Anladım ki, susmak bir cüsse işi…

Derin denizlerin işi…

Serin sular en hafif rüzgârları bile coşturabiliyor

Derin denizleri ise ancak derin sevdalar…Derin denizlerin sükutu büyüler beni

İçimi bir heybet hissi kaplar

Benliğimi hasret duyguları istila eder,

Kalbim ürpertilerle dolar,

Dalgalı denizler, durgun mavi denizler kadar heybetli gelmez bana

Göklerin suskunluğu da öyle

Gök gürlemeleri, mavi derinliklerin heybetini siler diye düşünmüşümdür hep

Sükut her zaman daha manalı, daha derindir

İnsan evrendeki sükutu anlayabilseydi, kim bilir belki de söz olmayacaktı

İnsanlar sükutun dilinden anlayacak, derin ve manalı bakışlarla konuşacaklardı

Ve ses, 

sükutun heybetini bozamayacaktı

Hep derin denizler kadar heybetli bir sükut dinledim ondan

Derinliklerinde gönül, incilerin gülümsediği bir deniz bulmuştum

Hayatın hiç bir kasırgası, hadiselerin hiç bir fırtınası onu dalgalandıramıyordu

O denize imrendiğim an, gözlerim şu mısralara takılmıştı:

Gittim, gittim, denizin sınır yerine vardım

Halin bana da geçsin! diye ona yalvardım

Bir çılgın vesvesede içim didiklense de,

Olaydım o cüssede, O’nun gibi susardım

Gerçekten de öyle olmuştu. Sonsuza götüren bir denizin kıyısına varmıştım

O zaman anladım ki, susmak bir cüsse işi

Derin denizlerin işi

Sığ suları en hafif rüzgarlar bile coşturabiliyor

Derin denizleri ise ancak derin sevdalar

Anladım ki, derin ve esrarengiz olan her şey susuyor

Anladım ki susan her şey derin ve heybetli…