In de zevendelige podcast 'Plaatpraat' vertel ik, Marcel Verreck (tekst en muziek, rechts op de foto), met Boele Weemhoff (opname, arrangementen, productie, links op de foto) over mijn album 'De Liefde nog veel meer'.
Het album is te beluisteren op o.a. Spotify en YouTube en bevat zeven liedjes over zeven bronnen van liefde.
Deel 4: 'Mahoniebruine ogen'.
Over de verre liefde, hier gesitueerd ergens in Portugal. Een filmisch lied, met een meezingrefrein. Maar ook over de liefde voor het onverwachte, de dingen lopen vaak heel anders dan je vooraf had bedacht.
De tekst:
Mahoniebruine ogen
De trein naar Lissabon was boordevol en bloedheet
O, ik verlangde naar de zee
Ik zag hem liggen en ik deed mijn rugzak om en
Daar stond ik op een klein station
Het was nog lang niet Lissabon
Maar er was zon en zee
Ik vond een kamer, viel in slaap, want ik was doodmoe
Toen ik ontwaakte was het nacht
Ik ging naar buiten en liep naar de boulevard toe
Daar zag ik vlammen op het strand
Een kampvuur bij de waterkant
En mensen er omheen
Vriend, kom bij het vuur
De wijn is niet duur
De vis hangt al te drogen
Zwoel is de nacht
Het leven een lach
En twee mahoniebruine ogen
Mahoniebruine ogen
Natuurlijk ben ik nooit in Lissabon gekomen
Want ik dronk elke avond niet zo dure wijn
Lag overdag in het zachte zand te dromen
Want ’s avonds zou ze er weer zijn
Dan zat ze naast me, lief en klein
Maar ik kreeg nooit een zoen
Het leek te mooi om meer te worden dan verlangen
Maar op een avond ging ze mee
En bij het afscheid had ze tranen op haar wangen
Ze schreef me later nog een brief
Ik woonde te ver, maar was wel lief
Ik dacht nog vaak aan toen
Vriend, kom bij het vuur
De wijn is niet duur
De vis hangt al te drogen
Zwoel is de nacht
Het leven een lach
En twee mahoniebruine ogen
Mahoniebruine ogen
’t Was opeens dertig jaar later
En ik moest naar Lissabon
In de trein zag ik het water
Ik stapte weer uit op dat station
Een jonge vrouw gaf mij de sleutel
Van mijn oude kamer van fortuin
Toen ze lachte, zag ik haar ogen
Ze waren mahoniebruin
Ik zei: ik was hier ooit, ik kom uit lage landen
Zijn er nog vuren op het strand?
Ze lachte
Ze zei ik denk dat er vanavond één zal branden
‘k Zag toen ik aankwam op het strand
Een dame bij de waterkant
Ik kreeg meteen een zoen
Ze zei: ik wist wel dat je ooit een keer zou komen
Mijn lieve dochter had gelijk
Zij loopt al jaren van jouw komst te dromen
Ik denk wel dat je het al zag
Ze heeft precies dezelfde lach
Als die jij had toen hier
Vriend, kom bij het vuur
De wijn is niet duur
De vis hangt al te drogen
Zwoel is de nacht
Het leven een lach
En twee mahoniebruine ogen
Vier mahoniebruine ogen
Bezetting:
Marcel Verreck:
Zang
Boele Weemhoff:
Accordeon, Basgitaar, Electrische gitaar, High string gitaar, Percussie, Piano, Spaanse gitaar, Western gitaar, Wurlitzer
Liedjes opgenomen in 2025 in Studio Boele
Liedjes gemasterd in 2025 in Blaisdell Studio
Podcast opgenomen in december 2025.
