ادامه فصل چهلم درباره ضرورت احترام گذاشتن به پیران کاردیده و مشورت کردن با آنان است و بحث القاب.

در بحث القاب خواجه نظام الملک تاکید می‌کند که درگاه سلطانی باید هم در بذل القاب خست به خرج دهد که ارج لقب‌ها کم نشود هم لقب‌های هر صنفی را متناسب با کارشان بدهد مثلا دانشمندان دین یک سبک لقب داشته باشند و دیوانیان یک سبک و لشکریان یک سبک و این‌ها لقب‌های صنف دیگر را بر خود نگذارند.

در اهمیت القاب داستانی طولانی ذکر می‌کند از این که چطور خلیفه بغداد به سلطان محمود یک لقب یمین الدوله بیشتر نداده بود و هر چه محمود اصرار می‌کرد که من با این همه فتوحات لقب بیشتر می‌خواهم اعتنا نمی‌کرد و محمود برای گرفتن لقب امین المله چه رنج‌ها کشید و چه طرح‌ها ریخت.

فصل چهل و یکم که نیمی از آن را این جلسه خواندیم درباره این است که به هر کسی فقط یک کار باید سپرد و در میانه‌اش پرانتزی هم باز کرده که بجز به حنفی و شافعی به اهل هیچ مذهب و دین دیگر نباید کار سپرد و چون عراقی‌ها همه بددین و طرفدار دیلمیان اند سلطان باید همه عوامل حکومتش را از خراسانیان خوش‌دین انتخاب کند.

 

#سیاستنامه #تاریخ #تاریخ_ایران #سیاست_نامه# #نظام_الملک #ادبیات_فارسی #کتاب_صوتی #ایران #فارسی #سلجوقیان