W niniejszym odcinku (zapewne nie ostatnim na ten temat) zagłębiamy się w temat starości i długości życia. Zastanawiamy się, dlaczego kulturowo dążymy do wiecznej młodości i dobrostanu, skoro natura ma dla nas inne plany. Wyjaśniamy, że starzenie to ewolucyjny efekt uboczny, a głównym celem organizmu jest przekazanie genów. Wspominamy o teorii „samolubnego genu” Richarda Dawkinsa, gdzie jednostki są tylko „futerałami” dla genów, oraz o koncepcji antagonistycznej plejotropii Williamsa – geny korzystne w młodości mogą szkodzić później. Sygnalizujemy też teorię hiperfunkcji (szlaki mTOR, IGF) oraz akumulacji mutacji, które tłumaczą zużywanie się organizmu. Dowiecie się, dlaczego natura zostawia nas samym sobie po spełnieniu reprodukcyjnej misji. To pierwsza część naszej rozmowy, w której otwieramy drzwi do bardziej szczegółowych wyjaśnień fizjologicznych mechanizmów starzenia w kolejnym odcinku lub odcinkach.