Superhond

4.700 hondenbazen, bijna 17.000 chatberichten en drie avonden vol verhalen, inzichten en kleine overwinningen. Woef Wonderland bracht hondenliefhebbers samen die allemaal hetzelfde verlangen delen: meer rust, vertrouwen en plezier met hun hond.

Vanuit Australië zette iemand zelfs midden in de nacht haar wekker om erbij te zijn. Anderen sloegen een koorrepetitie over. En na de laatste avond kwam opvallend vaak dezelfde vraag: "Sofie, wat moeten we morgen doen?"

Wat begon als een gratis online hondenevent, groeide uit tot een warme ontmoeting tussen duizenden hondenbazen. Met heel wat gelach, soms tranen en vooral het besef dat je niet alleen staat wanneer het met je hond moeilijk loopt.

Ook achter de schermen gebeurde er van alles. Terwijl ik de livesessies voorbereidde, pakten mijn team, mijn man, kinderen en familie Island-boxen in. Mijn papa kreeg de plakband niet open, er werd muziek gedraaid en stevig gelachen.

En tussen al die bedrijvigheid voelde ik vooral hoeveel mensen mee hun schouders onder Woef Wonderland zetten.

En wat doen we morgen?

Dat was misschien wel de mooiste vraag na drie avonden Woef Wonderland. Want wanneer je ontdekt dat er opnieuw mogelijkheden zijn met je hond, wil je natuurlijk verder.

Daarom nodig ik je graag uit in de Super Squad.

Met online lessen die je opnieuw kunt bekijken, live begeleiding en een warme community bouwen we verder aan wat jij en je hond nodig hebben. Niet met als doel een perfecte hond te krijgen. Wel om opnieuw samen te kunnen genieten van het leven.

3 inzichten die je meeneemt uit Woef Wonderland

1. De Rustbaai: rust begint niet bij nóg meer beweging.

Een hond die rustig ligt, is niet noodzakelijk een hond die écht ontspant.

Misschien houdt hij met één oor alles in de gaten. Staat hij op zodra jij beweegt. Of voelt hij zich verantwoordelijk voor iedere bezoeker die binnenkomt.

Tijdens onze eerste avond ontdekten we welke rol je hond thuis opneemt. Is hij de bodyguard die je overal volgt? Of de CEO die denkt dat hij het hele huishouden moet regelen?

Je kunt je hond helpen door hem een vaste, rustige slaapplaats te geven, weg van alle drukte. Door zelf het bezoek te ontvangen. En door aandacht te schenken aan de momenten waarop hij werkelijk ontspannen is.

Maar vergeet jezelf niet. Want als jij voortdurend 'aan' staat, kan het voor je hond ook moeilijk zijn om rust te vinden.

2. De Woeftrails: ontspannen wandelen begint al vóór je de deur opent.

Ben jij een planner die alles wil voorzien? Een zorgzame hondenbaas die iedere moeilijke situatie probeert te voorkomen? Of grijp je vooral naar commando's wanneer je hond niet luistert?

Tijdens onze tweede avond ontdekten de deelnemers hoe hun eigen verwachtingen, spanning en gewoontes een wandeling beïnvloeden.

Misschien ben je zo bezig met wat er fout kan lopen dat je nauwelijks nog geniet. Of misschien heb je bepaalde dromen al opgegeven omdat wandelen met je hond te moeilijk lijkt. Lore vertelde hoe ze jarenlang droomde van haar hond Finn in de klas. Een droom die ze bijna had losgelaten. Tot ze niet langer alleen naar dat grote einddoel keek, maar de kleine stappen ernaartoe begon te vieren.

Vandaag gaat Fien met haar mee naar school.

3. Het Woefpark: je hond mag kijken, maar hoeft niet overal op te reageren.

Een andere hond. Een fietser. Een tractor achter de haag. Voor sommige honden is iedere prikkel een reden om te blaffen, trekken of ernaartoe te willen. Maar je hond hoeft de wereld niet te negeren. Hij mag gerust kijken naar wat er gebeurt.

De uitdaging is dat hij leert om niet op iedere prikkel te reageren en erop kan vertrouwen dat jij hem begeleidt.

Dat begint bij kleine aanpassingen.

Laat je hond bijvoorbeeld aan de kant wandelen die het verst van de prikkel verwijderd is. Geef hem voldoende ruimte en bouw moeilijke situaties stap voor stap op.

En verwacht niet dat een snoepje of een commando alles oplost wanneer hij al helemaal overprikkeld is.

Waarom kleine overwinningen zoveel betekenen

Tijdens Woef Wonderland kwamen er prachtige reacties binnen.

Een hond die eindelijk diep sliep. Een wandeling die voor het eerst ontspannen verliep. Een hondenbaas die ontdekte dat ze zelf veel meer rust kon brengen.

Maar ook verhalen die me diep raakten.

Zoals Lotte, die bang was dat ze haar hond Alfie zou moeten wegdoen nadat hij haar had gebeten. Of Ritchie, die met haar onzekere dobermann opnieuw bezoek kan ontvangen en samen met andere hondenbazen op pad gaat.

Hun verhalen raken aan mijn eigen ervaring met Roy, de hond uit mijn kindertijd die werd ingeslapen nadat hij iemand had gebeten.

Dat verlies is een belangrijke reden waarom ik vandaag doe wat ik doe.

Ik wil hondenbazen helpen begrijpen waar moeilijk gedrag vandaan komt. Niet alleen reageren op het blaffen, trekken of uitvallen, maar ontdekken wat een hond nodig heeft om zich veiliger en rustiger te voelen.

Drie avonden zijn een begin, geen eindpunt

Na Woef Wonderland kregen we berichten van hondenbazen die al meteen verschil merkten.

En dat is fantastisch.

Maar een hond verandert niet volledig in drie avonden.

Ik vergelijk gedragsverandering graag met een bos vol wandelpaadjes. De paden die je vaak neemt, zijn duidelijk en gemakkelijk begaanbaar. Een nieuw pad maken vraagt tijd, herhaling en geduld.

Zo werkt het ook wanneer je samen met je hond nieuwe gewoontes wilt opbouwen.

De eerste inzichten kunnen snel komen. Maar ze blijven toepassen, ook wanneer het even moeilijker gaat, vraagt oefening en vertrouwen.

En precies daarom vind ik onze community zo waardevol.

Je hoeft het niet alleen uit te zoeken. Je kunt vragen stellen, ervaringen delen, elkaar aanmoedigen en samen de kleine overwinningen vieren.

En aan iedereen die erbij was, meeleefde, berichtjes stuurde of achter de schermen hielp: een dikke merci.

Woef, you can!

Timestamps

- 00:00 – 4.700 hondenbazen en bijna 17.000 chatberichten

- 02:28 – Achter de schermen: familie, team en Island-boxen

- 04:29 – Humor, steun en samen genieten

- 09:07– De drie stops van Woef Wonderland

- 10:03 – De Rustbaai: is jouw hond een bodyguard of CEO?

- 11:59 – Hoe jouw eigen spanning je hond beïnvloedt

- 14:29– Het verhaal van Roy en het ontstaan van de Supermethode

- 18:50 – De Woeftrails: welk type hondenbaas ben jij?

- 23:23 – Kleine stappen vieren en opnieuw durven dromen

- 24:02 – Het Woefpark: leren omgaan met prikkels

- 26:41 – De kracht van een warme hondencommunity

- 29:10 – Waarom werken aan de oorzaak van gedrag belangrijk is

- 31:23 – Samen verder groeien in de Super Squad

Je hond kan zitten, liggen en wachten. Maar zodra de deurbel gaat, er bezoek komt of je samen buiten bent, lijkt hij alles vergeten.

Hij blaft, springt op, trekt aan de lijn of reageert op alles wat beweegt. En jij probeert hem voortdurend bij te sturen.

Dus ga je meer oefenen. Misschien schakel je een hondentrainer in. Of je begint situaties te vermijden omdat je niet weet hoe je hond zal reageren.

Maar wat als je hond niet nóg meer commando's moet leren, maar vooral moet ontdekken dat hij niet alles zelf hoeft te regelen? Dat was precies de uitdaging van Walter, de Engelse cockerspaniël van Arnaud.

Het was "de Grote Walter Show". Walter had zichzelf zowat benoemd tot CEO van het gezin, bodyguard van zijn baasjes en crisismanager van de hele omgeving.

Van de Grote Walter Show naar samen genieten

Vandaag wandelen Arnaud en Sofie ontspannen met Walter. Ze gaan samen joggen, wandelen in groep met andere honden en kunnen hem in geschikte omstandigheden zelfs loslaten. Ze hoeven niet langer iedere moeilijke situatie te vermijden.

Je past je plannen aan omdat je hond niet mee kan. Je twijfelt of je hem wel naar familie kunt meenemen. Of je hebt al zoveel geprobeerd dat je niet meer goed weet wat nog zou kunnen helpen.

Dan wil ik je vooral dit meegeven:

Het doel is geen hond die alles perfect doet. Het doel is een hond waarmee jij het leven kunt leiden dat je graag samen wilt hebben.

En daarvoor hoef je niet voortdurend nieuwe trucjes te oefenen.

Je mag leren begrijpen wat je hond nodig heeft, hoe je hem duidelijke grenzen geeft en hoe je samen meer rust en vertrouwen opbouwt.

Precies daarbij help ik je in de Super Squad. Met een combinatie van online uitleg en live begeleiding, zodat je niet alleen weet wat je kunt doen, maar ook waarom.

3 dingen die je meeneemt

1. Een hond die zijn commando's kent, kan nog altijd moeite hebben met rust.

Walter leerde razendsnel zitten en andere basiscommando's. Maar rustig blijven wanneer er bezoek binnenkwam of een andere hond passeerde, was een heel ander verhaal.

Dat is het verschil tussen een oefening kunnen uitvoeren en weten hoe je met een situatie omgaat. Waarom reageerde Walter zo fel? Waarom bleef hij voortdurend alert? En hoe kon Arno hem meer duidelijkheid geven?

2. Kleine veranderingen in je dagelijkse gewoontes maken een groot verschil.

Hij kreeg een vaste plaats in huis. Wanneer de deurbel ging, hoefde hij niet meer als eerste bij het bezoek te staan. Hij mocht leren dat niet iedere gebeurtenis zijn aandacht nodig had.

Ook het vertrek voor een wandeling veranderde.

Waar Walter vroeger al bij het zien van zijn tuigje gespannen raakte, nemen ze nu de tijd om rustig te vertrekken. Zelfs wanneer er aan het hek nog een andere hond passeert, wachten ze liever even tot de spanning gezakt is.

Niet alleen bij Walter, maar ook bij zichzelf.

Want hoe vaak vertrekken we zelf gehaast, met ons hoofd nog bij het werk en onze aandacht overal behalve bij onze hond?

3. Vertrouwen groeit wanneer je leert omgaan met moeilijke situaties.

Tijdens hun eerste live groepsles waren Arnaud en Sofie behoorlijk onzeker.

Walter reageerde op de andere honden, piepte, blafte en had moeite om tot rust te komen. Ze waren bang dat hij de moeilijkste hond van de groep zou zijn.

Maar naarmate de les vorderde, werd Walter rustiger. Het kon dus wél.

Dat vertrouwen maakte ruimte voor nieuwe ervaringen. Niet door Walter zomaar in moeilijke situaties te plaatsen, maar door stap voor stap te oefenen met begeleiding.

Woef, you can!

Timestamps

00:00 – De Grote Walter Show: een hond die altijd 'aan' stond  

02:55 – Waarom basiscommando's niet voldoende waren  

04:01 – Leren niks doen: Walters grootste uitdaging  

05:54 – Twijfels over online training en de afstand  

07:39 – Waarom meer trainen niet altijd de oplossing is  

08:41 – De eerste veranderingen thuis: rust en duidelijke grenzen  

11:45 – De eerste live les: onzekerheid, blaffen en overprikkeling  

16:48 – Van schaamte naar verbinding en vertrouwen  

19:03 – De oorzaak van gedrag begrijpen in plaats van symptomen aanpakken  

20:14 – Kleine veranderingen zonder urenlang te trainen  

22:20 – Waarom rustig vertrekken je hele wandeling verandert  

23:03 – Loslopen, groepswandelingen en samen op café  

26:26 – Waarom Arno geen spijt heeft van het traject  

27:22 – Walter mag weer gewoon hond zijn

Je haalt een hond in huis om samen te genieten. Wandelen in de natuur, op vakantie gaan, bezoek ontvangen zonder stress. Maar wat als zelfs een gewone wandeling onmogelijk lijkt? Je hond blaft, valt uit en staat voortdurend op scherp. Je probeert van alles, maar de situatie wordt alleen maar moeilijker.

Dat overkwam Kathleen toen ze Scotty, een adoptiehond uit Spanje, in huis haalde. Op de hondenschool voelde ze zich steeds onzekerder. Ze schaamde zich tegenover de andere deelnemers en zat op een bepaald moment huilend in haar auto. Ze begon zelfs te twijfelen of ze Scotty wel kon houden.

Tot ze ontdekte dat niet alleen Scotty rust en begeleiding nodig had, maar zijzelf ook.

Als leerkracht nam Kathleen heel wat werkstress mee naar huis. Scotty reageerde op die spanning, waardoor ze samen in een vicieuze cirkel terechtkwamen. Hoe harder ze haar best deed om zijn gedrag te veranderen, hoe machtelozer ze zich voelde.

Tijdens Woef Wonderland vielen de eerste puzzelstukjes op hun plaats. Ze leerde anders kijken naar Scotty's gedrag en ontdekte hoe belangrijk rust, structuur en vertrouwen zijn.

3 inzichten die je meeneemt

1. Begin bij rust, niet bij nóg meer training.

Kathleen introduceerde vaste slaapmomenten voor Scotty, met een aparte, prikkelarme ruimte waar hij écht kon ontspannen. Zelf begon ze opnieuw met ademhalingsoefeningen.

Dat bracht meer rust in huis. Want wanneer je hond voortdurend overprikkeld is, wordt het moeilijk om nieuwe dingen te leren.

2. Kijk naar wat je hond nodig heeft, niet alleen naar wat hij doet.

Blaffen, trekken en uitvallen zijn gedragingen die je ziet. Maar wat zit erachter? Heeft je hond voldoende rust? Is de situatie te moeilijk? Mist hij duidelijkheid?

Door die vragen te stellen, kreeg Kathleen eindelijk de houvast die ze zo lang had gemist.

3. Vier de kleine stappen, ook als het nog niet perfect gaat.

Een terrasje doen. Wandelen met een collega en haar hond. Samen gaan zwemmen in het Zilmeer. Bezoek ontvangen zonder dat Scotty volledig over zijn toeren raakt.

Wat voor andere hondenbazen vanzelfsprekend lijkt, waren voor Kathleen en Scotty enorme overwinningen.

En die verdienen minstens evenveel aandacht als wat nog niet lukt.

Het moment waarop alles veranderde

Tijdens haar eerste live sessie bij Superhond kreeg Kathleen de opdracht om Scotty met een losgelaten lijn te laten volgen. Ze was ervan overtuigd dat hij zou weglopen.

Maar Scotty bleef netjes naast haar wandelen.

Kathleen stak haar armen in de lucht. Haar man keek vol verbazing toe. Voor het eerst voelde ze de verbinding en het vertrouwen waar ze al maanden naar verlangde.

Het bijzondere? Haar man had die dag in zijn agenda gezet: "17 uur – nieuwe hond."

Maar uiteindelijk was het niet Scotty die een compleet andere hond werd.

Kathleen leerde zelf rustiger worden, de lat lager leggen, loslaten en opnieuw vertrouwen opbouwen.

Wat als je het even niet meer ziet zitten?

Kathleen vertelt ook hoe eenzaam het kan voelen wanneer het met je hond niet lukt. Je ziet andere hondenbazen ontspannen wandelen, terwijl jij voortdurend op je hoede bent. Je denkt dat iedereen het beter doet.

Binnen de community van Superhond ontdekte ze dat andere hondenbazen met dezelfde onzekerheden worstelen. Ze kon haar moeilijke momenten delen, maar ook haar successen vieren.

Vandaag heeft ze opnieuw een droom: met Scotty een week naar de Ardennen, samen wandelen in de bossen.

Ze zijn er nog niet. En dat hoeft ook niet meteen. Je hond hoeft niet perfect te zijn om samen een mooi leven op te bouwen. En jij hoeft ook geen perfecte hondenbaas te zijn.

Herken jij jezelf in het verhaal van Kathleen? Heb je al van alles geprobeerd en vraag je je soms af of het ooit makkelijker wordt?

Tijdens Woef Wonderland neem ik je drie gratis online avonden mee in een andere kijk op je hond. We werken rond rust in huis, ontspannen wandelen en omgaan met prikkels. Zodat je beter begrijpt wat je hond nodig heeft én welke rol jij daarin kunt spelen.

Woef, you can!

Timestamps

00:00: Waarom wandelen en bezoek ontvangen met Scotty onmogelijk leken

04:55: Woef Wonderland als laatste strohalm

07:57: Hoe Kathleen haar eigen stress leerde herkennen

10:35: Rustmomenten, slaap en ademhalingsoefeningen

14:54: De eerste live sessie en de angst om Scotty los te laten

18:08: Hoe kleine veranderingen thuis het verschil maakten

20:58: Waarom je elke kleine overwinning mag vieren

22:26: Van geen bezoek kunnen ontvangen naar rust in de tuin

25:33: De kracht van een community zonder oordeel

29:28: Waarom de grootste verandering bij Kathleen begon

35:26: Samen verder bouwen aan de droom van Kathleen en Scotty

Thuis hoef je het maar één keer te vragen. Je hond kijkt, komt, blijft of gaat rustig liggen. En dan stap je buiten.

Plots lijkt alles interessanter dan jij. Een andere hond. Een fietser. Kinderen. Een geur in het gras. Je vraagt nog eens. En nog eens. Misschien nét iets luider.

Hij weet dit toch? Waarom doet hij het dan niet? Omdat iets kennen niet hetzelfde is als iets kunnen in elke situatie.

Je hond is buiten niet plots koppig geworden en hij is ook niet vergeten wat je hem geleerd hebt. De oefening is misschien exact dezelfde, maar de omstandigheden zijn compleet anders.

En precies daarmee gaat we verder aan de slag in Woef wonderland, de gratis online driedaagse.

Drie avonden waarin alles samenkomt: rust in huis, ontspannen wandelen en omgaan met prikkels. Niet met als doel dat je hond nooit meer reageert, maar dat jij steeds beter leert zien wat er gebeurt en weet wat je op dat moment kunt doen.

Wat speelt er écht?

Thuis is de wereld van je hond behoorlijk voorspelbaar. Dezelfde ruimtes. Dezelfde geuren. Dezelfde geluiden. Zelfs jij bent voorspelbaar. Je hond kent je gewoontes en weet ongeveer hoe de dag verloopt.

Buiten komt er voortdurend nieuwe informatie binnen.

Een hond in de verte. Een auto die stopt. Spelende kinderen. Een fietser. Een geur die met de wind meekomt. Iets interessants op de grond.

En terwijl jij denkt: kom, gewoon even zitten, probeert je hond al die informatie te verwerken.

Vergelijk het met iemand die jou vraagt hoeveel 7 x 8 is. In je rustige keuken? Geen probleem.

Maar zet je op een druk kruispunt. Laat iemand aan je jas trekken. Een kind roepen. Je telefoon afgaan. Auto’s voorbijrijden. Zorg dat je honger hebt en ergens lekker eten ruikt.

En vraag dan opnieuw: hoeveel is 7 x 8?

Je bent de tafels niet vergeten. Je hoofd is gewoon met veel meer tegelijk bezig.

Dat is precies het verschil.

3 dingen die je meeneemt

1. Vraag niet alleen: “Kent hij dit?” Vraag: “Kan hij dit hier?”

Dat je hond thuis perfect kan zitten, kijken of volgen, betekent niet automatisch dat hij dat ook kan wanneer er twintig meter verder een andere hond loopt.

Hoe meer er binnenkomt, hoe moeilijker het wordt om op jou te reageren.

Dus wanneer iets buiten niet lukt, kijk eerst rond.

• Wat gebeurt hier?  
• Wat heeft je hond vandaag al meegemaakt?  
• Hoeveel afleiding is er?  
• Is hij nog bereikbaar?

Die vragen geven je veel meer informatie dan: waarom luistert hij niet?

2. Leer het prikkelpotje van je hond herkennen

Zie je hond 's morgens wakker worden met een potje.

Slecht geslapen? Beetje erbij.

Drukke kinderen? Erbij.

De deurbel. Bezoek. Een autorit. Nieuwe geuren. Een kat. Een fietser. Een jogger. Een andere hond.

Er komt telkens iets bij. En dat hoeven zelfs geen vervelende dingen te zijn. Ook leuke gebeurtenissen kunnen dat potje vullen.

Tot er nóg een hond verschijnt en het potje overloopt.

En precies op dat moment vragen wij: Kijk. Zit. Blijf. Niet kijken. Kom. Flink.

Terwijl je hond het net op dat moment het moeilijkst heeft.

Misschien heeft hij dan niet méér training nodig. Misschien moet jij de situatie eerst makkelijker maken.

3. Bouw op vóór je in de moeilijkste situatie staat

Wacht niet tot je midden tussen alle prikkels staat om rust en verbinding te verwachten.

Begin waar het makkelijk is.

De woonkamer.  

De tuin.  

De voordeur.  

Een rustige straat.  

Een prikkel op grote afstand.

En pas daarna maak je het moeilijker.

Je hoeft dus niet harder te trainen. Je wilt je hond stap voor stap leren dat hij ook in veranderende omstandigheden op jou kan terugvallen.

Maar wat als je hond thuis wél heel rustig is?

Daar zit nog een belangrijke nuance.

Sofie noemt sommige honden met een knipoog “vals flink”.

Niet omdat ze je voor de gek houden.

Een hond kan thuis perfect rustig lijken omdat daar alles voorspelbaar is. Hij kiest zelf waar hij gaat liggen, wanneer hij opstaat, wanneer hij naar het raam loopt en wanneer hij jou volgt.

Zolang er weinig onverwachts gebeurt, lijkt er geen probleem.

Tot de deurbel gaat.

Er bezoek binnenkomt.

Of je samen naar buiten gaat.

Dan wordt zichtbaar dat rustig zijn in een voorspelbare omgeving iets anders is dan geleerd hebben om rust te vinden wanneer de omgeving verandert.

Daarom begint buiten trainen soms verrassend genoeg binnen.

Niet door je hond thuis de hele dag commando's te geven. Wel door hem te leren dat hij niet alles zelf hoeft te regelen.

Jij geeft een kader.

Hij mag daarbinnen ontspannen.

Kijk naar de hond die vandaag voor je staat

Ook belangrijk: je hond begint niet iedere dag op exact hetzelfde punt.

Een drukke dag gisteren, bezoek, slecht slapen of veel prikkels kunnen ervoor zorgen dat zijn “nullijn” vandaag hoger ligt.

Daardoor kan iets wat gisteren probleemloos lukte vandaag ineens moeilijk zijn.

Dat is frustrerend als je alleen kijkt naar wat je hond *zou moeten kunnen*.

Kijk liever naar de hond die vandaag voor je staat.

• Hoe vol zit zijn potje?
• Hoe bereikbaar is hij?
• Kan hij nog informatie opnemen?

Dat bepaalt veel meer wat je op dat moment van hem kunt vragen.

Probeer dit wanneer je hond buiten niet meer bereikbaar lijkt

Drie concrete stappen:

1. Vraag minder. 

Stop met automatisch “zit, kijk, volg” te herhalen wanneer je hond al hoog in zijn spanning zit.

2. Ga zelf naar rust. 

Adem. Laat je schouders zakken. Praat minder. Let op die gespannen lijn. Jouw spanning komt óók mee in de situatie.

3. Maak het één stap makkelijker.  

Meer afstand. Minder prikkels. Een eenvoudigere omgeving. Ga terug naar een punt waarop je hond nog wél bereikbaar is.

De vraag wordt dus niet:

Hoe krijg ik hem zover dat hij toch luistert?

Maar: Wat heeft mijn hond nu nodig om het hier ook te kunnen?

En tot dan krijg je één opdracht mee.

De volgende keer dat je denkt:

Maar hij kán dit toch?

Stop even.

Hoe vol zit zijn prikkelpotje?  

Wat maakt deze situatie moeilijk?  

En hoe kan jij het één stap makkelijker maken?

Timestamps

00:00 Waarom je hond buiten alles lijkt te vergeten  

05:52 Wat er buiten verandert voor je hond  

08:47 Kennen is niet hetzelfde als kunnen  

12:29 Het prikkelpotje en omgaan met prikkels  

14:55 De nullijn: waarom vandaag anders kan zijn dan gisteren  

19:43 Is je hond thuis écht rustig?  

21:54 Van geïsoleerd leven naar bezoek en samen wandelen  

25:05 Waarom je thuis al kunt oefenen voor moeilijke situaties  

31:23 Drie dingen om te doen als je hond niet meer bereikbaar is  

32:32 Wat heeft je hond nú nodig?  

36:25 Samen wandelen en Woefonderland  

39:06 Afsluiting

Grenzen stellen klinkt eenvoudig. Tot iemand teleurgesteld is omdat jij nee zegt. Bij een grens komt meteen iets anders kijken: schuldgevoel. De angst om iemand teleur te stellen. De gedachte dat je moeilijk doet. Of de reflex om jezelf uitgebreid te verantwoorden.

En gek genoeg kan je hond precies hetzelfde patroon zichtbaar maken.

Wat speelt er écht?

Een hond die telkens opnieuw uit zijn mand komt, tijdens het eten komt bedelen of tijdens een wandeling per se naar dat ene geurtje wil, probeert niet bewust jouw grenzen te saboteren.

Hij ontdekt gewoon waar de ruimte zit.

Als “nee” na vier keer proberen toch een “vooruit dan” wordt, heeft je hond iets geleerd: hier valt te onderhandelen.

Dat zie je ook in een bedrijf.

Je zegt dat iets niet binnen je aanbod valt, maar doet het uiteindelijk toch. Je wil een vrije dag, maar beantwoordt toch dat bericht. Een klant vraagt een uitzondering en je begint meteen zeven zinnen uit te leggen waarom iets moeilijk is.

Zorgzaam zijn is mooi. Maar als zorgen voor iedereen betekent dat jij jezelf voortdurend opzijzet, wordt het interessant om eens te kijken waar jouw grens eigenlijk ligt.

Je hond kan je daar verrassend veel over leren.

3 dingen die je meeneemt

1. Een duidelijke grens hoeft niet hard te zijn

Grenzen stellen is niet hetzelfde als boos worden, streng zijn of “de baas spelen”.

Duidelijkheid betekent dat jij weet wat je wilt en daar rustig bij blijft.

Voor je hond kan dat betekenen: tijdens het eten lig je op deze plek. Niet ongeveer in je mand, met je kop en twee poten erbuiten. Deze plek.

Voor jou als ondernemer kan het betekenen: dit hoort niet bij onze afspraak, dus ik doe het niet.

Zonder boosheid. Zonder ellenlange uitleg.

Gewoon duidelijk.

2. Bepaal wat je wél wilt vóór je begint te corrigeren

We zijn vaak heel goed in benoemen wat niet mag.

Niet springen. Niet bedelen. Niet trekken. Niet uit je mand komen.

Maar waar wil je je hond dan wél?

Hetzelfde geldt voor je grenzen. Als jij zelf niet helder hebt wat voor jou oké is, wordt het moeilijk om dat aan iemand anders duidelijk te maken.

Dus draai het om.

Niet: wat wil ik niet meer?

Maar: wat wil ik wél? Wat klopt voor mij? Waar ligt mijn grens?

Hoe concreter het antwoord, hoe minder grijze zone.

3. Blijf bij je beslissing, ook wanneer dat ongemakkelijk voelt

Hier zit vaak het moeilijkste stuk.

Je hebt je grens aangegeven en dan komt er een reactie.

Je hond probeert het nog eens.

Een klant is teleurgesteld.

Iemand vindt je streng.

Je voelt schuldgevoel opkomen.

En precies daar willen we vaak terugkrabbelen.

Sofie deelt hoe ze dat zelf recent meemaakte bij een klant. Er was een miscommunicatie en er werd iets van haar verwacht wat niet haalbaar was binnen haar agenda. Ze gaf haar grens aan en kreeg daarop een lastige reactie.

Haar eerste reflex?

Misschien heb ík het verkeerd gedaan. Misschien moet ík dit oplossen.

Tot ze terugging naar de feiten. Wat was er afgesproken? Was haar grens onredelijk? Had ze bewust iets gedaan om die ander te kwetsen?

Nee.

Iemand anders mag teleurgesteld zijn in jouw grens. Dat betekent nog niet automatisch dat die grens verkeerd is.

Probeer dit eens deze week:

1. Kies één grens. Niet ineens twintig nieuwe regels.

2. Bepaal vooraf wat je wél wilt. Maak je verwachting concreet.

3. Gebruik minder woorden. Geen hele discussie wanneer je hond de grens opzoekt.

4. Blijf rustig bij je beslissing. Niet harder of bozer. Wel consequent.

En daarna komt de opdracht die niets met je hond te maken hoeft te hebben.

Stel deze week één grens die je normaal moeilijk vindt.

Misschien krijg je een uitnodiging waar je geen zin in hebt. Vraagt een klant iets wat eigenlijk niet past. Of wil je gewoon een halfuur werken of koken zonder dat iemand iets van je nodig heeft.

Voel eerst wat jij wilt.

En als het antwoord nee is, probeer dan eens:

“Nee, sorry. Dat gaat niet voor mij.”

Punt.

Niet gevolgd door zeven zinnen waarin je probeert te bewijzen dat je nog steeds een goed mens bent.

Sofie weet zelf hoe lastig dat kan zijn. Grenzen stellen kreeg ze thuis niet vanzelfsprekend mee en ook vandaag blijft het iets waarin ze oefent. Maar precies daarin zit de parallel met onze honden: we hoeven het niet perfect te doen om iets nieuws te leren.

Misschien begin je met hondentraining omdat je wilt dat je hond beter luistert, rustiger wordt of buiten niet voortdurend alles probeert te regelen.

En ontdek je onderweg iets over jezelf.

Dat je mag weten wat je wilt.

Dat zorgzaam zijn en grenzen hebben perfect naast elkaar kunnen bestaan.

En dat duidelijkheid niet noodzakelijk afstand creëert. Ze kan juist rust en vertrouwen geven.

Wil je niet alleen begrijpen waarom dit gebeurt, maar ook concreet oefenen met die dagelijkse situaties? Dan kan je gratis aansluiten bij Woef Wonderland. Drie dagen lang gaat Sofie praktisch aan de slag met meer rust, samenwerken, grenzen stellen en de situaties waarin je thuis en onderweg telkens opnieuw vastloopt.

Timestamps:

00:00 Wat grenzen stellen met je hond over jou kan vertellen

02:37 Waarom “nee, nee, nee” je hond weinig leert

04:03 Hoe vaak zeg jij ja terwijl je nee bedoelt?

05:56 De grijze zone waarin je hond leert onderhandelen

08:17 Waarom duidelijke grenzen je hond rust geven

08:56 Wat probeert jouw hond jou te leren?

10:21 De curlingbaas: waarom we alles willen oplossen

12:58 Grenzen stellen bij je hond, kinderen en thuis

14:45 Waarom grenzen zoveel verder gaan dan hondentraining

16:46 Waarom nee zeggen zo ongemakkelijk kan voelen

18:43 Schuldgevoel maakt je grens niet duidelijker

20:28 Waar heb jij geleerd om jezelf aan te passen?

22:54 Vier concrete tips om duidelijker grenzen te stellen

29:38 De opdracht: stel deze week één grens

31:08 Sofies eigen worsteling met grenzen stellen

35:59 Waarom steun helpt wanneer een grens ongemakkelijk voelt

38:40 Wat je hond je over jezelf kan leren

40:07 Lou over Bingo, de hond in zijn klas

44:01 De vier stappen nog één keer op een rij

Hoe harder jij probeert alles onder controle te houden, hoe meer spanning je soms creëert. Bij jezelf én bij je hond.

Controle loslaten betekent natuurlijk niet dat je vanaf nu de lijn losgooit en je hond lekker zijn zin laat doen. Integendeel.

Ik geloof heel sterk in duidelijke grenzen. Je hond mag weten wat jij verwacht, wat wel kan en wat niet. Maar binnen die grenzen moet er ook ruimte zijn. Want wanneer jij iedere beweging controleert en ieder mogelijk probleem probeert te voorkomen, krijgt je hond amper de kans om te ervaren: hé, ik kan dit.

En krijg jij nooit de kans om te ontdekken: mijn hond kan dit eigenlijk ook.

Duidelijkheid is niet hetzelfde als controle.Misschien herken je dit tijdens het wandelen:

* je kijkt om de paar seconden waar je hond is;

* je zegt voortdurend zijn naam zonder echt een opdracht te geven;

* zodra je een andere hond ziet, maak je automatisch de lijn korter;

* je lichaam spant zich al aan vóór er iets gebeurd is;

* je vermijdt bepaalde situaties omdat je bang bent voor wat er eventueel zou kunnen gebeuren;

* je bent meer bezig met wat andere mensen zullen denken dan met wat jij en je hond op dat moment nodig hebben.

Vaak doe je dat juist omdat je het zo graag goed wil doen.

Maar jouw hond voelt wel dat er aan de andere kant van de lijn iets verandert. Je schouders gaan omhoog. Je handen worden strakker. Je ademhaling verandert.

En dan gebeurt soms precies datgene waar je bang voor was: ook je hond spant zich aan.

Wat mijn hond Liasco en mijn leerlingen mij hierover leerden

Lang voordat ik fulltime hondenbazen coachte, werkte ik twintig jaar in het buitengewoon onderwijs. Mijn Duitse herder Liasco ging mee naar school.

Liasco had een voorgeschiedenis en had andere honden gebeten. Tijdens wandelingen was ik daardoor vaak alert. Ik wilde voorkomen dat er iets gebeurde en probeerde haar veel meer onder controle te houden.

Op school zag ik een totaal andere hond.

Daar waren haar grenzen heel duidelijk. Ze had een vaste plaats in de klas, wist waar ze mocht lopen en wat ik van haar verwachtte. En precies daardoor hoefde ik haar niet iedere seconde te controleren.

Hetzelfde zag ik bij mijn leerlingen.

Ze hadden nood aan structuur, regels en duidelijke grenzen. Maar binnen die grenzen gaf ik hen ontzettend veel ruimte. We maakten films, deden projecten, gingen vrijwilligerswerk doen en probeerden dingen waarvan ze misschien eerst dachten dat ze die niet konden.

Daar groeit vertrouwen.

En eigenlijk geldt voor je hond hetzelfde.

Geef een duidelijk kader. Geef richting. En durf daarbinnen ook ruimte te laten.

Probeer het zelf: 2 oefeningen

1. Wandel zonder voortdurend naar je hond te kijken

Kies een veilige en rustige plek. Kijk vooruit. Adem rustig in en uit. Ontspan je schouders en voel eens hoe je de lijn vasthoudt.nKunnen je vingers wat losser? Geef richting en wandel.

Probeer niet iedere paar seconden te controleren of je hond nog volgt. Observeer vooral wat er bij jóú gebeurt.

Extra uitdaging? Neem een lepel met een knikker of rond snoepje erop in je mond en wandel daarmee terwijl je vooruit blijft kijken. Het ziet er misschien wat gek uit, maar je aandacht verschuift weg van het voortdurend controleren van je hond.

2. Geef ruimte aan de lange lijn

Neem een lange lijn van bijvoorbeeld vijf of tien meter en kies een omgeving waarin voldoende ruimte is.

Let deze keer niet in de eerste plaats op je hond, maar op je handen.

Wat gebeurt er wanneer je in de verte een fietser, jogger of andere hond ziet?

Rol je die lange lijn onmiddellijk op tot er nog twee meter overblijft?

Probeer de ruimte eens te behouden. Wandel vooruit, verander van richting en roep je hond niet voortdurend terug. Wanneer je hond uit zichzelf bij jou komt of bij jou incheckt, kan je daar aandacht aan geven.

Je geeft vrijheid binnen een veilig kader.

Kijk eens naar jezelf in plaats van naar je hond

Film één van deze oefeningen eens.

Niet om achteraf te beoordelen of jouw hond het “goed” heeft gedaan, maar om naar jezelf te kijken.

Hoe vaak kijk jij naar je hond? Wanneer trek je je handen naar je toe? Wat gebeurt er met je schouders wanneer iemand nadert? Wanneer maak je de lijn korter? En hoeveel daarvan gebeurt al voordat er überhaupt iets aan de hand is?

Misschien ontdek je wel iets dat niet alleen tijdens het wandelen terugkomt.

Want onze behoefte aan controle stopt natuurlijk niet bij onze hond. Misschien herken je ze ook bij je kinderen, in je werk, je bedrijf of je relaties.

Je hond kan daarin een behoorlijk confronterende spiegel zijn.

Niet om jezelf daarvoor te veroordelen. Wel om nieuwsgierig te worden:

Waar mag ik duidelijke richting geven en daarna wat meer vertrouwen?

Wil je dit samen met mij oefenen? Woef Wonderland komt opnieuw terug. Drie dagen lang gaan we praktisch aan de slag met ontspannen wandelen, rust in huis, samenwerken, grenzen aangeven zonder voortdurend te controleren en ruimte geven zonder je hond zomaar alles te laten doen.

En onthoud vooral: je hoeft niet alles onder controle te hebben om een goede hondenbaas te zijn.

Geef richting. Geef grenzen. En durf daarna te vertrouwen.

Op je hond én een beetje meer op jezelf.

Woef, you can!

Timestamps

00:00 Hoe jouw behoefte aan controle je hond beïnvloedt

03:43 Controle tijdens het wandelen: herken jij dit?

09:48 Wat kinderen én honden nodig hebben om vertrouwen op te bouwen

13:07 Waarom controle loslaten zo moeilijk kan zijn

14:24 Wat probeert jouw hond jou te leren?

18:32 Oefening 1: wandelen zonder voortdurend naar je hond te kijken

20:14 Oefening 2: meer ruimte geven met een lange lijn

23:17 Film jezelf en ontdek wat jij doet tijdens het wandelen

24:00 Woef Wonderland komt terug

25:02 Lou over duidelijke grenzen en “streng genoeg” zijn

29:00 Grenzen geven én vertrouwen: de belangrijkste les

Vier bekende vrouwen. Vier honden met krullen. En één dag aan zee om te ontdekken wat er gebeurt wanneer de wereld rondom hen nét wat drukker wordt.

Ik trok naar Oostende met Julie Vermeire en Sunny, Sandra Bekkari en Lemmy, Lotte Vanwezemael en Alfie en Hanne Troonbeeckx en Teddy. Geen picture perfect hondenwandeling voor de camera, maar een echte praktijkdag tussen andere honden, fietsers, joggers, kinderen, terrassen, een overzetboot én een drukke winkelstraat.

Want ook hun honden blaffen, trekken aan de lijn, raken overprikkeld of voelen dat ze de hele wereld moeten regelen. En achter vier heel verschillende verhalen bleek uiteindelijk dezelfde vraag te zitten:

Doe ik het wel goed als hondenbaas?

Julie & Sunny – van bodyguard naar vertrouwen

Sunny is onzeker en voelt zich snel verantwoordelijk voor alles wat rondom Julie gebeurt. Mensen die dichterbij komen? Andere honden? Drukte? Sunny staat klaar om het op te lossen.

We oefenden daarom niet simpelweg op ‘niet blaffen’, maar op wat er vóór dat gedrag gebeurt. Wat doet Julie met haar ademhaling? Wat gebeurt er met de lijn? Waar loopt Sunny? En hoe kan zij hem laten voelen: jij hoeft dit niet te regelen, ik heb het onder controle?

De ultieme test kwam onverwacht: een overzetboot met een lange, drukke wachtrij. Net zo’n situatie die Julie normaal liever zou vermijden. Deze keer bleef Sunny rustig en ontdekte Julie vooral hoeveel verschil haar eigen vertrouwen maakt.

Sandra & Lemmy – een drukke puppy heeft niet altijd méér actie nodig

Lemmy is een jonge Australische labradoodle met serieuze FOMO. Alles zien. Alles ruiken. Alles meemaken. De logische reactie bij zo’n energieke jonge hond? Hem moe proberen te maken. Maar Lemmy had iets anders nodig: leren nietsdoen.

Meer kwalitatieve slaap, rust in de bench en niet voortdurend zelf mogen beslissen, zorgden op amper een maand tijd al voor een groot verschil. Waar een terras vroeger chaos betekende, kon Lemmy tijdens onze lunch gewoon liggen. Sandra zag letterlijk: hij kan dit dus wél.

Lotte & Alfie – opnieuw vertrouwen na een bijtincident

Een slechte ervaring op de hondenschool had Lotte vooral onzeker gemaakt. Toen Alfie later ook begon te grommen en haar beet, werd die twijfel nog groter.

Ben ik wel de juiste baas voor hem? Wat als het opnieuw gebeurt?

Alfie had thuis veel vrijheid gekregen en voelde zich steeds meer de CEO van het gezin. Alleen was dat helemaal geen fijne rol voor een onzekere hond.

Door duidelijke regels, vaste rust en vooral opnieuw vertrouwen op te bouwen, veranderde hun dynamiek. Niet omdat Alfie plots een perfect geprogrammeerde hond werd, maar omdat Lotte nu weet wat ze kan doen wanneer een situatie spannend wordt.

Hanne & Teddy – structuur is niet hetzelfde als streng zijn

Teddy was altijd een braaf hondje, tot hij plots heftiger begon te reageren. Maar gedrag ontstaat zelden zomaar uit het niets.Soms is er één vervelende ervaring. Soms loopt het prikkelpotje weken of maanden langzaam voller.

Hanne voelde dat Teddy meer structuur nodig had, maar vroeg zich af: moet ik dan strenger worden? Nee.

Structuur gaat niet over strengheid. Het gaat over voorspelbaarheid en duidelijkheid. Op een terras kan dat bijvoorbeeld zo praktisch zijn als Teddy aan de rustige kant leggen, weg van de looplijn van obers en andere gasten, zodat hij niet voortdurend hoeft te reageren.

Wat kan jij hiervan meenemen?

• Kijk verder dan het gedrag dat je ziet. Blaffen, trekken, grommen of hyperactief gedrag kan voortkomen uit onzekerheid, frustratie of overprikkeling.
  
• Meer energie betekent niet automatisch meer beweging. Een hond die voortdurend van 0 naar 100 gaat, heeft soms vooral hulp nodig om rust te leren vinden.
• Maak het makkelijker vóór het moeilijk wordt.Kies op een terras bewust je plek, let op de positie van je hond en wacht niet tot zijn prikkelpotje overloopt.
• Een ontspannen lijn begint ook bij jou.Jouw ademhaling, lichaamstaal en spanning veranderen mee wat er aan de andere kant van de lijn gebeurt.
• Structuur is geen synoniem voor strengheid.** Duidelijkheid kan een hond juist de vrijheid geven om niet voortdurend zelf beslissingen te moeten nemen.
• Train niet alleen in een perfecte oefensituatie. Uiteindelijk wil je samen kunnen functioneren in het echte leven. Op straat, op restaurant, tussen andere honden en op plekken waar onverwachte dingen gebeuren.

We hebben die dag dan ook geen uren commando’s geoefend.

We wandelden. We lunchten. We namen de boot. We passeerden drukke plekken. We praatten en lachten. En precies daar konden we kijken: wat heeft deze hond nú nodig?

Want uiteindelijk willen Julie, Sandra, Lotte en Hanne exact hetzelfde als zoveel andere hondenbazen.Niet de perfecte hond.

Wel samen op pad kunnen. Rust voelen. Vertrouwen hebben. Genieten. En weten: als er iets gebeurt, kan ik hiermee omgaan.

Wil jij ook beter begrijpen waarom jouw hond doet wat hij doet en opnieuw meer genieten tijdens jullie wandelingen? Via de link in de beschrijving kan je gratis mijn masterclass 'Stop met trekken, start met genieten' volgen.

Want verandering begint niet wanneer jouw hond eindelijk perfect doet wat jij wil. Ze begint wanneer jij begrijpt wat jouw hond nodig heeft én erop vertrouwt dat jij hem daarbij kan helpen.

Timestamps

00:00 Vier BV’s, vier honden en een dag aan zee

05:46 Waarom honden met krullen niet altijd zo makkelijk zijn als ze eruitzien

08:40 Julie en Sunny: omgaan met bodyguardgedrag en onzekerheid

12:47 Sandra en Lemmy: druk of eigenlijk overprikkeld?

13:48 Waarom een jonge hond ook moet leren nietsdoen

17:01 Lotte en Alfie: opnieuw vertrouwen na moeilijk hondengedrag

21:21 Hanne en Teddy: structuur zonder streng te worden

23:57 Oefenen tussen de echte prikkels van Oostende

29:28 Wat vertrouwen in jezelf verandert voor je hond

31:33 Het echte doel: samen kunnen genieten

32:34 Lou vertelt wat er veranderde bij Lemmy

De zomer is bijna voorbij. Misschien keek je maanden uit naar lange wandelingen, terrasjes, bezoek, vakantie en eindelijk meer tijd met je hond. Maar nu merk je dat het niet altijd zo ontspannen was als je gehoopt had.

Je hond viel uit naar andere honden. Kwam moeilijk tot rust. Wandelen werd vermoeiender. Bezoek ontvangen vroeg voortdurend opletten. Of er gebeurde iets waarvan je dacht: dit heeft hij nog nooit gedaan.

En dan komt de twijfel.

Heb ik iets verkeerd gedaan? Waarom lukt dit bij andere honden wel? En hoe moet dat dan de volgende vakantie?

De zomer betekent voor ons ontspanning, maar voor een hond verandert er plots heel veel. Andere routines. Kinderen die meer thuis zijn. Bezoek. Barbecues. Warmte. Nieuwe omgevingen. Meer honden en mensen onderweg. Misschien een vakantiehuis, hondenhotel of een paar weken bij oma en opa.

Het prikkelpotje raakt voller.

De vaste slaap valt weg.

En een hond die normaal overdag uren alleen thuis rust, loopt plots de hele dag achter zijn gezin aan.

Dat zie ik niet alleen tijdens vakanties. Tijdens corona kregen we opvallend veel meldingen van bijtincidenten. Niet omdat al die honden plots veranderd waren, maar omdat hun hele dagelijkse structuur wegviel. Iedereen was thuis. Honden sliepen minder vast. Ze stonden voortdurend aan.

De zomer kan op kleinere schaal hetzelfde doen.

Dat betekent niet dat je gefaald hebt. Wel dat je hond je misschien iets heeft laten zien waar je vanaf nu mee aan de slag kan.

3 dingen om na deze zomer mee te nemen

1. Kijk terug zonder jezelf te veroordelen

Wat was deze zomer moeilijk? Rust vinden op een terras? Bezoek ontvangen? Andere honden passeren? Alleen blijven? Schrijf niet alleen op wat misliep, maar kijk naar wat jouw hond daar nog te leren heeft.

2. Maak van je volgende vakantie niet de eerste oefening

Wil je dat je hond volgend jaar ontspannen naast je mobilhome ligt? Begin dan niet op de camping. Oefen thuis op je eigen terras. Wil je hem rustig meenemen naar vrienden? Leer hem eerst dat hij op een nieuwe plek niet meteen alles hoeft te controleren.

3. Bouw op vanuit rust, verbinding en genieten

Dat zijn de drie dingen die een hond nodig heeft om samen met jou nieuwe situaties aan te kunnen. Eerst rust in het hoofd. Dan verbinding met jou. En pas daarna ontstaat er ruimte om echt samen te genieten.

Misschien zit je nog midden in de zomer en voel je: er is werk aan de winkel. Dan kan je instappen in mijn 21-daagse Supersummersprint. Geen uren trainen of grote oefeningen, maar elke dag een kleine opdracht die je helpt bouwen aan meer rust, verbinding en genieten. Je krijgt opnieuw houvast in wat jouw hond nodig heeft én in wat jij kan doen.

Want vaak wachten we tot we midden in het probleem zitten.

We gaan op vakantie en verwachten dat onze hond rustig op een terras ligt, terwijl hij dat thuis nooit geleerd heeft. We nemen hem mee naar vrienden, laten hem meteen los en hopen dat hij zichzelf wel redt tussen nieuwe mensen, geuren en misschien andere honden.

Maar wat als je hond niet alles zelf hoeft uit te zoeken?

Wat als jij zegt: kom maar bij mij. Je hoeft hier niet de hele kamer te controleren. Je hoeft niet iedereen te begroeten. Ik geef je eerst tijd om te landen.

Dat is geen beperking.

Dat is houvast.

En misschien mag jij jezelf diezelfde houvast ook geven. Want de zomer legt niet alleen de lat hoog voor onze honden. Ook wij willen dat iedereen geniet. Onze kinderen. Onze partner. Onze vrienden. Onze hond. Ondertussen moet het werk afgerond zijn en willen we zelf ook nog ontspannen.

Hier moet het gebeuren.

Nu moeten we genieten.

En precies daardoor vergeten we het soms te doen.

We kijken naar andere honden en zien vooral wat daar goed gaat. Die hond wandelt mooi mee. Die kan rustig op een terras liggen. Die kan overal mee naartoe. Wat je niet ziet, is dat diezelfde hond misschien niet alleen thuis kan blijven of ’s nachts voortdurend wakker wordt.

Je ziet het hele verhaal niet.

Daarom wil ik je uitnodigen om ook een viermoment in te bouwen. Wat kon deze zomer wél? Welke kleine stap hebben jullie samen gezet? Waar voelde je even: kijk ons eens?

Want een volwassen hond heeft ongeveer 16 uur kwalitatieve rust per dag nodig. Nieuwe omgevingen, warmte, bezoek en veranderende routines vragen extra veel verwerking. Het is dus logisch dat gedrag kan veranderen wanneer die rust maandenlang onder druk staat.

De oplossing zit niet in eind augustus plots harder trainen.

Wel in kijken.

Wat heeft je hond je deze zomer laten zien? Wat wil je de volgende keer anders ervaren? En welke kleine stap kan je vandaag al oefenen?

Niet voor een perfecte volgende zomer.

Wel voor meer rust, meer verbinding en meer momenten waarop je denkt: ja, hier deden we het voor.

Timestamps

00:00 Waarom de zomer niet altijd ontspannend is voor je hond

01:28 Andere routines en een voller prikkelpotje

02:33 Wat bijtincidenten tijdens corona ons leerden

04:14 Je hond mee op vakantie of thuislaten?

05:19 Wat opvang en een andere structuur met je hond doen

07:07 Warmte, bezoek en vakantiedrukte stapelen zich op

07:42 Waarom je niet moet wachten tot het probleem groter wordt

08:28 Wat heeft je hond je deze zomer laten zien?

09:15 Je hond loslaten op een nieuwe plek: wat vraag je eigenlijk van hem?

10:08 Houvast geven in plaats van alles zelf laten uitzoeken

11:28 Rust en structuur inbouwen tijdens vakantie

12:36 De 21-daagse Supersummersprint

14:14 Schuldgevoel wanneer je hond niet mee kan

15:23 Waarom het bij andere honden altijd makkelijker lijkt

16:40 Bouw bewust een viermoment in

17:30 Geef je aandacht aan wat je groter wil maken

18:24 Een grote vakantiedroom opdelen in kleine stappen

19:32 Rust, verbinding en genieten

20:19 Waarom we de lat voor vakantie zo hoog leggen

21:49 Zonder verbinding kan je hond niet ontspannen volgen

22:55 Bewust genieten van de kleine momenten

Waarom is jouw hond je grootste spiegel? Wat bedoel ik daarmee? Nee, je hond wordt niet automatisch verdrietig omdat jij verdrietig bent. En niet elk probleem van je hond komt door jou. Maar je hond kan wel iets zichtbaar maken wat al langer in jou leeft: moeite met grenzen stellen, onzekerheid, controle willen houden of altijd aanstaan.

En soms zie je dat pas wanneer je vastloopt met je hond. Je probeert oefeningen. Je leest boeken. Je volgt lessen. Je weet vaak zelfs wat je zou moeten doen. Maar toch lukt het niet om het ook echt toe te passen.

Dan zit de volgende stap misschien niet in nóg een oefening. Maar in durven kijken naar wat jouw hond bij jou raakt.

Ik begeleidde een vrouw die merkte dat haar hond onrustiger werd zodra zij grenzen begon te geven. Haar eerste gedachte was dat mijn methode misschien niet werkte voor haar hond. Maar toen ik haar vroeg wat grenzen stellen met háár deed, kwam er een heel ander verhaal naar boven. Ze had twintig jaar in een relatie gezeten waarin haar grenzen voortdurend overschreden werden.

Plots ging het niet alleen meer over haar hond.

Een andere hondenbaas kwam heel sociaal, vrolijk en zelfverzekerd over. Net zoals zijn enthousiaste Australian shepherd. Tot ik benoemde dat zijn hond onder al dat enthousiasme eigenlijk voortdurend bevestiging zocht.

Hij werd stil.

“Dat ben ik.”

En Yvette hield haar angstige labradoodle Odi zo dicht bij zich dat loslaten bijna onmogelijk voelde. Goed bedoeld. Vanuit liefde. Maar ook vanuit angst. Toen zij stap voor stap meer vertrouwen durfde geven, groeide niet alleen Odi. Yvette begon zelf letterlijk rechter te lopen.

3 vragen om eens naar jouw eigen spiegel te kijken

1. Welk gedrag van je hond raakt jou het meest?

Is je hond altijd aan? Wil hij alles controleren? Is hij onzeker? Vindt hij grenzen moeilijk? Kijk zonder oordeel eens wat er gebeurt wanneer je dat gedrag naast jezelf legt.

2. Waar weet je eigenlijk al wat je moet doen, maar lukt het niet om het vol te houden?

Misschien ontbreekt er geen kennis. Misschien zit er spanning op grenzen stellen, loslaten, vertrouwen of duidelijkheid geven.

3. Wat heeft je hond van jou nodig om zelf te kunnen ontspannen?

Niet perfectie. Wel houvast. Rust. Duidelijkheid. Een baas die niet alles onder controle heeft, maar wel durft te zeggen: ik weet waar we naartoe gaan.

Wil je daar klein en praktisch mee beginnen? Download dan mijn gratis wandelkit. Met het e-book, de video en de checklist kijk je naar wat er al gebeurt vóór je de deur uitstapt. Hoe hoog zit de spanning bij jou en je hond? Wie denkt buiten alles te moeten regelen? En hoe kan je rustiger vertrekken, zodat wandelen opnieuw iets wordt wat jullie samen doen?

Want positief leiderschap gaat niet over streng of dominant zijn.

Het gaat over veiligheid.

Je hond voelen: mijn baas heeft dit. Ik hoef niet alles te controleren. Ik hoef niet op elke prikkel te reageren. Ik mag volgen.

Dat zag ik heel sterk tijdens een oefening op een Superhond Meet & Connect. De ene persoon speelde de baas, de andere de hond. De “baas” kreeg stiekem een opdracht: gehaast, afgeleid of twijfelend wandelen.

Vooral dat twijfelen kwam binnen.

De persoon die moest volgen, wist niet waarheen. Voelde geen richting. En begon uiteindelijk zelf maar iets te doen.

Dat is wat er ook bij honden gebeurt. Wanneer jij geen richting geeft, zal je hond sneller proberen de situatie zelf op te lossen. Niet omdat hij de baas wil spelen, maar omdat iemand het moet doen.

Natuurlijk is niet elk gedrag een spiegel. Pijn, genetica en trauma spelen ook een rol. Maar ik zie elke dag opnieuw wat er gebeurt wanneer een baas groeit in rust, vertrouwen en duidelijkheid. De hond beweegt vaak mee.

Niet door honderd nieuwe trucjes.

Wel omdat er iets verandert tussen hen.

Dat is misschien het belangrijkste wat je uit deze aflevering mag meenemen: je hond is geen kopie van jou. Hij is soms een versterker van wat al aanwezig is.

En het mooie is dat hij niet alleen jouw onzekerheid, spanning of controledrang zichtbaar kan maken. Hij spiegelt ook je groei.

Meer rust. Meer vertrouwen. Duidelijkere grenzen.

En plots zie je twee wezens samen veranderen.

Timestamps

00:00 Wat betekent het écht dat je hond jouw spiegel is?

02:15 Waarom jouw hond misschien precies bij jou terechtkwam

02:50 De hond die een levenslang thema rond grenzen zichtbaar maakte

05:19 Wanneer een simpele vraag plots heel diep binnenkomt

07:18 De enthousiaste hond die eigenlijk onzeker was

09:41 Waarom nóg meer oefeningen niet altijd de oplossing zijn

10:21 Odi en Yvette: wat angst en controle met elkaar doen

11:29 De lijn loslaten en leren vertrouwen

13:03 Hoe baas én hond samen groeiden

14:47 De SUPER-methode en positief leiderschap

16:42 Gratis wandelkit: wat gebeurt er vóór je de deur uitstapt?

17:57 Wat jouw reactie op een loslopende hond doet

19:05 Welke spiegel houdt jouw hond jou voor?

19:53 Is elk gedrag van je hond een spiegel?

21:44 De spiegeloefening die hondenbazen zelf liet voelen wat hun hond ervaart

23:35 Hoe één andere energie een wandeling veranderde

24:20 Wat je hond nodig heeft om jou te kunnen volgen

25:58 Lou over wandelen en alpenmarmotten in Oostenrijk

Leren niets doen? Dat is moeilijk voor honden én bazen. Je hond leert om altijd bezig te zijn. Zorg voor herstelmomenten. Je hond is druk. Hij volgt je overal. Reageert op elk geluid. Trekt tijdens het wandelen en lijkt nooit écht uit te staan. Dus doe je wat logisch voelt: nog een wandeling, een balletje gooien, hersenwerk, een likmat, een extra training. Alles om die energie eindelijk kwijt te raken.

Maar wat als je hond niet méér beweging nodig heeft? Wat als hij vooral nooit geleerd heeft hoe hij moet herstellen?

We zijn zo gewend geraakt aan het idee dat een gelukkige hond een hond is die bezig is. Wandelen. Snuffelen. Trainen. Spelen. Mee op pad. En zodra hij even niets doet, voelen we bijna de neiging om hem opnieuw iets te geven.

Een botje. Een spelletje. Een opdracht.

Maar een hond die altijd beziggehouden wordt, leert één ding heel goed: altijd aanstaan.

En dan verwachten we dat hij plots rustig onder tafel ligt op een terras. Dat hij ontspant wanneer er bezoek komt. Dat hij op zijn mand blijft terwijl jij kookt. Dat hij tijdens een wandeling niet op elke prikkel reageert.

Rust is geen automatische toestand. Rust is een vaardigheid.

3 dingen die je vandaag al anders kunt doen

1. Plan rust even bewust als beweging.

Een volwassen hond heeft tot 16 uur slaap per dag nodig, een puppy zelfs 20 uur. Niet half slapend in het midden van de woonkamer en bij elk geluid weer rechtveren. Echte rust betekent dat het brein prikkels kan verwerken en het lichaam kan herstellen.

2. Leer je hond kijken zonder iets te moeten doen.

Ga samen zitten. Kijk naar fietsers, joggers, kinderen of andere honden. Zonder voortdurend commando’s te geven, snoepjes boven te halen of je hond af te leiden. Gewoon kijken. En weer loslaten.

3. Maak van wandelen geen uitputtingswedstrijd.

Niet het aantal kilometers telt. Wel wat er tijdens die wandeling gebeurt. Kan je hond vertragen? Inchecken bij jou? Samen ergens zitten? Vrijheid krijgen zonder volledig op te gaan in alles wat rondom hem gebeurt? Een korte wandeling in verbinding kan veel meer brengen dan tien kilometer prikkels verzamelen.

Wil je voelen hoe je van trekken en altijd aanstaan naar meer rust en verbinding groeit? Bekijk dan mijn gratis masterclass Stop met trekken, start met genieten. Ik geef je geen trucje om je hond moe te krijgen, maar help je begrijpen wat er onder zijn gedrag gebeurt en hoe jij stap voor stap meer rust, positief leiderschap en verbinding opbouwt.

Dit onderwerp raakt voor mij ook aan iets heel persoonlijks.

Twee jaar geleden viel ik uit in het onderwijs. Eerst vertelde ik mezelf dat het door een zware longontsteking kwam. Ik was toch Sofie? Sociaal. Actief. Sterk. Altijd bezig. Ik liep twintig kilometer, begeleidde kinderen, sprong bij waar het nodig was en bleef maar doorgaan.

Tot ik niet meer terug naar school kon.

Mijn lichaam zette de rem erop omdat ik dat zelf niet deed. Pas veel later kon ik uitspreken dat ik een burn-out had gehad.

En precies daarom herken ik het zo sterk bij honden. Ook zij kunnen blijven doorgaan. Wandelen. Spelen. Trainen. Reageren. Hun baas in de gaten houden. Van buitenaf lijkt het alsof ze eindeloos veel energie hebben. Maar ondertussen komt hun zenuwstelsel nooit terug op die nullijn.

Een volwassen hond heeft ongeveer 16 uur slaap nodig. Een puppy ongeveer 20 uur. Toch zegt het aantal uren alleen niet genoeg. Een hond die bij elke deur, beweging of voetstap wakker schrikt, ligt misschien wel neer, maar herstelt niet echt.

Ik begeleidde ooit een labradoodle die alles kreeg wat je als goede hondenbaas kon bedenken: lange wandelingen, speurspelletjes, apporteren, frisbee, hersenwerk en training. Toch werd hij steeds drukker en had hij zelfs naar zijn baasje gehapt.

We voegden niets toe.

We haalden weg.

Twee weken lang lag de focus op vaste slaap, voorspelbaarheid, kortere wandelingen en leren nietsdoen. Tot zijn baasje vroeg: “Sofie, zou mijn hond ziek zijn? Hij ligt zo rustig.”

Nee. Hij had eindelijk ontdekt hoe echte rust voelt.

Misschien is dat wel het belangrijkste wat je uit deze aflevering mag meenemen: de gelukkigste honden zijn niet de honden die elke dag het meest doen. Het zijn de honden die weten wanneer ze mogen bewegen én wanneer ze mogen loslaten.

En misschien geldt dat ook een beetje voor jou.

Timestamps

00:00 Waarom je hond niet méér beweging nodig heeft

02:25 De grootste misvatting: mijn hond heeft te veel energie

04:30 Wanneer snuffelen en hersenwerk extra prikkels worden

06:00 Wat altijd aanstaan met een burn-out te maken heeft

09:30 Waarom leren nietsdoen een vaardigheid is

11:50 Wat honden en overprikkelde kinderen gemeen hebben

13:30 Het verschil tussen moe zijn en écht herstellen

15:30 Slapen met één oog open is geen diepe rust

16:45 De labradoodle die steeds drukker werd

18:20 Wat er gebeurde toen we juist minder gingen doen

19:00 De SUPER-methode en het energieniveau van je hond

21:00 Waarom meer beweging niet altijd de oplossing is

22:45 3 dingen die je vandaag al kunt veranderen

24:19 Afsluiting