"Ég fékk frí til að fermast í kirkjunni.  Eftir athöfnina fór ég niður í fjöru þar sem var beðið eftir mér og farið var gegnum brimskaflinn fyrir utan á opnum bátnum."

eins og segir i sögunni af Góða dátanum Svejk að flugurnar á knæpunni Bikarnum dirfðist að skíta á myndina af keisaranum sem leiddi af sér að knæpueigandinn fékk á sig fangelsisdóm.

Víst má segja að atlaga var gerð; á síðustu dögum árins sem kvaddi, að þöggununni.

Vikur nú sögunni aftur að miðaldra heimilisföðurnum.  Þegar hann sá hvað leiðréttingarforritið hafði sent frá sér í hans nafni varð hann sem fyrir eldingu.   Í stað krúttlegra jólakveðju um Gleðileg jól...stóð orðrétt: Eðlilegt hól.  Guð gefi þér herfilegt hár.  Klökkur yfir liðnum tárum.

Eldri bræður mínir voru hjálplegir við að standa á ristinni og tágberginu til að stækka fætur mína.  Þannig að ég mátaði vel í jólaskóna.

Ganga stífluhringin með Leonard Choen eða Antony and Johnsson er eitthvað sem kemst næst því að....

Það hvarflaði að mér að henda í eitt You Tube kennlsu myndband eftir að ég fann pottþétt ráð að geyma snúrur í kassa svo vel færi.

Það væri nóg að sjá mig og skynja að minn líkami væri ekki fengin úr Cocopuffs pakka sem tekin væri úr hillu einhvers stórmarkaðs.  Hann væri mótaðaður af “listamanni” með útefllingum og öllu, reyndar með “one pack” en það væri á dagskránni að móta og bæta þar um svo um munaði þegar rétti tíminn gæfist til þess.

Að gefa einhverjum illt auga þótti/og þykir eitthvað sem viðkomandi gæti tekið frá þeim sem gefið var illt auga.

Aldrei var ýtt úr vör í eigin mætti heldur mætti þess sem gaf og þess sem tók. Það var gefið og það var tekið og alltaf skildi farið með sjóferðarbæn áður en Ægisdætur kysstu boðung og kinn.  Ólgandi sjór, ólgandi vindur, ólgandi hjarta tókust á um hver hefði betur, mátti vart sjá og skynja hver óttaðist hvern og hvernig sagan skrifaði sig í vitund okkar.