در میانه‌ی سپید و سیاه خیانت و تردید، حواسم سخت پیش لاک‌پشت مانده است؛ یک بازنده‌ی مضطرب. سایکوپتی ساده‌دل که از دوست می‌ترسد مبادا طردش کند، و از عشق می‌ترسد مبادا ترکش کند. از مروت می‌هراسد مبادا گریبانش را بگیرد، و از عقل می‌گریزد مبادا سایه‌بانِ عشق را بر سرش خراب کند.

به لاک‌پشت باید بیش از همه فکر کنم، اما می‌دانم چنین نخواهم کرد؛ حواسِ من پیش «کارداناه» خواهد ماند. نه چون نامِ نخستِ این قصه است، بلکه چون جان به در برد. شاید بگویید در این ماجرا همه زنده‌ ماندند و کسی نمرد، اما نه؛ همه جز کارداناه مردند، و لاک‌پشت، بیش از همه.

این قسمت دوم و پایانی از ماجرای میمون و لاکپشت است، از کتاب شاهکار کلیله و دمنه.

ما در این اپیزود تا «لبه‌ی آب» رفتیم. همان‌جایی که میمون ایستاده، به افق نگاه می‌کند.

نتیجه‌ی اخلاقی؟ انجیر در آب نیندازید، رفیق‌بازی نکنید، ازدواج نکنید، و پادشاه نشوید. نتیجه‌ی اخلاقی ندارد، زندگی است! لحظه‌ای از تو ابلیس‌تر در هفت آسمان پیدا نمی‌شود و لحظه‌ای دیگر هیچ کودک نوزادی پاکدل‌تر از تو نیست. باید کمی دورتر از خودم بایستم تا بهتر ببینم کجا باخه‌ی کدام کارداناه بودم، و کجا کاردانای کدام باخه.
این قسمت اول از ماجرای میمون و لاک‌پشت از کتاب شاهکار کلیله و دمنه است.

گاهی استرس‌های روزمره و کارهایی که روی هم تلنبار شده، از ما آدمِ جدید و ترسناکی می‌سازه؛ کسی که فقط منتظرِ یه جرقه‌ی کوچیکه تا دنیا رو به آتیش بکشه و همه‌چیز رو به هم بریزه.

تو این اپیزود، بجای شنیدن گلواژه‌های روانشناسی درباره «کنترل خشم»، تماشاچی دربار هارون الرشید خواهیم بود، در ضیافت درباریان، فحش مادر، و پسر ژنرال عاصم منیر.

در تاریکی معبد، پیش زانوان خدایان عاجی و در خماری مسخ‌کننده عرفان، یک غریبه ایستاده است. غریبه‌ای که در سایه‌ها می‌گردد تا بداند طناب در دست کیست.

ما استعداد عجیبی در گم کردن تصویر بزرگ‌تر داریم؛ آن‌قدر که گاهی تمام هنر و زیباییِ یک نفر را برای آنکه با خیال راحت به تماشای کله‌پا شدنش بنشینیم، فراموش می‌کنیم. از ما بزرگترها زیر ترک این عادت زاییده‌اند، ما نیز سر زا خواهیم رفت. این چند دقیقه‌ای که بداهه بوستان خواندم، یک یادآوری از طرف سعدی بود که فراموشمان نشود زیبایی و خوبی نادر است، زیبایی را دریابیم، وگرنه تمبان همه‌مان گهی است.