توصیه حضرت عبدالبهاء به ایران و ایرانیان جدیتی عظیم در راه ایجاد یک تقلیب عمیق فرهنگی بود تا خردگرایی، حاکمیت قانون، تعلیم و تربیت عمومی، ترقی و اتساع صناعت و زراعت، پیشرفت‌های علمی و اقتصادی و تجاری، تحسین اخلاق و آداب و بذل همت و مقاصد ارجمند، محبت به هم‌نوع و وحدت و برابری انسان‌ها، آزادی فردی، تساوی کامل زن و مرد و استحکام زندگی خانوادگی تحقق یابد و اجتماعی پیشرو شکل گیرد.
گزیده‌ای از سخنرانی آقای دکتر فریدون جواهری در سی‌ و سومین کنفرانس دوستداران فرهنگ ایرانی - بخش دوم.

«شرایط امروز دنیا به مانند شرایط جمعیتی از پیشینه‌های مختلف می‌ماند که وارد سرزمینی جدید شده ولی نقشه‌ای از جزئیات آن سرزمین ندارد تا با استفاده از آن طرحی منسجم برای سکونت و رفاه و آسایش همگانی بریزد. وضعی که البته موجب بروز نگرانی‌ها، سردرگمی‌ها، اختلافات و مشکلات فراوان دیگری خواهد شد. معادل این نقشه در رابطه با وفق دادن شرایط امروز زندگی با تحولات اخیر در عالم یک چهارچوب عمل جهان‌شمول است.»
گزیده‌ای از سخنرانی آقای دکتر فریدون جواهری در سی‌ و سومین کنفرانس دوستداران فرهنگ ایرانی - بخش اول.

انتصاب یک هدف مشخص به خداوند عملی نیست. دین یک دارویی برای بیماری‌های امروزه، هدف الهی برای این دورانه. هدفی که معمولا در طول پانصد تا هزار سال متحقق شده، این دارو برای شفا یافتن بوده و ای بسا که پزشک برای فردا یک داروی ویژه را تجویز کند به فرموده حضرت بهاءالله: «رگ جهان در دست پزشک دانا است. درد را می‌بیند و به دانایی درمان می‌کند، هر روز را رازی است و هر سر را آوازی. درد امروز را درمانی و فردا را درمانی دیگر...»
گزیده‌ای از سخنرانی آقای پویا موحد در سی‌ و سومین کنفرانس دوستداران فرهنگ ایرانی - بخش چهارم و آخر.

ما در ایران حتی در معنایی دست کم در خاورمیانه به یک جنبشی نیاز داریم که بتوانیم به این تفرقه‌های ویرانگر و دشمنی‌ها غلبه کنیم و بتوانیم وحدت و صلح و رفاه را بر یک اساس محکمی تاسیس کنیم و یک تقسیماتی مثل ایرانی، افغاتستانی، عراقی، ترک، بلوچ، کرد، ثروتمند، فقیر، شهری، روستائی و امثال این‌ها این جنبش را تکه پاره نکند.
گزیده‌ای از سخنرانی آقای پویا موحد در سی‌ و سومین کنفرانس دوستداران فرهنگ ایرانی - بخش سوم.

«ظهوری که حضرت بهاءالله منبع و محور آنند هیچ یک از ادیان پیش از خود را ابطال نمی‌کند و سعی ندارد حتی اندکی خصایص آن‌ها را مغشوش کند یا آن‌ها را بی‌ارزش جلوه دهد. این نه آئینی است که در اظهار حقایق خود التقاتی باشد و نه در ترکیب و ادعاهای خود ره نخوت می‌پیماید. حقایق آن، حول این محور بنیادی شکل گرفته‌اند که حقیقت دینی مطلق نیست بلکه نسبی است.»
گزیده‌ای از سخنرانی آقای پویا موحد در سی‌ و سومین کنفرانس دوستداران فرهنگ ایرانی. بخش دوم.

در این گفتار می‌خواهم به بعضی از پرسش‌های تازه که در ارتباط با موضوع دین در بحبوحه این ایام برای ایرانی‌ها مطرح شده بپردازم و مواجهه با این پرسش‌ها را برای بهائی‌ها به ویژه فرصت مهمی می‌دانم چون به این واسطه توانسته‌اند وقت بیشتری از درک خودشان از حال و آینده جهان را با هم‌وطنانشان در میان بگذارند، مطالبی که تا الان شاید شنونده‌های زیادی نداشته.
گزیده‌ای از سخنرانی آقای پویا موحد در سی‌ و سومین کنفرانس دوستداران فرهنگ ایرانی. بخش اول.

انسان‌ها صرفا به دلیل این که موجوداتی با توانایی انتخاب عقلانی هستند واجد حقوق بشر نیستند بلکه به دلیل این که موجوداتی روحانی هستند که توانایی انعکاس صفات الهی مانند عشق، خلاقیت و نیکوکاری را دارند. مبنای حقوق بشر اعطای صفات، فضائل و توان‌مندی‌هایی هست که خداوند بدون تبعیض جنسیتی، نژادی و عقیدتی و قومی به بشر عطا کرده است.
گزیده‌ای از سخنرانی خانم سیمین فهندژ در سی‌ و سومین کنفرانس دوستداران فرهنگ ایرانی. بخش دوم.

در صحبت امروز، من تاریخ حقوق بشر و گسترش آن را ارائه نخواهم کرد، چون این چیزی هست که می‌شود به طور مستقل تحقیق کرد. اما به جای آن برخی افکار شخصی خودم را درباره اصولی بر اساس آثار بهائی که ممکن است به درک عمیق‌تری از موضوع حقوق بشربه ما کمک کند با شما در میان می‌گذارم. گزیده‌ای از سخنرانی خانم سیمین فهندژ در سی‌ و سومین کنفرانس دوستداران فرهنگ ایرانی. بخش اول.

بخش اول سخنرانی با عنوان «ایران در آستانه بلوغ ملی و تجدید حیات فرهنگی» که در بیست و هفت‌امین کنفرانس سالانه انجمن دوست‌داران فرهنگ ایرانی در سال ۲۰۱۷ میلادی و در شهر شیکاگو - آمریکا توسط دکتر بهروز ثابت ارائه گردید.

جامعه بشری که در مسیر تحول اجتماعی از مراحل طفولیت گذشته و در آستانه ورود به مرحله بلوغ است در این دوره در حال خروج تدریجی از تاریکی تمدن و نظم کهن و ورود به روشنایی نظم و تمدنی جدید است، ما در آستانه عصر و دوره‌ای هستیم که در آن اضطرابات و تشنّجات اجتماعی اقتصادی و محیط زیستی نتیجه عملکرد مدنیّت کهنه و فرسوده است که از قبول مقتضیات و شرایط جدید زندگی انسانی سرباز زده است و می‌خواهد دنیای جدید را با همان اصول و روش‌های کهنه ملیت‌گرایی افراطی و مرزهای بسته و فرصت‌طلبی و رقابت ناسالم و استثمار منابع طبیعی و محیط زیست اداره کند.
بخش دوم و پایانی گزیده‌ای از سخنرانی آقای دکتر سهراب کورش در سی و دومین کنفرانس سالانه دوست‌داران فرهنگ ایرانی به صورت مجازی.