukaniu dróg przez Boga wyznaczonych do tego, żeby dojść do zbawienia. Taką postacią w historii życia Świętej Gemmy Galgani był niewątpliwie ojciec Germano Ruoppolo.

W Słowniku języka polskiego słowo „apokalipsa” ma cztery znaczenia, w tym „koniec świata przepowiedziany w Biblii, wydarzenia, które niosą chaos i zniszczenie” i „utwór lub obraz, którego tematem jest prorocza, groźna wizja przyszłości”. To one są najpopularniejsze w języku potocznym. Nie każdy użytkownik języka polskiego zrozumie nawet znaczenie podstawowe: „ostatnia księga Nowego Testamentu”, bo nie każdy dziś wie, co to Nowy Testament. Żadne jednak z tych znaczeń nie ma związku z etymologią tego słowa. Czasownik apokalypto w języku greckim oznacza odsłaniać coś, zdejmować z czegoś zasłonę. Apokalipsa jest więc odsłonięciem tego, co zakryte, objawieniem.

Na krótko przed śmiercią św. Paweł od Krzyża pragnie, aby o. Wincenty Strambi był blisko niego. Schorowany założyciel pasjonistów potrząsa czule jego rękami i wpatruje się w jego oczy. „Ojcze Wincenty - mówi mu - polecam ci to Zgromadzenie”. Już to zdanie mocno zdziwiło zakonnika, ale za chwilę usłyszał następne, jeszcze bardziej zdumiewające. „Będziesz czynił wielkie rzeczy, będziesz czynił wielkie dobro”. Wincenty ma wówczas dopiero trzydzieści lat, a pasjonistą jest od sześciu. Nie brakuje dojrzałych, doświadczonych, wzorowych zakonników. Paweł chce jednak powierzyć swoje zgromadzenie jemu. I dobrze ocenia go założyciel. Wincenty bowiem to zakonnik, który oświecał początki swojego Zgromadzenia nauką i dobrocią; biskup, który był przykładem heroicznej wierności papieżowi.

W nauczaniu św. Pawła od Krzyża, obok głębokiego rozważania Męki Pańskiej, kluczowe miejsce zajmuje temat modlitwy oraz pełnego przyjęcia Woli Bożej. W tym duchu św. Paweł zachęcał do „mistycznej śmierci”, prowadzącej do jedności duszy z Bogiem, czego owocem jest duchowe odrodzenie i narodziny Chrystusa w sercu człowieka. Ojciec Costanzo Brovetto, znawca duchowości pasjonistów, podkreśla, że św. Paweł od Krzyża w swojej doktrynie duchowej łączył zachętę do mistycznej śmierci z obietnicą wewnętrznego Bożego Narodzenia.

Syn Boży stał się człowiekiem, aby zbawić ludzi, którzy odeszli od Boga przez grzech. Stale to podkreślają źródła Objawienia. Owszem, były i inne cele wcielenia Syna Bożego: uwielbienie Boga, pouczenie ludzi o prawdzie Bożej, przykład, jaki Chrystus miał nam zostawić przez swoje życie, ale na pierwszym miejscu w Piśmie Świętym i w Tradycji występuje stwierdzenie, że Bóg przyszedł na świat, żeby odkupić grzesznego człowieka. Dzieciątko, które rodzi się z Najświętszej Dziewicy w stajni betlejemskiej, to Zbawiciel świata!