Susamış güneş, yamaçlarda gezinir erken

Bir şehrin gövdesi, kırılmış saksılar ve ben

Ürpertiyle insan öpüp, sarstığımdan yüreğimi

Ve ben öldüm öyle küçük şeyler yüzünden

Aldanmayı, her yeni buluşmayı

Hüzün sayıyorum çiçek öpmeyi, kuş koklamayı

Yaşamak...anlıyorum duygularımın terlemesini

Denizi ve göğü aşkla içime katmayı

Sesim çıkmaz okşadığım köpekleri alıp götürseler

Anıları çoğaltmaktan başka ne işe yarar bu?

Gece olunca akmak, sabah olunca susmak öğleye

Acemi olmak, öyle sanılmak, sevişmek

Kendimizi eskitmek, bir bir hatırlamak kendimizi

Ben öldüm, direnmekten, sesimi tutmaktan

Mutsuzluğumu seviyorum, konuşkan alkolü de, bırakılmış

Yalnızlığım, yalnızlığım benim...

Her giden günün kokusu yıpratır beni

Ürkek düş, alıngan aşk, savrulmuş şarkılar

Ve ben çok öldüm, çoktan karıştım sulara