ما استعداد عجیبی در گم کردن تصویر بزرگ‌تر داریم؛ آن‌قدر که گاهی تمام هنر و زیباییِ یک نفر را برای آنکه با خیال راحت به تماشای کله‌پا شدنش بنشینیم، فراموش می‌کنیم. از ما بزرگترها زیر ترک این عادت زاییده‌اند، ما نیز سر زا خواهیم رفت. این چند دقیقه‌ای که بداهه بوستان خواندم، یک یادآوری از طرف سعدی بود که فراموشمان نشود زیبایی و خوبی نادر است، زیبایی را دریابیم، وگرنه تمبان همه‌مان گهی است.