Çocukken duyduğumuz bazı sözler, yetişkinliğimizde hâlâ bizimle konuşmaya devam ediyor olabilir. Başarı, sevgi, onay, eleştiri ve yetersizlik duygusu üzerinden öğrendiğimiz ilişki biçimleri zamanla kendi iç sesimize dönüşebilir.

Bu bölümde geçmişin bizi nasıl etkilediğini, özdeğerimizi neden başkalarının onayına bağlayabildiğimizi ve bize yapılan davranışları farkında olmadan başkalarına nasıl aktarabileceğimizi konuşuyorum. Ama asıl soru geçmişte ne yaşadığımız değil: Bugün biz ne yapıyoruz?

Gelecekte ne olacak diye sormak yerine, ne olursa olsun onunla karşılaşmaya hazır mıyız diye sormalıyız.

İyi bir lider, düşmanı yenmenin bir zafer olduğunu bilir, ancak daha büyük zaferin düşmanlığı yenmek olduğunun da farkındadır. "Yurtta sulh, cihanda sulh."

"Bu yüzden öncelikle görünüme kapılmamaya çalış, zira zaman ve erteleme fırsatı yakalarsan, daha kolay bir şekilde kendinin efendisi olacaksın."

Yaşadığımız sıkıntıların kaynağında, kavramlara verdiğimiz anlamlar yatıyor olabilir mi? Ayrıştırıcı zihnimiz bizi birlikten koparıp ikiliğe yöneltiyor olabilir mi?

Başkalarının erdemsiz davranışları karşısında nasıl bir tutum almalıyız? Kötülüğü yapan kişiyi düşman olarak görmek yerine, cehalet içinde ve değişime açık biri olarak görmek; kendi iyiliğimizi korurken insandan umudu kesmemek üzerine.

Her şeyi dönüştürme gücüne sahibiz.

Bazı küçük şeyler insanın hayatını değiştirebilir mi?

"Uyaran ve tepki arasında bir boşluk bulunur. O boşlukta bizim tepkimizi seçme kudretimiz yatar."

Davranışlarımız bize mi ait, bahanelerimize mi? Bizi biz mi kontrol ediyoruz, yoksa bize istediğini hissettirenler mi?