Sputnik Ellada

Πειθαρχία, θέληση και στοχοπροσήλωση είναι τα τρία χαρακτηριστικά που διακρίνουν τη 18χρονη Αλβιόνα Μάντσο, τη σημαιοφόρο, απόφοιτη πλέον, του 2ου Γενικού Ενιαίου Λυκείου της Νέας Ιωνίας. Ο πενταψήφιος αριθμός που έμελλε να την εισάγει πρώτη στο τμήμα Πληροφορικής του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών είναι τα 18.750 μόρια, βαθμολογία που πέτυχε χωρίς κανένα φροντιστήριο ή άλλη ενισχυτική διδασκαλία.

«Μια φορά κι έναν καιρό, ζούσε σε μια παράξενη χώρα μια νεαρή δασκάλα που την έλεγαν Άννα. Η Άννα μόλις τελείωσε τη σχολή της, όπως της είπαν, έδωσε κάποιες εξετάσεις για να αποδείξει πόσο καλή δασκάλα ήταν. Μετά από λίγο καιρό, μπήκε σε ένα μεγάλο κτίριο που έγραφε απέξω ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ για να δει αν μπορούσε επιτέλους να διδάξει σε ένα σχολείο, το όνειρό της από παιδί».

Κάπως έτσι ξεκινάει το παραμύθι που σκαρφίστηκε η αναπληρώτρια καθηγήτρια Αγγλικών, Γεωργία Χαρίτου, σε μια προσπάθεια να εξηγήσει στα τρία της παιδιά τί δουλειά κάνει. Έχει τίτλο «Η φτερωτή Άννα Πληρώτρια» κι είναι μια γλαφυρή (και καυστική) περιγραφή όσων συμβαίνουν στις ζωές των δεκάδων χιλιάδων αναπληρωτών εκπαιδευτικών στη χώρα μας.

Το 2011, η έμπειρη προπονήτρια μπάσκετ Αθηνά Ζέρβα αναλαμβάνει την Εθνική Ομάδα Κωφών Γυναικών. Μια καλοκαιρινή νύχτα πέφτει στο Παλέρμο και ένα μοιραίο λέι-απ χάνεται. Σήμερα, 9 χρόνια μετά, η ίδια θυμάται το πρώτο της σουτ σε ένα ανοιχτό γήπεδο της Λάρισας, τότε που πρωτο-έπιασε την μπάλα, μην έχοντας ιδέα για το άθλημα. Μιλάει για τα «μάτια» της μπάλας ονόματι Σούζι, για την ειλικρίνεια της νοηματικής γλώσσας αλλά και για τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν όλες μαζί μέχρι την κατάκτηση των τριών σερί χρυσών μεταλλίων. Εξηγεί πώς της κόλλησε το παρατσούκλι «μαμά κότα» και μοιράζεται την αγωνία του πάγκου μόλις ξεκινήσει ο «πόλεμος» στο παρκέ.

Την Κυριακή, 10 Φεβρουαρίου 2002, η Ελένη Καλλιγέρου έβγαλε για λίγα δευτερόλεπτα τη μάσκα προστασίας από το πρόσωπό της και φύσηξε τα 18 της κεράκια. Γύρω της, γιατροί και νοσηλευτές της Μονάδας Μεταμόσχευσης Μυελού των Οστών, του νοσοκομείου «Ευαγγελισμός». Μόλις λίγες μέρες πριν, ένας άγνωστος άνδρας από την Κύπρο της είχε χαρίσει ζωή, δίνοντάς της από τα δικά του υγιή αιμοποιητικά κύτταρα.

Ο Χάρης Βεκρής γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Σύρο, εκεί όπου μέχρι και σήμερα διατηρεί ένα σπίτι που μυρίζει γλυκάνισο. Από το μεθυστικό αυτό άρωμα ξεκίνησε η αγάπη του για το ούζο. Μεγαλώνοντας έμαθε να εκτιμά την καλή παρέα γύρω από το τραπέζι, τον θαλασσινό μεζέ και το εθνικό μας ποτό. «Με φίλους, μεζέ και ούζο είμαστε πλήρεις», λέει χαρακτηριστικά, δίνοντας μια ελαφρώς διαφορετική εκδοχή της πυραμίδας των ανθρώπινων αναγκών, θεωρίας του ψυχολόγου Αβραάμ Μάσλοου.

Ο Θοδωρής Χατζηκωνσταντής μετράει 927 ημέρες καθαρός από τυχερά παιχνίδια και 360 ημέρες καθαρός από αλκοόλ. Είναι περήφανος που κατάφερε αυτό που φαινόταν ακατόρθωτο, νιώθει τυχερός που ανέκτησε τον αυτοσεβασμό και τη διάθεση να δημιουργήσει μια όμορφη σχέση με την κόρη του. Άλλο που δεν πρέπει να χρησιμοποιεί τη λέξη «τύχη».

Διδάσκεται το φλερτ;

Ο Χρήστος Παπανίκας περιγράφει τον νεότερο εαυτό του ως ένα εσωστρεφές και ντροπαλό αγόρι που αισθανόταν εξαιρετικά άβολα μεταξύ άγνωστων ανθρώπων. Όταν δε, τύχαινε να βρεθεί απέναντι από μια κοπέλα που του άρεσε, τη χάζευε σαν να μετράει κουμπιά σε πιλοτήριο. Αντιμέτωπος με τον φόβο της απόρριψης, αδυνατούσε να τολμήσει το πρώτο βήμα, να πλησιάσει και να εκφράσει ερωτική πρόθεση. Πώς τιθασεύεται αυτός ο φόβος που ακινητοποιεί τα πόδια και στεγνώνει το στόμα;

Αυτό το podcast είναι αφιερωμένο στη μητρότητα και πώς αυτή βιώνεται από δύο γυναίκες διαφορετικών γενεών, την Αλεξάνδρα και τη Βιργινία.

Ποια ήταν η πρώτη στιγμή που ένιωσαν μητέρες και τι θυμούνται από τον πρώτο τοκετό; Ήταν επαρκώς προετοιμασμένες να αναλάβουν τον γονεϊκό ρόλο; Μπορεί, άραγε, κανείς να προετοιμαστεί επαρκώς για τον ερχομό ενός παιδιού στο σπίτι; Υπάρχουν σκέψεις που δεν τόλμησαν να μοιραστούν ούτε με τον σύντροφό τους; Πόσο μόνες αισθάνθηκαν και γιατί κουβαλούν ενοχή;

Η Αλεξάνδρα μετράει περισσότερα από 15 χρόνια ως ψυχολόγος. Πέρα και πάνω απ’ όλα αγαπάει πολύ τους ανθρώπους και τις ερωτικές ιστορίες που μοιράζονται μαζί της απλόχερα. Όλοι, άλλωστε, τείνουν να μιλούν πιο ανοιχτά σε έναν ψυχολόγο! When it comes to love, ποιες σκέψεις βασανίζουν συνηθέστερα άνδρες και γυναίκες; Πώς ορίζεται ο έρωτας και πόσο ευάλωτους μας καθιστά; Ποιες συμπεριφορές τον διώχνουν και ποιες τον φουντώνουν; Τι φοβούνται περισσότερο οι ερωτευμένοι και ποια είναι τα συχνότερα φάουλ που κάνουν; Το «Thank you, next» είναι μάστιγα της εποχής; Και τελικά, με τί μας αφήνει μια ιστορία αγάπης, αν δεν έχει happy end; Πάτα play και άκουσε:

Η Νικολέτα Κίτσιου τραγουδάει εδώ και 2 χρόνια στον δρόμο. Επιλογή, ανάγκη, ή και τα δύο; Με την Παράκληση του Αλκίνοου Ιωαννίδη ξεκινάει κάθε live της. «Έλα και κάνε μουσική την τρέλα που με διαφεντεύει». Είτε εισπράξει χειροκρότημα είτε όχι, ευχαριστεί όλα τα έμψυχα και άψυχα όντα που άκουσαν το τραγούδι της. Άλλωστε, ο δρόμος δεν έχει πάντα κόσμο, έχει όμως δέντρα πουλιά και παγκάκια. Την πρώτη φορά που της άφησαν λεφτά την έπιασε νευρικό γέλιο. Ένα «είσαι φάλτσα» τής στοίχισε κάποτε τον ύπνο της, ένα «είσαι ο πολιτισμός μας» την ανατριχιάζει ακόμα. Πάτα play και άκουσε την ιστορία της.