Ben durgun ruhları taşıyamadım, anlatamadım vaktin dolduğunu

Bulutu unutulmuş bir gökle sırdaş olup, anlatamadım suların kabardığını,

Fırtınanın taştığını

Toprağın kıvrıldığını, çatladığını taşların

Her gece paylaşılan bir yüzden sarardığını uykularımın...

Binlerce kez yanılmanın yorgunluğu

Bir yabancının ruhunu alkışlayıp, okşayarak,

Akarsu havuzlarına, karlı yamaçlara, sarnıçlara, yeniden parıldayacak bir hayatın ateşini

Yakmaya yetmiyordu

Ama sen, ilk kez bulmanın sarhoşluğu...

Taşkın bir hayatın, ürkek ve zamansız yolculuğu

O kadar uzak

Ve o kadar korkulu mutluluğu

Evet, taşıyamadım durgun ruhları,

Taşıyamazdım,

Tanıyamadım bir böceğe yaslı adımları yankılayan kapıları

(adım ve kapı ve yankı bendim gerçi)

Filiz süren, kabuk değiştiren...

Yenilenen her ağaca yanaşamadım,

Beni bilen bir bakıcı çıksa,

Bir sahtekar tutup yaşadığımı haykırsa,

Ortaya konsa benden artan bana,

Şaşırmazdım, hatırlanmaz aldanmazdım

Bütün sözlerin yanılacağını

Zamansız bir kuşkuya düştüm ben...

Aldandım pencereye vuran gürültülerde,

Aklım karıştı, rehber olamadım örümceklere,

Bir ejder ritmi kolladım hep sana ulaşan kıyılarda

Anla,

Kendime kurulan bir tuzağım ben

Yetişemem taş kemerleri aşan yorgancıya,

Silemem,

Gözümden gitmez o dağın yolculukları

İşte yalnız sana söylenen bir sözüm ben

Bak, günlerdir güneşi utandıran bir yangınla örtülü içim dışım

Ah, çıkar artık geceyi beni ayıltan ağzından

Geçeyim toz zerreleri,

Ah, yalnız sana söylenmiş bir sözdüm ben...