Doğruca ormana saptı. Yoğun ağaçların arasından geçip gidiyordu.

Sofie, rahat bir nefes aldı.

-"Beni korkuttun."

"Çelik bir duvardan bile,geçsek bir şey hissetmezdin."

-"Öyleyse çevreyle ilişkimizde içi boş ruhlarız biz."

"Hayır, her şeyi ters çevirdin sen şimdi. Çevremiz bizim için içi boş bir masal."

-"Bunu biraz daha açıklasan iyi olur."

"İyi dinle o zaman. Ruhun,su buharından bile daha 'geçirgen' olduğu anlayışı çok yaygın bir hatadır. Oysa bunun tam tersidir doğru olan. Ruh buzdan bile daha katıdır."

-"Bunu hiç düşünmemiştim."

"Öyleyse bir öykü anlatayım sana. Bir zamanlar meleklere inanmayan bir adam varmış. Ama günün birinde, ormanda çalışırken, bir melek çıkmış karşısına."

-"Sonra?"

"Birlikte yürümüşler biraz. Sonunda adam meleğe dönüp demiş ki: 'Evet, meleklerin var olduğunu kabul etmek zorundayım. Ama siz bizim gibi tam anlamıyla birer varlık değilsiniz.'

Melek 'Ne kastediyorsun bununla?' diye sormuş. Adam cevap vermiş: 'Demin yolumuza koca bir kaya çıktı. Ben etrafından dolanmak zorundaydım, oysa sen içinden geçiverdin. Yolumuzu devrilmiş bir ağaç kestiğinde de,ben tırmandım, sen dümdüz devam ettin.' Melek şaşmış bu cevaba. Demiş ki: 'Ya demin bir bataklığa geldiğimizde ne oldu fark ettin mi? Orada ikimiz de sisin içinden geçebildik. Çünkü ikimiz de sisten çok daha yoğun bir yapıya sahibiz."

- "Yaa..."

"İşte biz de böyleyiz Sofie. Ruh çelik kapılardan bile geçebilir. Ne tanklar ne de bombardıman uçaklar,ruhtan oluşan birşeyi parçalayabilir."

-"İlginç bir düşünce bu."